p e r v a n e - c e . . .

Göğe Bakma Durağı, T. Uyar

2011-02-27T00:06:00.006+02:00

"şairlere inanalım, iyisi mi perdeyi aralayıp bir göz bebeği sığacak kadar bile olsa, göğe bakalım sevgilim, ayrı şehirlerden aynı göğe."

ikimiz birden sevinebiliriz göğe bakalım
şu kaçamak ışıklardan şu şeker kamışlarından
bebe dişlerinden güneşlerden yaban otlarından
durmadan harcadığım şu gözlerimi al kurtar
şu aranıp duran korkak ellerimi tut
bu evleri atla bu evleri de bunları da
göğe bakalım

falanca durağa şimdi geliriz göğe bakalım
inecek var deriz otobüs durur ineriz
bu karanlık böyle iyi afferin tanrıya
herkes uyusun iyi oluyor hoşlanıyorum
hırsızlar polisler açlar toklar uyusun
herkes uyusun bir seni uyutmam bir de ben uyumam
herkes yokken biz oluruz biz uyumayalım
nasıl olsa sarhoşuz nasıl olsa öpüşürüz sokaklarda
beni bırak göğe bakalım

senin bu ellerinde ne var bilmiyorum göğe bakalım
tuttukça güçleniyorum kalabalık oluyorum
bu senin eski zaman gözlerin yalnız gibi ağaçlar gibi
sularım ısınsın diye bakıyorum ısınıyor
seni aldım bu sunturlu yere getirdim
sayısız penceren vardı bir bir kapattım
bana dönesin diye bir bir kapattım
şimdi otobüs gelir biner gideriz
dönmeyeceğimiz bir yer beğen başka türlüsü güç
bir ellerin, bir ellerim yeter belleyelim yetsin
seni aldım bana ayırdım durma kendini hatırlat
durma kendini hatırlat

durma göğe bakalım

Turgut Uyar

2011-02-16T12:55:00.005+02:00

Ah benim sevgili susamuru otokom, arıyorum sabahtan beri yoksun, her aramam nöbette cevabı ile geri dönüyor, artık aramaya da utanıyorum, dün çok hastaydın nasıl bu kadar nöbet tutulur diye de düşünüyorum...

diye yazıyordum ki aradın: ah, al işte mutluluğa yeni bir tanım... en son konuştuğum ve neredeyse yalvararak "görürseniz ne olur söyleyin" dediğim asker kapatır kapatmaz ahizeyi seni görmüş meğer karşısında... Evrenin bilmem ne yasaları, arada bir de olsa harika iş çıkarıyorsunuz, gönülden dilediğimde, eh işinize de gelmişse yapıyorsunuz, eksik olmayın... :)

Sevgilim, sesini duydum, iyiydin ya, o yeter bana, öpüyorum doyasıya...

her renk sende

2011-02-16T11:47:00.011+02:00

Yeşilsin, benim yeşilim

Dağların, baharın, kırların yeşili

Yuva gibi, masal gibi, bereket gibi

Suyu bol bulmuş ormanlar gibi

Gözlerimi huzura doyurur gibi

Mavisin,

Bir dalgalı, bir sakin sular gibi

Ufukta yaşayan dağlar gibi

Fırtınalı bir lacivert gibi

Tertemiz, berrak can katar gibi

Gökten yağıp saçlarıma

Sırıksıklam eder gibi...

Turuncusun,

Güneş gibi, gülümser gibi, açar gibi,

Bir yanıp bir sönen ışığımın kaynağı gibi

Som altından kopmuş da yanıma düşmüş gibi

Soğuklardan sakınıp

Sıcak ülkelere kaçırır gibi...

Siyahım ve beyazımsın

Toprağımın karası, suyumun aydınlığısın

Her gece yıldızlı yorganım

Her sabah yüzümü öpen ışığımsın

Varlığım, yoluğumsun, yoksunluğumsun

Grilere karışmayanım,

Rüzgarlara kapılmayanımsın...

Kırmızısın, kıpkırmızı, kan kırmızı

Yanan yakan ve ısıtansın

Bir kıvılcıma tutunup sımsıkı

Büyüyen, güçlenen, sahip olansın

Yol açan, önüne katansın

Ben uyurken tan yerini kızıla boyayansın

Renginle donatıp dört yanımı

Yanaklarımı ala,

Dudaklarımı kana bulayansın

Her renksin, rengarenksin, ışığın eserisin

Cümbüşüsün şenliğisin bakışlarımın

Görülmemiş, söylenmemiş, bilinmemiş

Uzak dağların eteklerine yerleşmiş

Nadide gökkuşağımsın...

gözlerin istanbul oluyor birden

2011-02-14T15:23:00.003+02:00

seninle bir yağmur başlıyor iplik iplik,
bir güzellik doğuyor yüreğime şiirden.
martılar konuyor omuzlarıma,
gözlerin istanbul oluyor birden.
akşamlardan, gecelerden, senden uzağım
şiirlerim rüzgardır uzak dağlardan esen
durgun sular gibi azalacağım
bir gün, birdenbire çıkıp gelmesen.
şarkılarla geleceksin, duygulu, ince
yalnız gözlerime bak diyeceksin.
ellerim usulca ellerine değince
kaybolup gideceksin
bir elim seni çizecek bütün pencerelere
bir elim seni silecek.
kalbim: ebemkuşağı; günde bin kere
senin için yeni baştan can kesilecek.
ne güzel seni bulmak bütün yüzlerde
sonra seni kaybetmek hemen her yerde
ne güzel bineceğim vapurları kaçırmak
yapayalnız kalmak iskelelerde.
seninle bir yağmur başlıyor iplik iplik,
bir güzellik doğuyor yüreğime şiirden.
martılar konuyor omuzlarıma,

gözlerin istanbul oluyor birden.

"

yavuz bülent bakiler

bir kaç hafta

2011-02-11T13:40:00.014+02:00

Oooo ou... hayat geçmiş geç kalmışız...

Zaman gelip geçerken en çok yedim içtim, oh aman yaradı da sanki, ama gördüklerimden bahsedeyim. Yiyen var yiyemeyen var, bizim kültürde yemekleri anlatmak da ayıptır zaar... Bizim dediğim, aynı mezrada yaşayan böyle senin benim gibi bir kaç kişinin toplanıp, zaman içinde keyfe keder yarattığı, sonra kanun hükmünde bazen insanın boğazına yapışan, bazen yüzünü güldüren sosyal davranış alışkanlıkları işte, olmalı, olsun, aferim. Lakin şanslıyım, bir çok kültüre dağılmış bir aileden geldiğimden, kozmopolit diyeceğim geldi hatta, canım nasıl isterse o tarafa geçiveririm, sefam olsun...

Zaman geçiyor duralım, geçen zaman içinde ben yine bekledim ağır ağır, bekleyiş denen fiil zaten hep ağırdır, çantaya koysan dibini deler, öylesine ağır... Zaman dalgacı, şımarık, arsız hep fazlasını isteyen... Nanik yapar köşeden, bir terlik atarsınız, ıskalar, terliği uyduya bağlayıp koordinat girme, hedefi tam kafadan vurma fikri gelir akla, üşenilir ve kivi yemeye devam edilir. Neden baktın? Ne var yani, bizim kültürde ne yediğini söylemek samimiyetten sayılır... Şimdi anladın yukarıdaki cümleyi...

Geçen zamanda sigaranın bıraktığı boşlukları doldurmaya hevesli 1-2 kiloyu vermek için efor sarfetme çabasına girdim, hayatımda ilk kez kilo verme çabasına girdim ve hazin son, veremedim... Neden? Çünkü tıkınma mevzu bahis olduğunda kısa mesafe koşucuları gibi az zamanda çok ve büyük yemekleri yer buldum kendimi... Yemek yemek olsa yine iyi, fındık, fıstık, badem... Çünkü efendim Body Worlds'e gittim bütün afişleri okudum, şarap antioksidanmış, gençlik için içmek lazımmış sık sık, eee kuru kuru içecek değilim ya... Sigarayı da hiç ama hiç özlemedim, yanımda içilince bile... Eskiden karşımdaki sigara yakınca, otomatikman aynını yapardım, Pavlov'un köpeği gibi. Ne büyük esaret ne büyük ilizyon... Artık gözüm görmüyor, içkiyle imiş, kahveyle imiş, karşımdaki tüttürür imiş, farkına bile varmıyorum... Bunun bedeli 2 kilo ise kabulümdür, kalsın...

Yogaya yeniden başladım bu arada, şimdilik 1 aylığına, sevmedim gittiğim yeri, eskiden gitiğim merkez daha temizdi... Hijyenik koşullara yterince dikkat etmeseler de yine mis gibi ikiye katlanır oldum 1ayda, pek güzel, bir kaç ay devam etsem sirklerde işim hazır. Hatta Sirque Du Soleil gelmişken bir Cv göndereyim, yaz kızım, özel yetenekler: "uçuş iyi, konma sıfır, cansız çakılma mükemmel"...

Yoga falan hikaye bizim memlekette stres atmanın yolu bir diğerine yırtınarak çemkirme... "Allaıma kitabıma senin.... " diye başlayan sokak kavgalarının hepsi bir nevi stres atma ritüeli... Geçen gün çabuk kızan, derhal yatışan dolmuşçuların telsiz konuşmaları bindiğim dolmuşu çınlatırken kahkahamı dudaklarıma sıkıştırmak sureti ile geri bastırmam gerekti mesela. Aynadan bütün dolmuşa hakimim, herkesin suratı işten çıkmış 5 karış, şöför kendi halinde Maçka'dan ne yapıp edeyim de sahil yoluna ineyim derdinde, içeride ölüm sessizliği, kıprdayan tek şey direksiyon ve onu tutan kollar... Tam o sırada, aniden, telsiz, bızzıt, cıppızt! yapar ve avazı çıktığı kadar çemkiren bir ses gelir: "Eminönün'de araç kalmadıaaa, acele etsenizeeee, millet yığıldı bekliyo başımı belaya sokmayıııın, oyalanmayıııııııaaaağğğğn!". Kendimi kahkahayı basmamak için zorladığım an, aynaya baktım o sessiz ve tepkisiz suratlar aynı bıraktığım gibi yerinde, yankılanan isyan eden ses hayatıma renk katmıştı, katmakla kalmamış, tam bir çizgifilm sahnesine çevirmişti ortamı, fakat kimsenin yüzünde çizgi bile kıpırdamadı. Daha güzeli de oldu, yırtınan Eminönü'ne dolmuşların birinden sert vurgularla, sinirle cevap geldi: "Sağa çekip çay içmiyoruz, yoldayız!". Bir başkası: "Nişantaşı kapalı, nasıl gelsin araç", Eminönü, içindeki şeytanı salmış rahatlamış, yumuşak tonda: "çabuk olun", yumuşayan Eminönüne ilk sert çıkan dolmuştan cevap, bu sefer masum, şaşkın ve teslim bir sesle: "biz çabuğuz da bu millet yürümüyo ki"... Stresler atıldı velhasıl... Tabi millet yürümüyo, ne de olsa bir yerden bir yere gitmesi gereken sadece dolmuşlar, diğerleri yollara eğlenmeye çıkmış sallanıyor, ellerinde kadehler caddenin göbeğinde gerdan kırıyor, gitmemek için bahane bulan mı ararsın, frene zevkinden basan mı, yola inip turistik fotoğraf çektiren mi, yoksa arabayı bırakıp çaya kahveye diye yan arabaya geçen mi, eyy ey...

Bu arada sevgili asker Otoko'yu çok özledim, gitti gideli, kafamın etrafı bulutlu, nemli, fırtınalı... O gelmeden bullutlar dağılıp gitmeyecek, kafam üzerine güneşli günler gelmeyecek... Fakat bu sabah kıvrak bir manevra yaptım, zamana 1 gol attım, aniden gelmesine sadece 2 regl dönemim kaldığının farkına vardım... Bu buluşum harika, o dönemlerin gelişi hep "yine mi" dedirtir, 2 periyod arasında zaman ışık hızı gibi geçiverir. Sadece 2 kere daha ve sonra yanımda, zamanı hızlandıran fikrimle ne kadar övünsem azdır... Neticede zaman-mekan kavramı sıkı bir gol yedi benden... :)

Hayat gerçekten güzel...

Öperim,

İstanbul'un kuşları

2011-02-07T10:17:00.006+02:00

İstanbul'un kumruları gibi öpüşüp,

Martıları gibi uçacağımız günlere.

Aşkla, bağlılıkla, saadetle...

benim saatim

2011-01-25T09:19:00.010+02:00

zamanla aşık atan bir saatim var
çok büyük değil, sol yumruğum kadar
bir eli dünde biri yarında

açmış kollarını dolamış boynuma

gözü soluğumda, aklı sevdada

yıllara nispet bir saatim var

çok büyük değil, sol yumruğum kadar

zaman volta atıp dururken odamda,

O durmaz kuş olur uçar

bekliyorum

2011-01-22T00:25:00.019+02:00

Bu aralar ne yapıyorsun diyenlere: bekleyip duruyorum...

Erdim ey faniler, un, su, yumurta, bol şeker üstüne sabırla yoğruldum. Tez heykelim, efendime söyleyeyim omuzlarımdan itibaren büstüm, bilemediniz karyatitim falan dikile, kumaştan dikiverin canım işte, ne var!

Evet inanın kulaklarınıza hayatı elimin tersi ile şöyle sürükleyerek kenara itip, arkadaşlarımdan çok evimin duvarlarındaki boya çatlaklarını, bir takım toz topaklarını, banyodaki fayansları ve deli kedi Pati'yi görerek günlerimi geçiriyorum. Ben bu aralar sadece bekliyorum, öylece, sessizce, durup sindirerek, hatta içine bir nefeste çekip, ciğerlerini bekleyişle şişirip, kalbe oradan damarlara oradan da tırnak uçlarıma kadar göndererek, beklemek yiyip, beklemek içip, beklemek koklayıp, beklemek kokarak, beklemek giyerek, beklemek yürüyerek, beklemek konuşarak bekliyorum...

Otobüs beklemek gibi değil, durakta Ortaköy otobüsünü beklerken sıkılır insan, 5 dk geç kalsa 1 saat gibi olur, beklemediğin ne varsa gelir de, beklediğin otobüs yalan olur... Dakikalar geçtikçe daralgillerle akraba çıkılır... Benim bekleyiş otobüsten farklı, bi kere akbil gerekmiyor, yavaş çekimde yaşadığım ise doğrudur, ne dakikalar geçiyor ne gün ne hafta ne ay, burçlar da 13 oldu diyorlar, kesin bu aralar zamanlamalarda bir hata var, zaten ne kadar haşerat terslik var gelip bana konar... Yüz yıllarca beklemişim gibi ama bilmezsin beklenen Otoko ise beklemek bin yıl olsa bile beklenesi... Aynı durakta yağmurun altında belki soğukta sabahtan akşama aynı otobüsü bile bile beklemekten zevk almak gibi diyeceğim, anlamayacaksınız, ben de anlamadım... Bu acı tecrübenin de var işte bir güzel yanı, sonunda onu görmek var, koklamak var, öpmek var, bu bir çetrefilli yol ise atlatanı ve atlatamayanı tanımak var, her gidişin dönüşü var, belki bekleyişin bitiği gün başlayacak gerçek sınav... Mektuplar var ucu yanık, hey gidi heyhey, bugünlerde kaç kişi kadim zamanların mektup teknolojisinden haberdar, bu yaşlarda kolay bulunmayan hasretlik var işte, özlemden öleceğini sanmak var, ölmeyip sürünmek var, her anın kıymetini bilmek var, aşkı eline alıp uzun uzun bakıp tanımak var, zihninde onunla hayata devam ederken fiilde hala beklemek var... En ufak detayı bile defalarca hatırlayıp defalarca düşünmek var... Sevgiyi üçe beşe dörte ondörde katlayıp uçak yapıp mavilere salıp, sevgiliye selam diye uçurmak var...

Velhasılı kelam, durmayın siz de bekleyin canım... Uçupduran yerlerinize iyidir... ;)

not: "durmak" fiili ne ilginç değil mi? Ege'ye selam olsun... :)

bir doğu masalı

2011-01-16T13:44:00.014+02:00

Bir doğu masalı bu
mumlar, yaldızlar, çöller
periler cinler ve devler
amber tonları, parlak maviler,
kırmızılar, turuncular ve tarçın sarıları
türlü türlü misk kokuları

Dağlar ve yollar, uzak diyarlar,
Ve aşk ve hasret, tutku ve mutlu sonlar

Kaç yüz yıl olmuştur bilinmez

Asır gelir anlatana

bir varmış bir yokmuş derler
yazın ortasıymış,

bir dağın başıymış

mevsimlerden yazmış,

dolunaylı bir geceymiş

uykulu mahmur bir gölün kıyısıymış

şenlik eylermiş seyyahlar

iki sevdalıyı almış koymuş yanyana bu tezgah

yıllar sonra karşılaşmaktan memnun, titrek,

akılları birbirinde, gözleri başka yerdeymiş
sonra birden
dolunay uzanıp öpüvermiş gölün yüzünü

iki el bulmuş birbirini karanlıkta

Yerini bilir tanır gibi,

eliyle koymuş da bıraktığı yerde bulmuş gibi

Uzaklardan bir kıyamettir kopmuş

periler çalgı çalmış,

cinler oynamış

orada, alacakaranlıkta

uyuyan gölün kıyısında bir masal başlamış

bir yanlarında gri tonlarda fısıltılı ağaçlar
toprak yolda adımları mırıldar da mırıldarmış
ve diğer yan dev yuvarlak kayalar,

sessiz sıcak çillilermiş, sorsan herşeyi bilirlermiş
zamanı törpü diye sırtlarına sürmüşler de
o yüzden herşeyden ağırlarmış

ve herşeye ışık tutan

elmas gibi bir dolunaymış

göl, ha uyudu ha uyuyacakmış
bu ışıltılar belki de son kımıltılarıymış,
hele dolunayı bir yolcu etsinmiş
gümüşten kipriklerini kırpmayı bırakır
karanlık uykusuna sessizce dalıverirmiş
Yıldızlardan başka kimse iyi geceler demezmiş

Böyle başlarmış iki sevdalının masalı

Çok sürmez gölün mahmur sessizliği
Kurumaya yüz tutar yeşeren sevgileri
Lakin alın teri ile sulanır Babil'in bahçeleri
Ve ardından
Daha evvel söylenmemiş bir masal
Küllerinden doğan simurg olurlarmış her sabah
Her sabah bir dağın daha ardına koşar
koştukça ardlarında nice geçilmiş sarp yollar bırakırlar
Ve her gün batımında bir yeni hazineye sarılır uyurlarmış

Amber renkli mevsimlerde
Mercan kırmızısı düşler içinde
Rakkas olur, gün olur, gece olur
sarılır sarmaş olur
her gün yeniden ve yeniden
sevdaya tutuşurlarmış

Gün gelmiş uzaklar almış birini
elleriyle büyüttükleri bahçeyi tek başına bekler olmuş diğeri
Umutla severmiş her yeşil yağrağı her yeşil teli
her gece her sabah
Ateşi beslermiş Zerdüştler gibi
Düşler içinde dağların arkasını görür gibi dalar da gözleri
Beklerlermiş, sabırla birbirlerini
Kuşlar uçurur, sevda fısıldarlarmış

Günler haftalar aylar boyu
Her sabah küllerinden doğar
her akşam yanarak uyurlarmış
Bir sihirli ay imiş
bir mahmur gölmüş onları buluşturan
aşkları büyümüş, her türlü mesafeyi aşan

emekle yeşeren Babil'in bahçeleri gibi
inançla yanan Zerdüşt'ün ateşi gibi
Bir doğu masalıdır bu
Işıklı, simli, allı morlu perili
Sonu olmayan
Yana yana her güne yine doğuluyorsa,
Simurg'u uzaklarda aratmayan...

Gökten 3 elma düşmemiş, uçup gökyüzüne çıkılıp 3 elma yenmiş inilmiş...

Pervane şarkıları - 2

2011-01-12T15:06:00.001+02:00

Söz müzik: Özdemir Erdoğan

PERVANE gibi sevin...

"Bana ellerini ver, hayat seni sevince güzel"

Pervane şarkıları - 1

2011-01-12T14:50:00.004+02:00

Yüksek Sadakat şahsıma şarkı bestelemiş, eksik olmasınlar, iyi çocuklar, aferim...

pervanenin ateşi sensei susamuru sevgilim için:

"sen parla ben döneyim, aşkının etrafında
bir yanıp bir söneyim alaca karanlıkta"...

oh yea! ;)

terk edilmişler listeme +1: sigara

2011-01-11T21:51:00.009+02:00

Google'ı açın bakın, sigara nasıl bırakılır üzerine kıyamet kadar yazı, masal, hikaye, efsane, teori, kanıt, foto, resim, anı vs... Sanırsın onları okuyan bi' irkilip silkeleniyor, kafasında 1000 wattlık ampul cızzzt edip, yanıp sönüp yanıyor, "hay bileydim" falan diyor insanlar, aynı anda da dizini tokatlıyor; şak şak!... Vallahi yalan, herkes ezbere biliyor onca literatürün hepsini... İnanmazsınız dörtte birini okumuşumdur diğer dörtte üç de okuduğum dörtte birin aynısıdır. Buna rağmen ben yazmasam olur mu, hayır, yoksa kambersiz düğüne, eşşeksiz semere, rakısız balığa ve kimbilir daha nelere benzer ...

Sigara denen şey ne güzel değil mi, "çak!" diye çakarsın çakmağı, yakarsın kırmızı kırmızı, daha güzeli biri yakıverir şımarırsın, böyle çekersin içine, ohhh, sonra göz süzerek üflersin dumanı "püfff", aman da aman, aynı anda insana bir karizma çöker tepeden doğru, ışık iner neredeyse, o derece, adam ya da kadın olursun, elleri kolları ahenkle hareket ettirmeye de bahane zaten, ha raks etmişsin ha sigara içmişsin, yalan demeyin çarpılırsınız, böylesiniz hepiniz, kendinizi iyi hissediyorsunuz, daha bir birşey oluyorsunuz, görmüyorum sanmayın, bi havalar, bi çeneyle tavanı gösterip yukarılara üflemeler, n'oluyorsunuz kuzum allasen... Siz ahenkle dalgalanırken yanınızda içmeyenler baston yutmuş gibi, ne kadar sıkıcı ne kadar hareketsizler değil mi? Yeni geçtim o yollardan şekerim, biliyorum da konuşuyorum, o bölgede her daim yol yapım çalışması var erkenden dönmeyenin tekeri patlar...

Evet anlatışımdan özlediğimi zannedebilirsiniz, ama canımı yakan sevgili gibi attım gitti, özlerim elbet ama hah işte yazıyorum buraya aşkımdan ölsem dönmem geri... Tüm o kendinizi iyi hissetiren sigara içme seromonisinden kral ve kraliçe olarak çıkarken ortaçağ fukaraları gibi leş kokuyorsunuz biliyor musunuz? Beni kurtaran yegane sebep işte o kokudur, belki de kesip atmamı kolaylaştıran sonra da "vay be nasıl da istikrarlıyım nasıl da kararlıyım" zannettiren aslında odur. Koku mucizedir, farkında olun ya da olmayın belirleyiciliği yüksektir, mutlu eder, iştah açar, aşkı tetikler, sevdirir, kaçırır, coşku uyandırır, heyecanlandırır, rahatlatır, özletir, nefistir koku, bak hayvanlara kokuyla tanışırlar, sen de hayvansın... İnsanların birbirlerine aşık olmalarındaki önemli sebeplerden biridir mesela ten kokusu... Ten kokusunu sevmediğiniz biri ile feriştahı olsa yanyana olamazsınız... Bunu ben uydurmuyorum bilim söylüyor, insan geninin %3ü ki bu iyi bir rakammış, kokuları ayırt etmekle görevli imiş, üstelik bu geçen zamanla evrimleşip azalmış hali imiş, duy da inanma... Bu durumda hayatınızın aşkını kokusundan tanımanız da normal... Sigara içerken bile sigaradan tiksinmeme sebep olan şey işte buydu, koku, parmak izi kadar tek ve eşsiz güzelim (aksi mümkün değil tatlım) ten kokumu örten leş koku... Sigaranın kokusunun farkına varın ey içenler, kafayı gömün tişörtünüzün içine, derin bir nefes çekin burundan, bakın bakalım... Bu arada uyanıklara not: parfümler ten kokusunuzu baskılamaz sigara kokusunu hiç baskılamaz, hele içmeyenleri kandıramaz, bilginize arz ederim... Neticede sıkı bir savaş sonunda misler gibiyim, sabah saçlarımı koklayınca mutlu oluyorum mesela, gyisilerim mis, ellerim mis, ayaklı parfüm şişesi gibiyim ve yeni kendime bayılıyorum haliyle, bundan böyle daha güzelim, narsizme 1-2 haydiii... ;)

Sevgili tiryaki guruh, bırakma yöntemi diye de bir şey yok, inanma, para tuzaklarına hele hiç kanma, anladım ki herkesin yöntemi farklı ama ben izlediğim yolu anlatayım... Zaten kokusunu hiç sevmediğimden mütevellit mütemadiyen her konuşmada "bırakıcam, kokusunu sevmiyorum ama işte içiyorum" mantrası bıkmadan günlerce yetmedi ise aylarca, o da olmadı ise yıllarca tekrarlanır, bırakmanız önemli değil fikri yerleştirmek ve kendi kendini iyice tiksindirmek esas amaç, bırakmak istediğinize inanın, gerekirse kendinize yalan söyleyin ama asla "yok bırakamam, seviyorum içmeyi" demeyin, beyniniz bunu kayıt altına alıp koz olarak kullanır çok zekidir söyliyeyim... En çok ve severek içtiğim zamanlarda bile reddettim ben "sevmiyorum bırakıcam" demeyi sürdürdüm, öyle ki artık civar boylardan "hıhı tabi" cevabını alacak raddeye erişmişti... 40 kere söylersen olur derler, üşenme 60 - 70 - 80 - 100 oooh yandan, denemeyi sürdür, olur. Gel zaman git zaman, slim ve en hafif olanlara kadar seviyeyi indirdim fakat bunu bırakmaya alıştırma amaçlı yapmadım, avı ürkütmedim sessizce az az besledim, asla kesin bırakma günü belirleyip stres yaratmadım, avı kaçırmadım, sabırla bekledim... Ağır ağır en light olan markaya geçtim madem zehirleniyorum daha az olsun, daha az koksun dedim... Sonra artık nikotin kokmamak fikri iyice kanıma yerleşip koku burnuma hepten batıp dayanılmaz bir hal aldığında, yine çaktırmadan "yarın bırakıyorum" demeden, önce aileye yapılan ziyareti, sonra ateşli hastalığı bahane ederek içmemeye meylettim. Stres yaratmamak için ilk haftalarda kimseye söylemedim, hastayım içmiyorum dedim... Ve 2 hafta sonra artık aylarca 100 kere söylemenin ve uzak kalmanın neticesi alınmış kokusuna tahammülüm kalmamış bırakmıştım... Canım istemiyor mu istiyor, ama hemen geçiyor, hatta yaktı bir tane, tiksindim içemedim attım kendime de kızdım, her krizde telkinlerle daha da uzaklaşıyorum. Her saldırı kararımı güçlendiren cılız oklar gibi...

Ve en güzeli sevgilim döndüğünde daha sağlıklı ve mis mis boynuna sarılacak olmam, süperim değil mi, evet öyleyim...(narsizme gel ablaaa)

gelecek program: "tanrım kilo mu alıyorum?" un çaresi

Googoosh - Ayrılıq

2011-01-09T12:14:00.001+02:00

Sevgilim rakı içtim, sensiz, ilk kez, dün gece, cici ortağımın doğumgünü gecesinde, her kaldırışta bir kere de masaya vuruldu kadehin dibi, herşey çok güzeldi, eğlenceliydi, işte bu yüzden sen de olmalıydın, sensiz eksikti, içim dışıma inat saklı hüzünler içerisindeydi. Sonra motorcuların buluşmasına uğradım kısacık, herkes seni sordu, herkes çok selam söyledi. Her soruluşunda boğazım düğümlendi. Seni çok özledim...

Googoosh (Farsça: گوگوش, Gogosh ya da Gougoush olarak da yazılır. Aslı adı: Faige Ataşin (Farsça: فائقه آتشین, Azerice: Faiqə Atəşin, d. 5 Mayıs 1950 Tahran), İran pop müzik sanatçısı ve aktrisi.
Babası Saber Atashin Doğu Azerbaycan Eyaleti'nin Serab'dan Tahran'a gelmiştir.
O, 70'li yıllarda İran'ın en sevilen kadın şarkıcısıydı. Onlarca albüm çıkardı, 500'den fazla filmde oynadı. Ancak 35 yaşında ve kariyerinin zirvesindeyken, ülkesinde rejim değişti.
İran'ın yeni yönetimi, önce şarkılarını yasakladı, sonra onu, 'Resmen evli olmadan bir ilişki sürdürdüğü' için hapse attı.
Dönemin tüm sanatçıları yurtdışına kaçtı. Fakat o, bütün yaşadıklarına rağmen ülkesinde kalmayı tercih etti. Müziğe küstü, uzun ve sıkıntılı bir döneme girerek evine kapandı.
90'lı yılların başında depresyon tedavisi gördüğü bir dönemde üçüncü eşiyle tanıştı. Onun desteğiyle hayata ve müziğe geri döndü. İran'ı terk edip, Amerika'ya gitti ve 20 yıl aradan sonra yeni bir albüm çıkardı.
Onun müziğe geri dönüşü İranlılar tarafından coşkuyla karşılandı ve albüm satışları rekor kırdı.
Kısa sürede, yine zirveye çıkan, eski ününü kazanan Googosh, özellikle ülkesini terk etmek zorunda kalan İranlılar ve rejim karşıtları tarafından umudun ve özgürlüğün sembolü kabul ediliyor.

Kaynak:http://tr.wikipedia.org/wiki/Googoosh

Mim dediler koştuk...

2011-01-06T09:21:00.015+02:00

Mimlenmişim...

Mimlenmek: işaretlenmek... Ouuu ma gad, sonum geldi, kapısına çarpı çizilen masum azınlık gibiyim... Aynı renk giyinmiş insanlar arasında fosforlu giyen tek kişiyim, hocanın gözüm üstünde tehdidini savurduğu salak öğrenci gibiyim, netekim mimliyim...

Kaç yaşındasınız?

Blog yazarlarının çoğundan yaşlı olduğumu düşünecek yaştayım... 80'lerde doğmadım, 80'lerde çocuktum. Bilgisayarın adı bile yoktu etrafta, her merak ettiğini bir kutunun düğmesine basıp öğrenemezdin, sıkılınca açar ansiklopedi okurdun. Atarimiz vardı, sokakta oynamak hala popülerdi, inanmazsınız taşla kafam bile yarıldı, öylesine organiktik. Cebimize cep telefonu üniversitede girdi, o da hepimizin cebine değil, çocukken fantastik bir hayaldi cepte gezen telefon ve bu yüzden bütün gün yitip gidebilirdik. Beheey "uzay 1999" oynamış insanım ben, 2000 yılında uçan arabalar olacağına da inandım evet... Doğduğum yıllarda çok insan öldü sokaklarda ve çocukluğum boyunca "bir asker"* cumhurbaşkanıydı bu memlekette... Ben 70'li yılların son mahsulüllerinden biri olarak geldim bu dünyaya ki iyiki öyle olmuş, ne çok erken ne çok geç, teknolojide, yaşamda her konuda geçiş dönemine tanıklık edip yarı deli ve yarı farkındalığı yüksek bir nesil olarak şaşkınlığımız ve adaptasyonumuz 32 yıldır hala devam etmekte...

İsminizin son harfi ne?

Şaşkınlıktan ismimi unuttum desem...

En sevdiğiniz renk?

Böyle bir ayrım olmaz kanımca*, her rengin iyi ve kötü durduğu atmosfer, ton, ışık ve mod bulunur. Ama her daim ettiğim bir laf vardır, "kırmızı ossun 3 kuruş fazla ossun!" (bu arada kırmızı giymem) (*"kanımca" dedim hehehe)

Kilonuz kaç?

Soruları hazırlayanın nerede, ne koşullarda, ne içerek yaşadığına şaşırarak...

Ne demiş şair:

"yerin seni çektiği kadar ağırsın
kanatların çırptığı kadar hafif"

Boyunuz kaç?

Başım göğe değiyor, inanmazsın... ohohoho haha!

Ailenizin kaçıncı çocuğusunuz?

Ne kadar isabetli bir soru, kamuoyu hep benim kaçıncı çocuk olduğumu merak etmiştir. Uçuşuk hanım kaçıncı çocuksunuz, sizin gibi küçük uçuşuklar doğurmak isteyenler kaçıncıda bu level'a ulaşır diye sormuştur... Ulaşamazsınız şekerim, 3-5-6 deneyin bakın olmaz.

En sevdiğiniz şarkı?

Sürekli değiştiği gibi, rakı sofrasında ayrı, şarapla ayrı, rock ayrı, blues ayrı, türkü ayrı; duygusal iken ayrı, coşarken ayrı, dün ayrı bugün ayrı... Tek bir şarkıyı sevmek yalan dostum, müziği tüm renkleri ile kucakla sev, besle... En sevdiğim şarkı yok, sevdiğim şarkılar var ve aklıma ilk gelen biri: "Nothing's gonna change my world" ama Fiona'dan....

Sizce sarışın mı esmer mi?

bu soruya bir şarkı ile karşılık verebilirim: "aklını seveyim lan ismail"....

Sigara kullanıyor musunuz?

Evet idi, bıraktım, hayır oldu... Kriz dönemindeyim bana bu soruyu yöneltmesenizdi iyiydi, şimdi 1 dk telkin molası...

Alkol kullanıyor musunuz?

Kullanırım, yaraları iyi temizliyor derler... Bazen de içerim, yaralara iyi gelsin diye...

Çayı fincanda mı içersiniz, çay bardağında mı?

İnce belli ama asıl sevdiğim yöntem kahvelerde verilen tipteki su bardaklarıdır. Keyfine doyum olmaz, hele Anadolu'nun patika yollarında bir köy kahvesinde durmuşsanız, yorgunsanız, insanlar sizi sevinçle karşılamışsa...

Öyle sanıyorum ki (cevaplarımdan sonra) bir daha kimse beni mimlemez...

özlüyorum

2011-01-03T22:51:00.006+02:00

Sırtında taş dolu kasalar taşıyan
ayakları betona saplanmış zaman
Hantal ve ağır, ve yaşlı, ve çirkin...
1 ay olmuş gideli,
Bitmeyen, dinmeyen, geçmeyen, susmayan 1 ay
Kalmış 5 ay, dev adımları tonlarca ağırlığı ile ezecek
Her adımı omuzlarıma basıp geçecek...
Olsan çocuklar gibi hafiflerdi,
Bir güvercinin kanat çırpışı gibi geçerdi
Olsan bir düşün,
Kaç kahvaltı yapadık birlikte,
Ne manzaralar görürdük,
Kaç adım atardık yanyana kimbilir,
Kaç film izlerdik koltukta,
Kaç kere tartışır, kaç kere barışırdık kahkahayla
Kaç ders çıkardı o tartışmalardan
Kaç yemek yapardık mufakta,
Kaç büyük içerdik yemeğin yanında,
Kaç şarap şişesi bizim için akardı kadehlere
Ne çok yaşardık 6 ayda
Ne çok biz olurduk
Emin olurduk, güvende olurduk, birbirimizin olurduk...
Maraz kapmış çocuklar gibi şimdi halimiz
Gündelikçi telefonlara tutsak
Avuçlarının içine hasret avuçlarım
Bakışların tablo olmuş gözlerimin önüne
Her yan özlem her yan aşk
Tıkanıp kaldığı yerdeyiz seslerimizin işte bak
Susup sarılmak lazımken
Manasız nakaratlara boyun eğdiğimiz ...
Yutkunamadığımız yerdeyiz sonunda
Hiç birşey olmamış gibi yaparak
Boğazda düğümlenen sahte neşeler içindeyiz
İçimden bir şeyler kopup kanıyor
Uzaklaşmandan korkuyorum, uzaklaşmaktan korkuyorum
Korktuğumu ne sana ne bana söylemiyorum
O korkuyla tirtir titriyorum
Tıkanıp kaldığında sesin telefonun ucunda
Geçen ve geçecek zamana düşman kesiliyorum
Pijamaların hala aynı yerde biliyor musun?
Alıp yıkamaya kıyamıyorum...
Uzanıp kokluyorum yalvararak zamana
"bari kokusunu bırak bana"
Bu ayrılık can yakıyor
Yandıkça daha çok sana geliyorum
Yandıkça daha çok sen...
Her gece alev alıyor şehirde bir yerler
Göz yaşlarımla yetişiyorum...

sevgilerle....

Öyle bir gün

2010-12-29T21:19:00.009+02:00

Akşam tesisat problemini görmeye gelen ev sahibim, içeri girdiğinde koridorda dünya umrunda değil gibi kendini yalamakla meşgul oğlum Pati'ye dönüp, "şşt, naber lan, hiç merhaba demek yok" dedi... İçimden çok güldüm, içimden ama, çok derinden...

Sabah 9:05 sularında çalan telefonumu elime aldığımda gördüğüm isim, günün güzel dakikalarının işte bu kadarcık olduğunun habercisiydi. 5 dk geç kalmamdan mütevellit, telefonda çığırıp dövünen lanetlenmiş patronum, neredesin seeeen derken, ofisin kapısının önündeydim. Neyseki bir gün önce raporlu hastaydım da "kem küm ıg mıg, Saykokiller hanım eczanedeydim iğne oldum" dedim ki "eczaneler 8.00'de açılıyooooooor" feryadı ile çarçabuk "emret sultanım" moduna girdim... Evet doğru hayatım hiç kolay değil, hatta epey zor... Ah erkekler emin olun, dırdırcı bir kadınla evli olmanın ne demek olduğunu sizden bile iyi bilirim....

Cici toktor arkadaşımla yılbaşı programı konuştuk, daha önce de çağırıldığım yemekli ev partisi, ardından Nişantaşı sokaklarında ya da tekrar evde içerek, göbecik atarak, dağıtarak ve dağılarak yeniyıla girme fikrine nayır nolamaz dedim gitti bile... Elimde kadehle ritme ayak uydurmayı reddettim diyorum, anlıyor musun? Lakin sevgilisi askerde fayansları sayarken akıl fikir ve vicdan sahibi, üstelik aşık biri olarak (kendimizi yeterince övdüysek söze dönelim) şarap içip, gerdan kırarak "yuppiii yeni yıl" diyerek kutlama yapmam canımı acıtırdı sanki... Hastayım, yastayım diyerek kıvırıp, kudurmasız, sakin, çoluklu çocuklu bir aile ortamında çekirdek çitleyip, tv izleyerek yeni yıla girmeye ve asker samur otoko aradığında ona moral vermeye karar verdim gitti... Yılbaşı dediğin yılda bir, ömürde bir değil hoş, askerlik dediğin ömürde bir, olsun bu kadar, ölecek değiliz ya hatta belki güçleniriz ;)...

Şimdi fark ettim, reklamların geneli değil, şu Nar reklamı başlayınca içime afakanlar basıyor. Her akşam en az beş kere, S. Ortaç denen adamın berbat müziği her kanalda bangır bangır, sesini duymak yetmiyor, yüzünü görmek işkencesi cabası, bir de dans ediyor, bunu bana yapan reklamcıların diplomaları bir bir toplatılsın. Çaldığı mekanlara girmeyen, severek dinleyenleri sevmeyen, çıktığı kanalı kapatan, adını anmayan, ansa da kısa kesen ben, her gün her kanalda bu işkenceyi görmek için nasıl bir günah işledim, bu nasıl bir çiledir, artık alacağım varsa bile almam o aboneliği... O İnşaat firması sahibini 10 kere tercih ederim, hiç değilse durum sempatik idi.

Gelelim günün şahane olayına, düşün hayattan soğumama ramak kalmış, patronumun sesi nasıl tınlarsa tınlasın aslında bir insana ait olduğunu kendime telkin ediyorum, ateşim çıkmış, yüzüm düşmüş ki tam o karanlık esnada cici ortağım aradı, hani kurulması ihtimalini bile sevdiğim işin tek ortağı... Dedi kızım uçuşuk iş görüşmemiz var, teklif var, dedim "yihuuu!" çığlık kıyamet... Haydi hayırlısı, kendi işimizi kurma konusundaki aşamaları daha önce buralarda bir yerlerde yazmıştım o haleti ruhiye aynı gazla sadece hayallere tutunarak devam... Haftaya gidip ak koyun kara koyunlardan birine bakalım, olmazsa başkasını bulalım n'apalım. O zamana kadar kendi işimizi kurmaya şukkadarcık kalmış olduğunu düşünüp mutlu olalım, yaşasın...

İyi geceler bize,

uzaklardan benimle aynı gökyüzüne bakan Otoko için:

"senden önce hiç bir şeyin kıymetini bilmeden"
"senden önce hiç kimseyi böylesine sevmeden"

"bir tanem söyle canım, ne istersen iste benden"

mektup

2010-12-26T22:56:00.008+02:00

Sevgilim,

Az önce eve döndüm, takside pencereden gördüm, sensiz İstanbul hala aynı, ıssız ve terkedilmiş... Sıradan bir gün olsaydı seni arar haberini verirdim gelişimin, üstelik sevinçle, özlemle, hem belki karşılardın beni sarılırdık sımsıkı... Sarılmak ne güzeldi birbirimize değil mi, düşünsene sarılmışız... Ulaşılması kolayken, yakınken, sıradanken nereden bilebilirdik kıymetini. Lakin yoksun işte, açık ve net olarak, bu yüzden ben bomboş soğuk bir evin koridorunda yürüdüm az önce, sana değilse dönüşüm, İstanbul'a dönmüşüm dönmemişim kime umurunda, dönmüşüm işte neticede...

Yanımda yoksun sevgilim, yokluğun incitiyor beni, tartaklıyor, itiyor, herşey ona ortak olmuş bana zehir geliyor ve ben bu zalim yokluğa tutunuyorum sımsıkı, o varsa sen varsın çünkü, o acıtıyorsa sen dermansın, o üşütürse sen ısıtırsın, bu yüzden varlığının kanıtı yokluğuna bile gönüllü razıyım... Çok şeyler öğrendim ondan, yüzünü görmeyi öğrendim mesela gözlerim kapalıyken, kokunu burnum ezberine aldı artık ne zaman istersem buram buram, hani papatyanın kokusunu bilirsin ya onun gibi... Ve ellerim geceleri elini tutuyor uyurken, yokluğun hayallerime karışamıyor ki, sonra dönüp sarılıyorum, bakıyorum sana, uyuyorsun bildiğim gibi, tanıdık, sıcak, güvenli... Görüyorum seni...

Yalnızlığım gelip boğazıma keskin bir bıçak dayadığında açıyorum perdeyi, bakıyorum binalar arasından gökyüzüne aynı yıldızlara sen de bakıyorsun değil mi? Ben az önce geldim, geldim ama seni arayamadım ya daha bir yalnızım, kocaman evde bir kedi bir ben varım. Sonra fark ettim kii gideli sandığım kadar çok olmalmış, mesela baktım sokaktaki hamile kedi hala doğurmamış, salyangoz fırfır tutunduğu aynı yerde uykuda, hani pencerenin kenarında, saçlarım bile uzamamış. Herşey bildiğin gibi sevgilim, sadece eskisi kadar çok gülmüyorum. Hani pek ağlamadığımı söylemiştin ya, galiba gittiğinden beri fazlasıyla ağlıyorum. Gülüşlerim biraz "ayıp olmasın"cı, biraz numaracı olsa da endişelenme iyi idare ediyorum, biliyosun ben hayatı kıymıklarına rağmen seviyorum...

Şimdi gidip yanına uzanıyorum, sana bakıyorum, hastasın üşüme diye üstünü örtüyorum... Elini tutarak uyuyorum...

Seni seviyorum diyorum, fısıldıyorum... Uyanma sen, kıyamam sana...

ek: bunu yazmamın hemen ardından, şaşırtıcı derecede ani biçimde ateşler içinde hastalanıp hastelere düştüm ki, sanırım son günlerde kendimi iyi hissederek yazdığım son yazıydı...

Seninki kaç santim?

2010-12-26T14:20:00.010+02:00

Tıklayın bakın benimki kaç cm: benimki!

Greenpeace yeni bir kampanya başlatmış, eminim haberiniz olmuştur. Slogan mükemmel. Amaç, henüz büyümeye fırsat bulamadan yakalanıp soframıza kadar gelebilen bebek balıkları almamamız konusunda toplumsal bilinç oluşturmak. Bakmış ki halkımızda tık yok, tezgahta ne görse alıyor, körpecik hamsilere, çinekoplara kıyıyor, sonra da "vay balık kalmadı denizde"... Buyrun ziyaret edin, kampanyaya katılın des

tek verin, çocuklarınız da balığın tadını bilsin.

Ben kampanyaya katıldım küçük sanal bir hamsim oldu. İlk kez balığım var, Pati'ye bunu nasıl anlatırım bilmem...

Greenpeace duyurusu:

Küçük Balık Yoksa Büyük Balık da Yok!

2050’de dünyadaki balık stokları tükenecek. Denizleri hala sonsuz bereket kaynağı olarak görüyorsanız çok yanılıyorsunuz. Büyük balıkların %90’ı çoktan yakalandı. Toplam balık stoklarının %60’ı bitti. Gerı kalan %40 ise 40 yıl içinde son bulacak. Balıkların bittiği gün deniz yaşamı da bitecek.

Henüz üreme olgunluğuna, boyuna erişmemiş yavru balıkların avlanması, satılması, tüketilmesi deniz kaynaklarının ziyan edilmesidir. Olgunluk çağına gelen bir balığın her yumurtladığında binlerce balık ürettiği unutulmamalıdır. Her canlı en az bir kez üreme hakkına sahiptir, ve eğer yarın da denizlerimiz de balık türleri olmasını istiyorsak acilen balık boylarına önem vermeliyiz. Ayrıca anaç balıklar boyut olarak büyüdükçe daha da fazla yumurta verirler, işte bu yüzden balıklar için her cm. hayati derecede önemlidir.

Türkiye'de avlanması ve satılması yasal balık boylarına uyulmadığını balık pazarlarında gördüğümüz yavru balıklardan anlamak mümkün. Örnek mi? Lüferin en az bir kez üreyebilmesi için minimum 20 ila 24 cm'e ulaşması gerekirken bugün yasal avlanma boyu 14 cm olarak verilmiştir. Yani aslında yavrusu olan çinekop boyu. Aynı şekilde palamutun üreme boyu 38 cm ila 42 cm arasında iken yasal avlanma boyu 25 cm dir!

Bu durum açıkça gösteriyor ki, denizlerimizdeki biyoçeşitliliğin korunmasını sağlayacak ciddi bir yönetim planına ihtiyaç duyulmaktadır. Ticari balık türlerinin yumurtlama ve gelişme alanlarının deniz rezervi olarak korunması da en etkin yöntemlerden biridir.

Hep birlikte, Tarım Bakanlığı'nın acilen balık stoklarının ve balıkçılarımızın geleceği adına yavru balık satışını engellemesi ve yasal balık boylarını bilimsel temellere oturtmasını sağlayalım. Yavru balık satmayın, almayın, tüketmeyin, denizlerimizin geleceğini korumaya yardım edin.

Eyleme katılın.

http://www.kacsantim.org/

aradın

2010-12-21T12:59:00.004+02:00

Yaklaşık 40 saat sonra, aradın, yaşasın hayatım bugüne çok güzel başladım...

Lay laylay, geçen gün bağırmaktan kısılmış sesin de düzelmiş, nınnın nın! İçtimaya koşuyormuş sesimi duymak istemiş ihihi, traylaylay... :)))

seyahat ya resulullah

2010-12-20T22:43:00.025+02:00

oğlum Pati'nin tıpkısının aynısı: Çizmeli Kedi

Haftanın ilk gününün hemen akabinde son gününe girivermek, tanrım ne hoş, ne tatlı ne ballı bir şey. Her gün gitmek fikriyle dolsa, "yanıma ne alsam" en büyük dert olsa, hep gezsem hiç çalışmasam, ne güzel ne güzel olur... Seyahat ya resulullah, n'olur! Bu elbette sadece benim gibi yüce birine bahşedilen güzellik diyemeceğim, alt tarafı yazdan kalan 3 günlük izni, üstelik mecburen ve patron baskısıyla Aralık çıkmadan harcamak üzere aile yanına gideceğiz 5 günlüğüne. -Cez derken kalabalık değiliz, yaklaşık 1.5 kişi. Pati, ben ve Pati'nin eşyaları. Pati benim kedişim, oğluşum, bebeğim, şimdiye kadar pek bahsetmedim, bahsetmekle bitmeyecek kadar şahsına münhasır bir acayip kedi Pati. Kendisinden ayrıca bir gün uzun uzun bahsederim. Garibim her seyahatim öncesi açılan bavula atlar oturur, hatta bazen uyurdu, nihayet bavulun içinde olmasa da yanında geleceği bir yolculuk arifesi, gerçi bundan da memnun kalacağı konusunda da şüphelerim yoğun. Seyahatimizin hazırlıklarına cumartesi başladık, hem veteriner abisi, hem ben zafer kazanmıştık, uzun zamandır ertelenmiş aşıları sıkı bir savaş sonucu yaptık, tısladı, kükredi, saldırdı sonunda surat beş karış eve döndü. Benim mafya oğlum karizmanın bu kadar kolay çizilir olmasına çok içerledi, çok bozuldu.
"Mızıklanma o'lum bizi uçağa almasalardı daha mı iyi olurdu?"
Çarşamba kargalar uyanmadan havalanında yaşanacak maceralarımız da var. Yine surat iki yana şişecek bir karış olacak, bu sefer sinir yerine korkudan saçma sapan şeyler yapılacak. Xrayli kapılarda güvenlik tepemizde beklerken, kafesten çıkılmayacak, çıkılsa girilmeyecek, 1.meydan savaşı patlak verecek, bir yandan kapıda kuyruk olmuş bekleyenlere "nih hih" diye utançla gülümsemem gerekecek... Belki yolda kaka da yaparız, çiş de, yaparız derken lafın gelişi, ne haddime, ancak o yapar ben temizlerim, hem de ne temizleme, havalanı kadınlar tuvaletinde 2. meydan savaşı.
"Merhaba, ben karın tokluğuna, yok yok hepten bedavaya, hatta müşteriyi besleyen tuvalet bekçisi..."

Sen hiç insanların girip çıktığı kamusal bir tuvalalette, utanç içinde, lavabo tezgahı üzerinde, korkmuş, çırpınan, güçlü bir kediyi tutmaya çalışırken, diğer elinle kafesi yıkamayı, bunu yaparken çevreyi kirletmemeyi denedin mi? Senin alnından ter damlarken "ayyy çok şeker" diye elini uzatıp o hengamede hayvanı sevmeye çalışan hostesleri dövmemeyi başarabildin mi? Bu sahneye bir de uçak kaçıyor sendromunu ekle, ekledin mi, tamam şimdi panik ol... "Bana üstad de çekirge!" Neyseki benim terbiyeli oğlum bunu hiç istemeden sadece bir kerecik yaptı... Havaalanında kaybedilen zamanı kazanmak için elimde 7 kiloluk kafesle koşturmam da cabası... Neticede uçağa zor yetiştik, terimin soğuması ise ancak inişte tamamlandı...
Bu seyatimizde aynı şeyleri yapmayacak benim oğlum, değil mi? Hı?

.....

Cevap ver kedi...

....

Tam şu anda binbeşyüzelliikinci kere izlediğim "melekler şehri"nin son sahneleri başladı, buyrun istediğiniz yerden yakın... Ah be kızım sevdiğin askerdeyken, uzaktayken, göremez konuşamazken ve daha da uzun süre bu acıtan hisle yaşayacakken, özlemden kor olmuş yanarken böyle filmler izlemek senin neyine... Seyahat diyorduk yarım kaldı... Git uyu...

İyi geceler kendime, kedime, askerime...

bir resim çizdik seninle

2010-12-19T21:55:00.012+02:00

Mumların titrediği akşamlarda, hıçkırarak sarılmak istiyorum yokluğuna. Yokluğun varlığın oluyor çok kısa zamanda... Öyle uzaksın ki her geçen gün daha çok yaklaşıyorsun ve birden oturuveriyorsun yanıbaşıma, gülümsüyoruz parlayan gözlerle, kuduruğuz ya: daldırıyoruz ellerimizi boyalara, bir telaş bir telaş, itiş kakış, üst baş rengarenk, duvarlar, koltuklar rengarenk, ağzımız burnumuz... Annem olsa "eyvah" derdi, aman boşver, bak ne güzel her şey rengarenk: masalsı günlerimizi, çocukça şakacı hayalleri, umutları, olacakları, kavuşmaları çiziyoruz resim kağıtlarına, hem umursamaz, hem yaptığını bilen geniş bir rahatlıkla, basitliğe teslim olarak, aza kanaat, çoğa inat... Çocuklar gülüyor hayal ettikçe seni, duvarlar cıvıldıyor, çiçekler açıyor resimde, sarı, pembe, mor ve hatta mavi... Evimiz çıkıveriyor kağıt üstüne 2 katlı, koskocaman kapılı, çarpık çurpuk 2 büyük pencere içinde fiyonklu yeşil perdeleri ve kan kırmızı kiremit çatılı... İçi yaşam dolu olmalı yamuk bacası tütüyor durmadan, sağdan esiyor rüzgar, güney olmalı... Hemen evin dibinde mor meyveler vermiş ağaçlı yol, yürüyoruz pastel zeminde seke seke, saçlarım bir kalemin umursamaz karalamasından çıkmış dağınık mı ne, gülme bana öyle gülme... Ağzımız kulaklarımızda boydan boya yüzü geçen siyah eğri bir çizgi, çok basit ama ne güzel değil mi? Diken diken çıkmış kısa kısa saçların güldürüyor beni. Kollarımız iki yana açılıp kalmış her an bir şeyi kucakladı kucaklayacak, elin elimde, hangi parmak kiminmiş hangimizinmiş çoktan unutulup gitmiş, kimin umurunda. Eteğim var üçgen, üstelik kırmızı, çöptenim ya belim desen kıl kadar ince... Gökyüzünde, sağ köşede güneş, ışınları 5 adet. Güneşin ağzı var, gözleri var, gülümsüyor turuncu yanaklarını sıkıştırarak, çok akıllı değil gibi ama hep iyi niyetli... Pastellerle karalanmış yemyeşil bir vadi, s ile kıvrılıp inen derecik koyu mavi... Arkada 4 tepecik, baştaki ikisi minik dereyi evlat edinmiş, gövdeleri açık mavi başları gri, belli ki bir ara üstlerine kar inmiş... Kar inmiş! Kar.... Karlı dağların çizildiği noktada bir damla gözyaşı, şeffaf... Belirip de düşmesi bir anlık, döne döne iniyor buruşturuyor kağıdımızı... "Şşt! aldırmayın, olur öyle arada, abartmayın" . Olmuş ve olacakları, umutları ve anıları, hayalleri ve hisleri, ne güzel ki ellere, yüze göze, masaya, duvarlara bulaşan ve çıkmayan pastelleriyle bu resim, çerçevelenmeye minnet etmeyen basitliği, sıcakcıklığı ile bizim... Bırak bir damlacık gözyaşını, dereye düşse ya da mesela yırtılsa ortadan ikiye, bir savruk alsa fırlatsa çöpe, eleştirmenler gelip katıla katıla gülse, her gün her vuruşu tıpatıp yeniden ve yeniden vede yeniden kolaycacık çizilebilecek kadar bizim... Şimdi resmimi silmeye niyetliler, boyalar benden, üşenmeyin gidin kendi resminizi çizin, haydi bakiiim...

sizde bulunmaz mı da bir kurşun kalem?

2010-12-16T12:55:00.008+02:00

Ruhi Su... 1912-1985... saygıyla...

Erzurum dağları da kar ile boran
Almış yüreğimi de dert ile verem
Sizde bulunmaz mı da bir kurşun kalem
Yazam arzuhalım da yare gönderem (yazıp ahvalimi de dosta bildirem)

Oy beni beni de belalım seni
Satarım bu canı da bırakmam seni
Çıkarım dağlara da kurt yesin beni

Dört yanımı gurbet sardı tel ile
Yaslı yaslı bayram yaptım el ile
Göz göz oldu yaralarım dil ile
Yaramı sarmaya derman bulamam

...

gözyaşı ve kahkaha

2010-12-15T20:45:00.011+02:00

24 saat sonra sesin, ilaç gibi, yokluğunda çölleşen ruhumu yeşertecek yağmur gibi... Hiç bir şey istemiyorum seni görmekten başka, nasıl dayanırım bu ayrılığa ve üstelik diyorsun ki "gelme kar kapatır yolu, kalamazsın buralarda" gelmeden nasıl dururum sen söyle, ne tür bir zincir olmalı ki bağlasın beni buraya... İyi misin rahat mısın, ne haldesin, üşüyor musun, aklım hep sende, sen orada sıkıntılar içindeyken, benim elim ayağım varmıyor burada hiç bir şeye, kendimi eve kapadım gittiğinden günden beri, ne bir insan, ne bir sokak gördüm işe gidiş gelişlerden başka ve her gün oğlunu askere yollayan iş arkadaşımla konuşuyorum seni... Hava durumuna her gün bakıyorum, o derecede ne kadar üşünür hayal ediyorum, daha çok soğuyacağını düşününce üzülüyorum... Resmine bakıyorum kitaplıktaki, asker üniformanla gülüyorsun bana... Ben dayanırım ne de olsa rahattayım, ya sana moral olmaya yanına bile gelememek, buna nasıl dayanırım....

Telefondan sonra bunları düşünürken açtım ekşi sözlük'ü dedim askerlik mevzusuna bir tek bu sözlükte gülünür... Öyle de oldu, gözleri dolu dolu olan ben içerideki gestapo patronuma rağmen başladım kıskıs gülmeye... Kahkahalar bastırımaya çalışıldıkça büyüyor büyüyor daha şiddetli artçılarla geliyor, keyif üçe beşe katlanıyor, hafif bir yakalanma korkusu da oldu mu alınan zevki anlatmaya kelimeler yetmiyor ... Askerlik tamam zor olabilir, öte yandan görüldüğü ya da görmeden okunup dinlendiği üzere çılgın bir mevzu... İlginç deneyimler bunlar... ;)

Ekşi Sözlük demiş ki,

"Acemi asker ve komutan replikleri" aşağıdaki gibidir:

1.....................................

-asker! kimsin sen.

+selami adim komutanim.

-kunye veeeer.

+buyrun (kunyesini uzatir)

2...................................

komutanına içtima alanında;
- bize postal vermiyorlar amca

(alay komutanının 50' li yaşlarda bunu söyleyen kısa dönem abimizin ise 35-36 yaşında olması ile apayrı bir mevzudur)

alay komutanı;
- binbaşım bunları iyi eğitmiyorsunuz.

3.............................................

askerler yemek yemektedirler, yemekte zeytinyağlı barbunya vardır. komutan yemekhaneye gelir ve askerlerle konuşur;
komutan: nasılsınız çocuklar?
asker:saol komutanım
komutan:birşeye ihtiyacınız var mı?
askerlerden biri hemen atlar;

-komutanırım yemekler soğuk geliyor bunları ısıtır mısınız?!

4.............................................

komutan: sen gelsene buraya.
acemi asker: ben mi?
başçavuş: emredin komtanım dicen oluum.
a: tamam.
k: gelsene lan
a: ben mi
k: evet laaaaaannn, gel buraya
a: ben arkadaşa dedinizdi zannettiydim.
k: (eller belinde, yukarı bakarak) ey güzel allahım, en kaliteli ve en hızlı spermden bu mu oldu şimdi? gel ulaaaaaaaaaaaan...

5..................................

askerliğin ilk haftası kamuflajlar biz kısa dönem acemilere daha yeni teslim edilmiştir.herkes beş dakika sonraki içtimaya yetişmek adına götünü başına geçirirken mutlu adındaki aslen mesleği bilgisayar öğretmenliği olan evli ve bir çocuklu organizmamız can tertibimiz, gömleğin düğmeleri açık botların ipleri yanlardan sarkık pantolonun içine iki tane daha mutlu girebilecek bir pozisyonda başımızda bekleyen halil üsteğmenin yanına yaklaşır o enfes sorusunu havayla temas ettirir:

-nası komutanım? yakıştı mı?

hayat durur.sesler kesilir.kafalar o yöne döner.zaman durur adeta.ben o esnada bildiğim tüm arapça duaları latin alfabesi şeklinde zihnimde tercüme ederken halil babanın iç ferahlatan sesi duyulur:

-eheh yakışmış yakışmış...

6................................ bu süper...

dönemin gereklerinin ortaya çıkardığı süreci iyi idare ettiğini düşündüğüm ama günümüzde yıllar süren atatürkçülük ve inkılap tarihi derslerinin ezberden başka bir anlam ifade etmeyen içeriği haline gelmiş altı maddedir. 11 yılın üstüne üniversitede bir yıllık yök dersini de koyarsak içeriğini bilmeden klişelerini papağan gibi ezberlediğimizi anlayabiliriz.hatta askerde de derslerde anlatıldığı ve askerlerin sınava tabi tutulduğunu anımsar ve sıkıldıkça sıkılabiliriz. her denetlemede en kritik sorular atatürk ilkelerinden gelir hep ezbere cevaplar vardır:

albay: söyle oğlum atatürk ilkelerini!
er: atatürkçülük! laiklik! milliyetçilik! halkçılık! ırkçılık!.

son maddeyle birlikte derin bir acı kaplar içimizi. kısa dönem er yılların getirdiği tortuyla, atatürk milliyetçiliğini ırkçılıkla karıştırmamak lazım uyarısını atatürk ilkeleriyle karıştırmıştır. albay hoşgörülüdür ama racon gereği kükrer:

albay: ver oğlum numaranı(sicili kastediyor)
er: 0532.....
albay (kahkahasını tutarak): onu değil oğlummm!
er (korkudan bayılmak üzere titreyerek): 0212...
albay: lan onu da değilll.. puhahahahaaa..
er (bölük yıkılırken ağlamaklı): dükkanın numarasını mı vereyim komutanımmm...

7....................................

komutan sabah ictimasina cikmistir. tyler durdane henuz daha 3. gunundedir.. komutan yaklasir:

t.d: gunaydın komutanım
kt: ?.. gunaydın

t.d nin badisi m.d. olayı farkeder...

m.d: oglum napıyosun, komutana gunaydın mı deniy? (m.d r leri diyememektedir)
t.d: denmez mi oglum, o da insan...
m.d: iyi oglum sen napaysan yap be...

8...............................

komutan: kimlerin ehliyeti var?acemi askerlerden ehliyeti olanlar "komutana şoförlük yapacağım" düşüncesiyle karşılık verirler.

komutan: ehliyeti olanlar, şuradaki el arabasıyla kumları taşısınlar.

9...............................

komutan: kolay gelsin!
acemi asker: emredersiniz komutanım!

10................................

içtima düzenine geçip komutanın gelmesi beklenirken askerler kendi aralarında konuşmakta, ufak tefek şakalaşmaktadir.birden içtima alanına doğru gelen bölük komutanı gören askerlerden bir tanesi " hişşşt adam geliyo " der ve herkes susar:

- kim lan o adam geliyo diyen?
- benim komutanım
- ben adam mıyım lan?
- euu, kem küm...
- söylesene lan adam mıyım ben?
- evet komutanım
- s. git lan it herif. koskoca bölük komutanıyım ben.

11...................................

- seni kim gönderdi buraya evladım?
- idris bey efendim
- idris bey denmez oğlum, idris yüzbaşım diyeceksin, bana da efendim deme
- peki abi

12....................................... adam seçmek için iyi fikir

tamamı kısa dönemlerden oluşan acemi birligi. henüz ilk hafta.
uzman cavus: aranızda ehliyeti olan var mı?
acemi askerler: evet
uzman cavus: aranızda mercedes kullanan var mı?
acemi asker: evet komutanım.
uzman cavus: tamam simdi kosa kosa revire gidiyosun ası baslamıs mı öğreniyosun. giderken de dikkatli git carpma bir yerlere.

13.....................................

asker: hapşuu!
komutan: çok yaşa!
asker: emredersiniz komutanım!
komutan: "emredersiniz!" denmez evladım, "sağol!" denir.
asker: emredersiniz komutanım!
(aradan bir yarım saat geçer...)
asker: hapşuuu!
komutan çok yaşa!
asker: sağolasın.
(böyle de level atlanmaz ki be canım kardeşim, sümüklü piyadem benim. sen çok yaşa e mi.)

14................................

eğitimde öğrendiklerini uygulamaya koymaları şiddetle istenilen acemi askerler, kantin önünde ellerinde çay poğaça sohbet etmektedirler. aniden yanlarına yaklaşan komutanı görüp panikler ve selam vermeye çalışırlar. bu esnada aralarından biri sağ elinde tuttuğu çayı kafasına götürür.
komutan: ne o lan! kadeh mi kaldırıyosun.

15.....................................

250 kişililk yat içtiması koğuş koridorunda alınıyordur. yoklamanın ortasında koridordaki ankesörlü telefon çalar, komutan açılmasına müsade etmez. iki dakika geçer, tekrar çalar, komutan hadi açın der. 250 kişi pür sessizlikle telefona bakar, elemanın biri telefonu açar ve;

- "alo buyrun askerlik" der.

250 kişi iptal olur. komutan gülerken masadan düşer. bunu gören askerler birbirini yumruklayarak gülmeye devam eder. çocuk telefonu kapatır

16......................................

asker: komtanım bugün açıklama yapmışlar askerlik düşüyomuş doğru mu?

komutan: doğru.

asker: vallaha mı! komtanım ne zaman düşecekmiş, kaç ay düşüyomuş, nası oluyomuş, kimleri etkiliyomuş??

komutan: herkesi etkiliyor yavrucum. saat 12'den sonra düşüyor. yeni yasaya göre 12'den sonra askerliğiniz 1 gün kısalacak.

asker: hık...

komutan: çömeeeeelllll!! kalkk! çömeeeellll!...

Kaynak: Kutsal Bilgi Kaynağı

-ben de! ;)

özlem, limewire ve download...

2010-12-14T22:06:00.011+02:00

Herşeyi götüremedin işte, sığdıramadın çantana... Hepi topu uçağa binen iki bavul ve bir adamsın. Anıların, gülüşün, kalbin, avuçların, kokun hala ve hep burada, emanetçin biraz sıska, ama deli kuvveti var inan ona...

Ah efendim, sevgilim, ah benim askerim öyle uzağa gittin, öyle ücraya, telefon bile haram oldu, bu bir sınavsa biraz ağır oldu. Bugün o tek ve kısacık, bir cümleciklik "ben iyiyim"le yetinemeyeceğim kadar özlemimsin... Sarılmalıyım, sarılmalısın, öpmeliyim, öpmelisin, gülmeliyim, gülmelisin, tutmalısın elimi, girmeliyim koluna ve hatta yeterki olsan da kızdırsan beni, kızsam sana... Neyse, iyisin ya...

Bak, tam şimdi şu anda, tv'de bir kanalda birlikte çılgına döndüğümüz Kotor... Bak işte o sokaklar, meydanlar, hani seninle koşarak gülerek, sevinerek gezdiğimiz, mutluluktan, heyecandan yerden yükseldiğimiz... Tepeye çıkmıştık, yosun kaplı karanlık sokaklara bayılmıştık. Hani makineyi kurup uzağa, birbirimize yalvarır gibi pozlar vermiştik... Ben risotto yemiştim sahilde, sen midye, şarap içmiştik... Bak işte içine daldığımız, pek de beğenmediğimiz kilise, bak bak kiliseye girin diyen adamın önünde durduğu otelin kapısı, spiker o kapıdan içeri daldı, kahvaltı dahil 90 euro imiş gecelik konaklaması... Bak benim önünde poz verdiğim çeşme... Ah keşke orada olsaydık yine seninle... Anlayacağın sen yokken, bak işte TV'de bile seni izliyorum ben...

Tüm bunların dışında sana bugünümü özet geçeyim sevgilim...

Olağan rutinleri bir kenara bırakırsak, olanlar:

Mp3 indirdiği Limewire'ın kapatıldığını senin sivri akıllı sevgilin yeni anladı... Halbuki son zamanlarda 3 kere açtıysa üçünde de bağlantı kurulamamıştı... Araştırma yaptı, bir kaç forumda Bearshare pek övülüyordu açtı, ayıcıklı amblemi antipatik bulsa da kurdu. Program tam kuruldu ki başka forumlarda "amman trojan girer, amman kurmayın bidibitleriniz dıt olur" feryatlarını gördü, durur mu, çok korktu hemen sildi. Sonra baktı ki Ares için övgüler düzülmüş, methiyeler yazılmış ama temkinli, baktı şikayet eden yok, emin olunca kurdu... "Aman pek de şıkmış, ciciymiş bir şarkı indireyim de deneyeyim şu afilli programı" dedi, ama o ne, ekrandaki şıklar demez mi ki "ya paranı ya canını". "Eeiiih" dedi senin sevgilin, "para vereceksem gider koklaya koklaya raftan alırım sana mı kaldım ares" , giderken de "şşt bana bak Zeus arkanda!" dedi, güldü "ahahaha" yaaa... Hata bende, insan dediğin savaş tanrısına güvenir mi? Tam o sırada, forumlarda önerilen bir başka ismi hatırladı, üşenmedi Emule'yi de kurdu sevgilin, sonra onu da kullanmayı beceremedi, bir türlü bağlanamadı, bir de sağda solda nedenini araştırdı, meğer modemde port açmak lazımmış, "hadi ordan" dedi Emule'yi de bir çırpıda acımadan sildi... Limewire'i özledi ama asla seni özlediği kadar değil...

Sonra baktı ki bu iş boy vermiyor, senin bu sevgilin çetesine mail yazdı, dedi bir elimden tutun perişanım... Biri çıktı, ama sadece biri, diğerleri fos çıktı, dedi Vezu... Senin saf sevgilin sevgilim, Vezu'yu önce vize anladı, akabinde üniversite yılları geçti kısa metrajlı film olarak ve bir ürperti yayıldı damarlarına, neyseki bu bir kaç sn. sürdü, aklı başına gelince indirdi Vezu'yu... Pek sade, pek zarif program, gel gör ki mp3 için kullanışlı çıkmadı... Film indirmek istersek artık yararlı bir programımız var ama diğeri hala yok. Kısmet, yarın yine benzer girişimlere devam... Yukarıda kısa olacağını iddia ettiğim özetin uzun olmasının akabinde, bugün yaptığım işleri daha kısa özetlemek gerekirse:

Limewire ile uğraş, sil
Bearshare yükle, sil.
Ares yükle, sil.
Emule yükle, sil.
Vuze yükle, sil

Yani: yaşasın "denetim masası", yaşasın "program ekle kaldır". Yihhhuuu!

Eli yüzü düzgün program bulursam, bütün interneti indireceğim kesin...

Sevgilim seni de Erzurum'dan buraya download ederim belki... Kanımca bu kadar uğraşılan program onu da yapar...

iç ses notu: aaa "kanımca" dediiiim.... :)

sevgiler asker,

özleniyorsun çokça, download ol buraya... ;) (bir dahakine kalp resmi bulucam)

yine gittin

2010-12-12T23:06:00.007+02:00

Bir gidiş hikayesi daha, senin adınla... Ayrılıklı kelimeler eteklerimde, ıslanmış üstelik yapışmış dizlerime yaşlarla...

Kalbim telaşlı bir sincaptı, tek sahip olduğu sendin, atladı koştu peşinden... Yine aynı 30 metre, yine aynı kırmızı bantlar, o bantlar ki kestirdim gözüme, bir makaslık canları var seni benden ayırdılar... Erzurum'a kadar arkandan bakardım, olmasaydı aramıza giren o duvar ve şayet bilebilseydi sevgimizi neme bulanır aşağıdan yukarı yosun yeşiline bulardı belki kendisini... Kapatıp gözlerimi salona yürüyüşünü seyrettim sen bilmeden, uçağa binişini, oturuşunu koltuğuna ve bekleyişini, gözlerimdeydi her soluk alışın ve hala kırmızı bantların oradaydım, gitmedim... Son bakışını cebime atıp, evrende kalmış son zerre misali boşluğa savurdum kendimi... İstanbul soğuk, ısıtan sen miydin?... 6, 12'den küçük diye tek tek, incecik ve güçsüz kürdanlardan evler gibi, teselliler inşaa ettim... Ortalık fazla sessiz, sesle dolduran sen miydin?

Erzurum'un kışı pek olurmuş, sıkı giyin, üşütme asker...

Ben aynı yerdeyim, her zamankinden daha çok seninleyim asker...

Sevgiler...
.

ipekböcee

ohohoho hooo, ahahaha haaa...

2010-12-10T17:48:00.003+02:00

Dün gece kkk.tsk.mil.com.tr sitesini tıklama manyağı yaptım kendimi... Baktım saat 00.00 ve açılmıyor kurdum saati 4'e gittim yattım. Bi de güzel uyumuşum, gamsız olmuşum adeta, 00.30 telefon çaldı, yaaa alarm ne çabuk çaldı, ne zaman sabah oldu derken, telefonun ucunda asker samur otoko, "kısa döneeeem" diye bağırıyor, durur muyum ben de katıldım çığrışıyoruz komşulara karşı. Sanırsın hiç gitmeyecek, askerlik kaldırıldı... Neyse 6, 12 den baya baya küçük bir rakam ne de olsa... Şimdi ne oldu, bizim ayrılık 10 gün sonra astek'liğin sona ermesi ile 2 günlüğüne son buldu... Tanrım biliyor ya piyango vursa bu kadar sevinmem, büyük ikramiye vursa belki... Piyango çarpmışa döndüm, sabahtan akşama sırıtmaktan yüzüm gözüm kırıştı, erken yaşlılığa prim verdim... Herkeslere söyledim, kuafördeki kıza bile... Şimdi çıkışta otoparkçıya da anlattım mı bi nebze daha coşarım, süper olur...

Ohhh sefamolsun, keyfim boy vermiyor...

Otoko geliyor çekilin çekilin şöle durmayın yol ortasında...

İstatistik denen şey...

2010-12-10T15:52:00.005+02:00

böyle bir şeymiş, teknolojiye bak yaa...

Rayting Tanrısı Kurban İstedi

2010-12-09T22:27:00.006+02:00

Şşşt, dur dur dur, n'oluyor yahu?

Tv'de düzenli izlediğim tek diziyi şakkadanak, daha ben ne olduğunu anlamadan pattadanak bittiriverdiler... Ne bir son bölüm anonsu, ne bir bitti yazısı... Hani tamam izleyen az olabilir, anlarım ama az maz bir kişi bile olsa saygılı ol be adam, adam derken kanalda kim sorumluysa artık bundan... Son bölüm olduğunu idrak etmem dakikalar sürdü, dizi bitti, reklam girdi, emin olamadım google da aradım gerçekten bitti mi diye, bitmiş... Show tv tarihinde ilk kez düzgün bir dizi yapmıştı ve ben tarihimde ilk kez bir diziyi takip etme çabasına girdim.. Ne oldu, vay efendim aklını Zurnalar Vadisi'nde, acur yarışmalarında ona buna yem etmiş halkım Cumhuriyet'in kuruluş yıllarını anlatan naif, sıcak, şirin diziyi beğenmedi, kaldırdık. Beğenmez tabi beğense böyle mi olurduk, beğenmemesinin sebebi de sensin, hem patronun hem de patronlarının dostları... Verin şimdi "mankenli, mıymıylı, o onu sevdi bu bunu aldattı, seni yolarım kadın kadıııın"lıları, ben yokum...

Ayıp denen bir şey var çocukken öğrendik Tom&Jerry'nin sonunda bile "the end" yazar... Tuh size...

Yumurtalı Badem Tarifi

2010-12-09T19:10:00.019+02:00

Mümkün olduğunca fazla yumurta, kabukları ile birlikte bademin üzerine kırılır. Mutfakta meydanı boş bulunca "ağlem buysa gıral benem, hihoha" diyen badem, yumurtayı görünce kendini sıkar, kasar, gerer, büzülür, ufalır, "hani graldım" der, küser suyunu salar... Suyunu salan bademi kızdırmak sureti ile ısınması ve suyunu çekmesi sağlanır, bunun için çeşitli yöntemler vardır, mesela "annen güzel sen çirkin" mantrası tekrarlanabilir. Bunun üstüne kızan badem kendi ısısı ile yumurtayı pişirir, 5 bilemedin 10, hadi o da olmadı 15 dakikada hazır olur, haydi buyrun afiyet olsun.

Artık yöresel Anadolu yemeklerimizden biri haline gelen yumurtalı bademin menamen şeklinde yapılması salık verilir. Yumurtalı badem yemeğinin, üzerine kırıldığı her nevi malzemeye lezzet katması sonucu deneysel bir girişim olarak başladığı sanılmaktadır...

Evde yiyemediğiniz, boğazınızdan geçmeyecek tatsızlıkta her şeye yumurta kırmayı deneyin çok süper olacaktır... Foreksempıl: ton balığı...

Afiyet şeker ossun, yarasın.. oh mis... ;)

baharatlı not: her kırılan yumurta ziyan olmaz, protein paylaşıldıkça çoğalır...

Aradın

2010-12-06T17:26:00.007+02:00

Aradın... Ne uzun bekledim, 30 saat, sonunda aradın... Ne de güzel aradın, iş yerinde kaçacak boş bir köşe aradım... Hiç bir ses, seninki kadar güzel değildi, aradın... Bağırmam haykırmam lazımdı, "seni çok özledim", iş yeriydi mekan, yapamadım... Sesin gelene kadar hep bir şeylere küsüm, bir şeylere dargın... Alt dudağım titremekle titrememek arasında gidiş dönüş biletli... Alt dudağımı ve gözyaşlarımı durdurmaya acemiyim, alışmayayım... Ben sen yokken zamana fena halde düşmanım, çok yavaş, çok ağır, koca bir taş kadar ağır, 60 zalim bir sayı imiş aşkım anladım... Ah sesine nasıl da açım... Ben hiç bir gözü kipriklerim üzerinde böyle taşımadım, hiç bir kokuya böyle sarılmadım, şarkılara küsüp müziği böyle kapamadım. Ben sen yokken çok yalnızım, nemrutum, sıkıcıyım. Teki kayıp terlik gibiyim işe yaramazım, kırılmış son sigarayım, tuzsuz yemek gibiyim; tatsızım, yuvayı özleyen kediyim; üşümüşüm, nefessizim; inat bu ya boğulmamaya yeminliyim, boynuna sarılacağım an ölürmüş gibiyim; sabırsızım...

İki görüşme arasında, bir sonrakinin umudunu ateş diye yakıp ısınanım...

selam sana 300başı...

2010-12-04T22:14:00.011+02:00

Ohohoho işte benim adamım... Daha dün teslim oldu birliğine, bugün 300başı ya da onun gibi bir şey... Aslında sözüne ettiği başka bir şeydi, kumandan mı, başkan mı öyle bir isim telaffuz etti. Anlamayınca anlayacağım taraftan sordum, dedim kaç kişiden sorumlusun, bekliyorum ki desin en fazla 20-30, dedi 300... Dedim sevgilim, 2. gün 300 başı olmuşsun, askerlik bittiğinde bir korgeneral, efendime söyliyeyim genelkurmay o da olmadı kurmay albay, bilemedin kurmalı yarbay ya da buna benzer bir şey kesin olursun... Vuuuhuuu 2. gün 300 ha, askerlik 6 ay olsa eder 180 gün, 180/2 çarpı 300 oldu mu 27ooobaşı, 12 ay olursa askerlik, ki çok üzülürüm buna, teskere geldiğinde 54binbaşı... Aslanım yahu, kesseler acır biraz ama öperim geçer...

sevgiler asker... ;)

foto: "300 Spartalı"

Gittin

2010-12-03T20:37:00.022+02:00

bansky, girl with the red balloon

Gittin...

Dönüyorsun soluna doğru, yükseliyorsun parmak uçlarında hafifçe, kapılar, xrayler ve kırmızı bantlar ardında belki 30m uzağında duranlara el sallıyorsun. Bakıyorum sana son kez, yüzüne bakıyorum, ellerine bakıyorum, ne güzel gülümsüyorsun... Ben de yükseliyorum parmak uçlarımda, ne kadar yükselirsem o kadar iyi, ne kadar yükselirsem o kadar yaklaşırım sanıyorum... Son kare: annen ardından bakıyor, ben ardından bakıyorum, kardeşin bakıyor, 3 çift göz "gitmeseydin" diyor, "olsun bu da geçer" diyor, ben ağlıyorum ama gülümsüyorum da, uzaktan yaşlar görünmez nasıl olsa... Ve seni son gördüğüm o yerde kalıyorum.

Kadıköy iskelesi:
Sen gideli bir saat olmuş, Beşiktaş vapuru senelerin ustalığı ile yanaşıyor iskeleye, insanlar koşuyor, insanlar biniyor ben binmek istemiyorum. Islanmış gözlerimi saklıyorum mendil satan çocuktan. Demirlere dayayıp dirseklerimi, bir sigara yakıyorum içinde olmam gereken vapurun ardından. Işıklar, deniz, mekik dokuyan şehir hatları, yanmış Haydarpaşa garı... Haydarpaşa'ya ağlıyorum, Haydarpaşa bu aralar çok yalnız olmalı...

Beşiktaş:
Ev dediğim yer benim olmaktan ne zaman çıktı şaşırıyorum... Kapının önünde terliklerin, yatağın üzerinde pijamalar, yokluğun öyle doldurmuş ki evi seninle, her zamankinden daha çoksun, her zamankinden daha yakın... Terliklerini giyiyorum... Yine senin ayak sesinle doluyor koridor...

Bugün:
Sensiz ilk günümde işe gidiyorum, eve dönüyorum, yanımdan arabalar geçiyor, galiba insanlarla konuşuyorum, markete uğruyorum akşam, alışverişin sadece kendime olmasına içerliyorum. Sevdiğin şeyleri almak istiyorum, telaşla eve gidip senin için yemek yapacağımı hayal ediyorum, senin için yemek yapmak istiyorum... Eve geliyorum, aramanı bekliyorum epey zaman, arıyorum ismini, "aradığınız kişiye ulaşılamıyor" diyor bana acımadan, insan biraz olsun yumuşatarak söyler, aksinin imkansızlığını biliyorum ve tuhaf geliyor denemeye kalkışmam... Arar diyorum ankesörlü bir telefondan, mutlaka arar, telefon susuyor, ben susuyorum, yalnızlık boğazımı düğümlüyor, sesini duyamamak küstürüyor beni bir şeylere, içerliyorum durduk yere sebepsiz... Hiçbir şeye gitmiyor elim, kendimi nereye koysam batıyorum. Her yer diken herkes yabancı... Sonra ilk gün ve mutlaka yüzlerce asker, her yerde kuyruklar olacağını nihayet akıl edebiliyorum... Telefon kuyruğunda ağaç olup kurtlanacağına, aramasın tabii diyorum... Sana üzülüyorum bu defa, yorulmasın diyorum, kendimce bulduğum aramama sebebinin elinde olmayan niteliğine biraz da seviniyorum, o ufak sevince vicdanımdan topladığım taze azabı serpmeyi ihmal etmiyorum... Teselliyi kendim yapıyorum yokluğunda, görüyorsun... Ardından sesini bana çok gören düzene kızıyorum bir süre. Uzun uzun kızgın kalamıyorum, gücüm yok, lakin özlemden başka duyguya yer bulamıyorum .

Çevremde dönen tabloya eşlik ediyorum böylece ve el salladığın anda asılı yaşıyorum. Ben tam o anda, orada sana el sallıyorum hala, yüzüne bakıyorum senin 30m uzağında, gülümsüyorsun, gülümsüyorum...

2010-12-03T17:14:00.007+02:00

kesindir, böyle olacak... :)

Biliyorum olacakları...

2010-11-30T16:32:00.027+02:00

Sen gidince, biliyorum olacakları

Hiç olmadığı kadar sarı bir sonbahar başlayacak önce,
Öksüz yapraklar bileklerime sarılacak sen diye

Rüzgar kapı arkalarında ismini üfleyecek
Ve yağmur üşenmeden arayacak seni her pencerede

Sokaklar boşalacak sen gidince

Başka adımlara yasaklar koyacak kaldırımlar.
Arnavut taşları damla damla atacak kendini

Yüz yıllardır tutundukları yollardan cayacaklar.

Salyangozlar büyüyecek sen yokken

Zamanı sayacağım kabukları üstlerini örterken

Kediler ağlayacak geceleri dışarıda
Ateş böcekleri sönecek ormanlarda.

Beyaz bir kış gelecek sonra,

Kar senin ayak izlerini bekleyecek caddelerde

Yokuş başlarını tutacak kardan adamlar
Kömür bakışlarında özlem

Beraber eriyeceğiz kar ve sokaklar...

Sen gidince, biliyorum olacakları,
Güneş her sabah gittiğin yerden doğacak
Bahar gittiğin yerden gelecek buralara

Dağ bayır sana açmış çiçek

Eve geldikleri gün dün gibi olacak...
Dün gibi olacak sana el sallamam
Asır gibi olacak sarı ve yeşil yapraklar arasında geçen zaman.
Kadehim hep adınla vuracak masaya

Bir fasılla gözlerim dolacak
Bir şiirle yaşlar akacak

Bir hatıran ile gülümseyeceğim bol bol

Bir öykü yazılacak sen yokken
Belki bir kaç şiir...

Yaz gelecek yokluğunda,
Su kenarlarında kayalar tutuşacak hasretinden
Çocukların ellerinden dondurmalar akacak
Deniz, ismini öğretecek kıyılara
Bir kaç yolun çizgisi sürülecek seni düşünerek,
Yolların çocukları mavi motoru arayacak.
Yol yorgunu mektuplar düşecek kapıya,
Telefonlar sessizlik yemini edecek.
Filmlerin hepsi sıkıcı.

Şarap faydasız,

Rakı kadehleri yalnız kalacak...

Derken sonbahar gelecek yine,
Yapraklar sabırsız atlayacak peşimden
Seni sorarak koşacaklar ayaklarım dibinde
Sahipsiz bir heyecan saracak şehri

Tüm kedileri ve kuşları ile doymuş beklemeye

Kimseler bilmeden ya da görmeden
Bir şarkı tutturacağım en keyiflisinden

Dudağımda neşeli bir ıslık

Yakın bir tarihe çentik atacağım

Bir elbise alacağım geldiğinde giymek için,
Belki bir ayakkabı

Saçımı toplayacağım sevdiğin gibi...

Biliyorum olacakları:

Gittiğinde düştüğüm zeminden, geldiğinde nasıl uçacağımı...

2010-11-30T11:38:00.003+02:00

son 3 gün...

Ben eskiden 3 rakamını severdim. Puantiyeli elbiseler, fırfırlar, çocuklar gelirdi aklıma, hep gülümsediğini sanardım... Nereden bilecektim gün gelip de madik atacağını... Tuh olsun.

2010-11-29T09:11:00.005+02:00

Son 4 gün...

Biliyorum bir elin 5 parmağı kadar bile değil ve biliyorum 4, küçük küçücük, kısacık ve az ama küçük düşlerimi acıtacak kadar büyük, "sayılı gündür geçer"lere kolay yem olacak kadar ucuz... Ardına alacağı 365 güne hazırlıksız bırakacak kadar zalim...

2010-11-13T22:17:00.005+02:00

45 yaşındaaaa da Adile de hanım pek de yaşlaaanmış oh oh oh!

Şarkımızın konuyla alakası yok elbet, sonundaki oh oh oh kısmını söylemek tam da böyle zamanlarda pek keyifli...

Bavul topluyorum a dostlar, onu mu alsam bunu mu, ya çok soğuk olursa, peki ya sıcak olursa, al hepsini, trekingleri al kızım yürürsün, şıkıdımları da al ama süzülürsün... Aaaa dur dur ayol 1 tanecik olsun etek olmadan şurdan şuraya gitmem, at çantaya... Samur tüm bunları görmeden bavulu kapatmalı, " yahu bi' sırt çantası yeterdi" derse, "amaaıın yarısı boş zaten" derken bir yandan da sırıtmalı.... Bavul tamam, peki ya bu yavrucak, ne zaman bavul ortaya çıksa içine girip oturuşunu görünce bakar kalırım, sonra sevincim de kursağımda taş olur... Benim seyahat neşem onun yalnızlık çilesi, ah benim paşam... Bu yüzdendir ki her yolculuk öncesi olduğu gibi evde dağ taş mama, her yer su kabı, sanarsın kedi cenneti...

Öyle ya da böyle bu evden bu gece bu kız gider, tutmayın beni tatil geldi, bir süre sonra uzun uzun özlemeye yollayacağım samur ve ben, büyük ayrılıştan evvel büyük büyük vakitler elele olacağız...

Döndüğümde neşeli, fotoğraflı bir gezi yazısı da yazarım elbet, elime mi yapışır...

oh oh oh oh!!! :))

kafam bozuk!

2010-11-12T16:28:00.014+02:00

Bugün benim biraz kafam bozuk...

Tırnaklarımın kenarındaki etleri yedim, çirkin oldu... Bir galon su içmişim, niyeyse dilim damağım kupkuru, o değil asıl mesele, tuvalete gide gele seramikler eskidi, kafam bozuk. Efkarlı bir Zeki Müren şarkısı tutturasım var, sözleri ne yaptımsa aklıma gelmez, ah efkarım bile yarım, kafam çok bozuk... Bilgisayarın fanı ııııının ıııııının ııının yapıyor, şimdi farkettim, ürperdim ense kökümden, bak bak bak tüylerim diken diken, sanki oldum tavuk. Bu bir işaret desem, uzasam ofisten güzel olur... Onun yerine bu fon müziğinde c vitamini içiyorum, sağlık için, uzun yaşamayı hedefliyorum lakin, yine de kafam bozuk. Turuncu silindir kutusu, alüminyum sargıları var, senelerdir aynı bu vitamin kutuları çok sıkıcılar ve hala çoz diyorlar suyu görünce... "Çozmuş!" Sigaranın zararlarından yırtıcam güya bu "çoz" sesi ile. Aslında bırakırım ben istesem de efkar bi' bıraksın eteğimi hele. Kendime attığım yalanları dizsem, buradan Üsküdar'a tüp geçit olur, yahu biri de beni doğrucu çıkaraydı be! Hani hep doğru söylersin, sonra bi' kerecik yanılırsın, yapıştırırlar yalancı mührünü... Benimkilerden biri de doğru çıkaydı ya hasbel kader... Kendime attığım yalanı piyasaya atsam, neydi o çiroz dolandırıcının adı, hani meşhur, belki o bile kabasına vura vura topuklarını kaçardı benden... Ama yok ben hep kendimi kandırıcam, bir de kedimi, çünkü o küçük şeylere inanıyor, onun tanrısı da eminim küçük, hemen geri dönücem sanıyor dışarı çıktığımda, uyuyor kalkıyor, kapının önünde oturuyor, üzülüyor eminim, bekliyor nitekim. Kedim gibi hep bekleyenlere üzülüyorum. Bir de üzüldüğünü düşününce üzlüyorum annemin, sevgilimin, kedimin... Az önce küçük dedim de aklıma geldi, ben eskiden okula giderdim. Şimdi işe gidiyorum, kimse bana bir şey öğretmiyor, para veriyorlar sadece, halbuki ben bir sürü şeyi bilmiyorum. Çocuk olsam para yetmezdi biliyorum, her dediklerini yapsam da sürekli "peki ne zaman oyun oynicaz" derdim ve kafam bozulurdu kimse oynamayınca, kafam bozuk... Ben sevgilimden uzakta kalıcam, yakın zamanda, çok uzun zaman, sesini bile duyamayacağım istediğimde, kafam bozuk işte. Masamdaki karton takvimle kesişiyoruz ilk kıpırtıda davranıcaz silahlara; o zamana, ben atık kağıt kutusuna... Kafam bozuk.

Bugün tutunacak bir yerini biliyorsam da hayatın, gittim kırdım filiz vermiş taze yerinden, kafam bozuk...

diz elden çekilin bakiim!

2010-11-10T14:06:00.017+02:00

Benim dırdırcı artist* dizlerime bunlardan almalı, üzerlerinde kurdelelerle ya çıldırırlar (ki benim herhangi bir sokağa böyle çıkmayacağım garanti) ya da bir şey olduk sanar mutlu olurlar...

Dizlerimdeki ağrılar geri mi geldi yoksa kuşlar mı çekti gitti? Geçen sene beni topal bırakan hani, hani her gece sabaha geçecek dediğim, hani yavaşlığıma dayanamayan kardeşimin kucağında gezdiğim... Tanrım, yaz gelmişti ve onlar gitmişti, kış geldi üşüdüler ve yuvaya mı döndüler... Sokaklarda sürünsünler... Geçen sene topal bıraktılar beni... Engelliler için her türlü çağrının kıymetini anladım; merdivenlerin çıkamayanlara nasıl kabus olduğunu bilir misiniz ey ahali? Gözlerim dolu dolu az bakmadım her yanı merdivenli yokuşlu sokaklarıma... Gitmişlerdi, döndüler mi geri? Doktor söyledi, bunlar bana eski bisikletçilik günlerinden ya da bir motosiklet kazasından yadigar... Ne sevinmiştim yerden kalkınca, yuppi sağlamım heh hee diye, erken öten horozmuşum, son gülenmiş esas oğlan... Kıkırdak zedelemeşim, yumuşatmışım her ne yapmışsam yapmışım... Belki de abartıyorum azıcık sızladılar diye yine üzülücem sanıyorum, belki de ağrımazlar kimbilir, mutlu onlar artık, geçti bitti, dindiler, di mi dizlerim?

Yürüyün nereye isterseniz

Ben her şeye razıyım,

Beynime siz söyleyin

Paşa keyfinize ne lazım

Ne derseniz eyvallah

Dizilerim kralsınız, ladysiniz,

Ne bileyim artık her neyseniz evelallah...

Yapmayın kıymayın acıtmayın,

Baksanıza ne güzel kız, maşallah... :)

Bana bakın tepemi attırmayın, diz elden çeklin bakiiim!

not-u dip: ne çok yalaka arapça kelime kullanmışım, "yallah yallah" diye bağırasım geldi... YALLAAAAH!

üşüme diye...

2010-11-08T17:44:00.013+02:00

sen yüz tatlı sularda,

ben kuruturum saçlarını,

üflerim sıcak sıcak...

ellerim okşar yüzünü

dudaklarım mırıldanır bir şarkı.

sen yüz tatlı sularda,

kıyılarda bekleyen benim

sıcak sıcak...

2010-11-08T09:55:00.005+02:00

hoy la rila rila heeey heeey, hoy larilarila heeey!

Tatil gelüüür hoş gelüür ley ley lümlüm ley!

Büttün dünya buna inansa bir inansa, hayat bayram ossaaaaa!

ben kalender meşrepim oh oh, güzel çirkin aramam, amaaaan!...

Kızım bu hafta son, sonra tatil tam 1 hafta. Bir hafta demek ne demek biliyor musun? 5 gün artı 2 haftasonu yani 4 gün, tamı tamına 9 gün, hoy larilarila heeeey hey!... Lanet patron yok, sabah erken kalkmak yok, gezmek tozmak, yemek içmek semirmek var...

"Allahım ne kadar da mes'udum."

kaygılı not: durun, sakın bana pazartesi yarım gün çalışıcaz demeyin!

çok kaygılı diğer not: hoyraliralira heeey de nereden çıktı şimdi? kendine şok ol kızım, hatta istersen 1 dakikalık komaya gir, yere devril...

24 saatin multi-pozitif anıları...

2010-11-05T08:52:00.023+02:00

Çok pozitif biriyim ben canım....

Patronumun koridorda ileri geri ayak sesleri eşliğinde, hala bitmedi mi geç kaldık feryatlarına rağmen, çizimlerin bir türlü çıkmayan çıktılarını ermiş insan sakinliği ile alabiliyorum... Bu iş yerinde sabır taşı oldum, sukunet edindim, ermişler divanına yaraştım, huuu... Dilekler ve çaput bağlamak için, köşeyi dönen sıranın sonuna geçebilirsiniz. Karışıklık olmasın lütfen, kaput değil çaput. İlle de kaput bağışlamak isteyen varsa, azıcık daha az yesin biriktirsin aracın geri kalanı ile getirsin, rica ederim.

Toplantıda, çocukların bile aklına gelecek kadar basit fikirleri "bakın bakın ben ne düşündüm, hehe ben düşündüm" diye gururla söyleyen buldumcuk insanları gülümseyerek ve sanki çok yaratıcılarmış gibi gaz vererek dinleyebiliyorum. İçimden salaksınız dedim, evet dedim. Beni sevdiler...

Metro, otobüs gibi araçlara pek binmediğimden, (burjuvazilikten değil, işim evime 3 adım olduğundan) bir şey fark ettim, metroda herkes birbirini kesmede... İş çıkışı ve iş gidişinden başka zamanda kadın görmeyen halkımız piyasayı metrolara taşımış... Yorgunum, bitkinim, asabiyim, o kestiğin bıçağı etinle söker alırım, buradan fırlatır kaşların arasından vururum, senden trenlere makine yağı yaparım cümlesini sesli söylemiyor, kafamı çevirmekle yetinebiliyorum...

Yorgunluktan bittiğim ve eve kendimi devrilerek attığım, erkenden yatarım hayalleri ile yumuşadığım anda "hastayım" diye mesaj atan sevgülüme mızıklamadan tekrar giyinip koşarak gidebiliyorum, yine olsun yine giderim, hastasıyım... :)

Sabah sabah yersiz kaldığım vapurda yayıla yayıla oturduğundan mütevellit, "biraz sıkışır mısınız" dediğim ama bir kaç dakika suratıma suratıma gelen mel bakışlarla karşılandığım, kendisini takım elbiseliyim adam oldum sanan ama belli ki okuldan yeni mezun velede kızsam da çaktırmadım. Laptop çantan sağa atılmış, sol elde kahvenle ve beyaz yakandan aldığın güvenle kalabalıkta 2 kişilik yer işgal ederim sanıyorsun ya o iş öyle değil bir kere, yarın bakkallara imrenerek bakacaksın, bekle hele iş dünyası kıçına iki tekme atsın... Gittiğin yoldan dönüşteyim yavrum ben, çeykşele!

Sabah ofise 30 dk erken gelerek, cezeevine bilerek isteyerek en erken giren olarak, herkes için çay bile demledim...

Uykum var, öyle böyle değil...

Çok pozitif bir insanım, öyle böyle...

nameli not: "Hayat fena bir şey olmazıdı,
Sabah erken kalkmak olmayaydı..."

beklenir elbette seve seve, sadece...

2010-11-03T12:02:00.005+02:00

The Waiting, Gustav Klimt

Birini bildiğin hali ile uğurlamak mı zor ,
Bilmediğin hallerde geri gelişindeki belirsizliği beklemek mi?

amaaan doktur derdime çare...

2010-11-02T16:48:00.013+02:00

Geçen gün mailime bir bilgi düştü...

Devletin size tahsis ettiği aile hekiminizi öğrenmek ister misiniz? Tıklayın o zaman!

amaaan doktor canım doktor

Kimbilir ne çıkacak desem de merak işte, tıkladım... AA gerçekten evime en yakın hastanede bana, şahsıma, adıma, benim için diyorum heey, özel tahsis edilmiş bir hekimim var imiş. Gitmesem de görmesem de benimmiş... Aman pek güzel ne güzel, benim olduğuna göre sıra falan beklemeyeceğimdir herhal değil mi ey yetkililer... Yetkilileeeer?

Aile hekimliği hiç bilinmeyen bir dal, belki de yanlış seçilmiş bir dal ismi, kim bulmuşsa sanki biraz uydurmuş. Mesela neroşirurji gibi bir isim nerede (doğru yazdım mı acep), nerede aile hekimi. Doktor olmuş bu adamlar kolay mı? İnsan azıcık zor, azıcık da havalı bi' isim bulur, bu ne!

Aile hekimi... Saçma bir isim. Mesela aklıma gelenler:

---> Yalnızlar aile hekimine gidemez, önce aile kurun öyle.

---> Her seferinde ailecek hatta belki sülalecek mi gidilmeli?

---> Özellikle psikolojik bir konu bu, evet psikopatız toplumcenek, birer birer yetişemiyor devlet, ailecek belki 15-20 yıla, eh işte.

---> Aile hekimi aileden bir doktor demek, bizim ailenin hekimi dayımın baldızının görümcesinin oğlunun karısı Esra. Aslında göz doktoru ama biz böbreğimizi bile gösteriyoruz valla, bunun gibi bişi işte bu yeni uygulama da... Tanışmayan aile bireyleri kalmışsa onlar da tanışsın, herkes kendi ailesi içinde kendi sağlık sorununu çözsün diye. Bulaşmayın sgk'ya diye. İyi bişe tabi, yapmadığımız şey mi, değil!

Aslını merak eden google'da baksın neymiş, kimmiş, ne yaparmış. İşler yolunda giderse iyi bir şey, gitmezse de uydururlar canııııım sen de, dert ettiğin şeye bak!...

gereksiz not: durmaksızın "aile hekimi" derseniz "alimeki" diye bir kelime çıkıyor.

yok arkadaş ben demem

2010-10-28T12:27:00.004+03:00

29 Ekim tatilini kaptık ya, şimdi kara kara "bugün yarım gün olsa idi, ne de güzel oliridiiii amaııın amağn" türküsünü çığırıyoruz. Lakin ofiscek içimizden deli patrona kurban edecek sözcüyü seçemedik... Valla ben demem, varsın yarım gün daha çalışayım en azından nefes alırım, en azından yarınki havai fişekleri hastaneden değil evimden görürüm...

kendim için

2010-10-27T17:15:00.016+03:00

geyikli geceyi hep sevdim...

Halbuki korkulacak hiçbir şey yoktu ortalıkta
Herşey naylondandı o kadar
Ve ölünce beş on bin birden ölüyorduk güneşe karşı
Ama geyikli geceyi bulmadan önce
Hepimiz çocuklar gibi korkuyorduk.

Geyikli geceyi hep bilmelisiniz
Yeşil ve yabani uzak ormanlarda
Güneşin asfalt sonlarında batmasıyla ağırdan
Hepimizi vakitten kurtaracak

Bir yandan toprağı sürdük
Bir yandan kaybolduk
Gladyatörlerden ve dişlilerden
Ve büyük şehirlerden
Gizleyerek yahut dövüşerek
Geyikli geceyi kurtardık

Evet kimsesizdik ama umudumuz vardı
Üç ev görsek bir şehir sanıyorduk
Üç güvercin görsek Meksika geliyordu aklımıza
Caddelerde gezmekten hoşlanıyorduk akşamları
Kadınların kocalarını aramasını seviyorduk
Sonra şarap içiyorduk kırmızı yahut beyaz
Bilir bilmez geyikli gece yüzünden

Geyikli gecenin arkası ağaç
Ayağının suya değdiği yerde bir gökyüzü
Çatal boynuzlarında soğuk ay ışığı
İster istemez aşkları hatırlatır
Eskiden güzel kadınlar ve aşklar olmuş
Şimdi de var biliyorum
Bir seviniyorum düşündükçe bilseniz
Dağlarda geyikli gecelerin en güzeli...

Hiçbir şey umurumda değil diyorum
Aşktan ve umuttan başka
Bir anda üç kadeh ve üç yeni şarkı
Belleğimde tüylü tüylü geyikli gece duruyor.
Biliyorum gemiler götüremez
Neonlar teoriler ışıtamaz yanını yöresini
Örneğin manastırda oturur içerdik iki kişi
Ya da yatakta sevişirdik bir kadın bir erkek
Öpüşlerimiz gitgide ısınırdı
Koltuk altlarımız gitgide tatlı gelirdi
Geyikli gecenin karanlığında...

Aldatıldığımız önemli değildi yoksa
Herkesin unuttuğunu biz hatırlamasak
Gümüş semaverleri ve eski şeyleri
Salt yadsımak için sevmiyorduk
Kötüydük de ondan mı diyeceksiniz
Ne iyiydik ne kötüydük
Durumumuz başta ve sonda ayrı ayrıysa
Başta ve sonda ayrı olduğumuzdandı...

Ama ne varsa geyikli gecede idi
Bir bilseniz avuçlarınız terlerdi heyecandan
Bir bakıyorduk akşam oluyordu kaldırımlarda
Kesme avizelerde ve çıplak kadın omuzlarında
Büyük otellerin önünde garipsiyorduk
Çaresizliğimiz böylesine kolaydı işte
Hüznümüzü büyük şeylerden sanırsanız yanılırsınız
Örneğin üç bardak şarap içsek kurtulurduk
Yahut bir adam bıçaklasak
Yahut sokaklara tükürsek
Ama en iyisi çeker giderdik
Gider geyikli gecede uyurduk.

Geyiğin gözleri pırıl pırıl gecede
İmdat ateşleri gibi ürkek telaşlı
Sultan hançerleri gibi ay ışığında
Bir yanında üstüste üstüste kayalar
Öbür yanında ben
Ama siz zavallısınız ben de zavallıyım
Domino taşları ve soğuk ikindiler
Çiçekli elbiseleriyle yabancı kalabalık
Gölgemiz tortop ayak ucumuzda
Sevinsek de sonunu biliyoruz
Borçları kefilleri bonoları unutuyorum
İkramiyeler bensiz çekiliyor dünyada
Daha ilk oturumda suçsuz çıkıyorum
Oturup esmer bir kadını kendim için yıkıyorum
İyice kurulamıyorum saçlarını
Bir bardak şarabı kendim için içiyorum
Halbuki geyikli gece ormanda
Keskin mavi ve hışırtılı
Geyikli geceye geçiyorum
Uzanıp kendi yanaklarımdan öpüyorum.

Turgut Uyar

çengi

2010-10-27T15:48:00.008+03:00

Parmağımı şıklattığımda yanımda olabilseydin,

Müziksiz çengiye dönerdim.

Modern Macera

2010-10-26T17:16:00.018+03:00

Hüseyin Çağlayan çalışması

Haftasonu İstanbul Modern'e gittik. İnsan sergi-galeri gezince kendini iyi hissediyor, sonunda bir haftasonu da faydalı bir iş yaptım diye de övünüyorsun. Kalıcı serginin değişmeyen tablolarını görmekten biraz sıkılmışız ama olsun hatırlamış olduk, bir dahaki sefere artık hatırlatmasalar iyi olur. O geometrik desenli, büyük dikdörtgen tabloyu da hiç sevmiyorum, canımı sıkıyor.

Soyut olduğunu sandığım tabloların çoğuna "ben de yaparım ne var yani" yorumunu yaptığım için utanmam gerekiyor olabilir, yine de fikrim değişmiyor. Sanatçının eserine saygı hürmet sonsuz, lakin elde değil bende bu etkiyi yaratıyor. Hepimiz resim ve sanat duayeni olmadığımıza göre, bu yorumu yapma hakkımız da saklıdır herhal... Öyleyse haydi tartışalım, sanat kimin için? E benim için, yakında resime başlıyorum ve kendim için kendi sevdiğim şeyler yapıcam, eşe dosta vericem, zorla duvarlarına asıcam, asmayanı portresini yapmakla tehdit edicem. Belki sergi bilem açarım, buradan da davetiye yazarım... Şimdi gidip yeşil çay içeyim...

Sergide görülebilecek, bir H. Çağlayan çalışması

Asıl gidilesi sergi Hüseyin Çağlayan, ilginç olduğu kadar takdir edilesi deneysel bir modacı, hem film hem de moda çalışmalarını sevdim, üstelik onun işlerine "yapabilirim" bilmişliği ile de bakmadım, bakamazdım. Benim (sıradan) bakış açım önemli mi bilmem ama çalışmları etkileyici idi... Adam elbiseyi demir tozuna bulayıp toprağa gömmüş sonra çıkarmış defilede kullanmış, 40 sene düşünsem aklıma gelmezdi. Değişik olmuş, evet kesinlikle deneysel çalışma olmuş, fakat benim aklıma ilk gelen "bu tozlu kirli şeyi kim giyer şimdi" olunca sanırım sihir bozuluyor bir nebze. Sanatçı zarafeti ile elimi çeneme alıp "hmmm enteresan, modadaki bidi bidi akımı ile tırıvırı düşüncesinin toplumsal fiktiriğe ilginç bi tepkisi aslında bu" türünden bir yorum yapamayacağım içindir, giyilir giyilmez, güzel, çirkin, ah çok yaratıcı, çok sıradan diyorum hiç istemesem de, utancımı da cebime atıyorum evde çıkarıp bakarım diye... Parlak yorumlarım olmasa da en azından farkındayım durduğum yerin. Bu da bir bilinçtir, bir şeyler farkındalıkla gelişir diyerek kendimi ve de benzerlerimin oluşturduğu toplumu teselli edebiliyorum. Hatta bu yüzden kendimle ne çok övünsem azdır... Az övündüm zaten, mütevazi biri sayılırım.

Hüseyin Çağlayan defilesinden, değişen kıyafetlerden biri.

Sergide gezmenin en kötü tarafı ayaklarınızın sanattan anlamaması, aslında çıplak ayak gezilmeli sergi, arada oturup parmaklarını ovuşturabilmeli insan. Hatta aralara, içinde su olan, minik havuzcuklar yaparlarsa vallahi sanatsever bir toplum olur çıkarız: "Yetkililer sesimi bi' kere de duyun ya!"

Sergide gezdikten sonra kafede sıcak çikolata için, iyi yapıyorlar aferim, sanatsal yorgunluğunuzun yükü altında ezilmiş bireysel ayaklarınızı yumuşatmak için girişilmiş bir eylem olarak işe yarıyor (yorum yapamam mı sandınız! hahhayt). Neskuik değil gerçek çikolata tadında ki bu zor bulunuyor artık. Cheesecake yemeyin.

Çıktığımızda askerler, polisler, tv kanalları... "Hah sonunda yakayı ele verdik" dedik ki, devletimizin başı Body World's sergisine gelmiş diye duyunca rahatladık, o varken bize bir şey olmazdı netekim. İçeride sergiyi gezen sıradan vatandaşa azıcık üzüldük. Devletin başı bakarken çevresindeki ekip de (tahmini: koruma, danışman, polis, asker vs.) aynı body'e bakacağından en az 5m'lik çap içerisinde rahat hareket engellenecektir ki bu, paranla rezil olmanın bir başka boyutudur diye kurduk, ama belki de öyle olmamıştır, belki de yalnız gezmiştir sergiyi, belki de şaha gelmiş daha bir görünür olmuştur body'ler, kimbilir...

Karaköy Bankalar Caddesine de gitmişken bir baktık, özlemişim o karamsar dev binaları. Çakma İspanyol merdivenleri de aynen yerinde, ama eskiden bir sürü kedi olurdu basamaklarında, şimdi sadece bir tane görebildim, belediye cevap versin: kediler nerede? Arka sokaklarda ise çok güzel eski binalar keşfettik, teeeğ 1300'lerde Cenevizliler yapmış, ama ne "su samurum" ne de ben fotoğraf makinası almayı akıl edemediğimiz için belgeleyemedik. Korunamamasına vahlandık, dövündük, Kadıköy vapuruna yollandık.

Pazar kahvaltısını Karaköy'de yaparım sananlara duyurulur, tüm mekanlar hınca hınc, özellikle her iki Namlı. Geriye börek çörek seçenekleri kalıyor, bilin de gidin, sonra üzülürsünüz.

Hüseyin Çağlayan hakkında bilgi için fotoğrafına tık diyin... ;)

Bu kadını seviyorum: Lhasa de Sela

2010-10-25T12:49:00.018+03:00

Kısacık yaşamına 3 harika albüm sığdırmış, Meksika kökenli, güzel sesli, güzel yüzlü kadın: fotoğrafını ilk gördüğümde hayran kalmıştım, ifadesi bir çok şey barındırır gibiydi, hem şımarık hem hüzünlüydü. Sesini ve şarkılarını dinleyince daha da çok sevdim ben onu... Zaman zaman hatırlar dinlerim, anladığım ezgilere ilişmiş anlamadığım sözleri mırıldanırken, belki benzer belki değil yeni anlamlar yüklerim... Kendimce...

Dinleyin,

Albümleri:

La Llorona

The Living Road

Lhasa

Lhasa de Sela, 27.09.1972 - 01.01.2010

"Con toda palabra": http://www.vindir.org/lhasa-de-sela-con-toda-palabra-27458.html

haydi iş kuralım...

2010-10-18T16:23:00.018+03:00

Amatörler için kendi ofisine yerleşmenin yaşanmış/denenmiş/henüz başarılı olamamış 4 aşamalı girişim süreci:

1. Fikrin kafada ilk çakışı (kanlı merdiven):

Merdivende tökezleyip düştüğünü, düşerken değil düştükten sonra anlamak gibi. (acı olan şu ki bu benzetmeyi çok aramadım.:) Her neyse merdiveni unutalım, eninde sonunda çalıştığın her yerde sömürüldüğün hissine kapılır o merdivenden düşer ve "yeter" diye naralar atarak "neden kendi işimi yapmıyorum ki" dersin... Flaş kafada böylece çakar, fikre alışma dönemi için için yaşanır, kimselere söylenmez ilkin ve kendinle konuşma süreci başlar: kendi işimi yapsam/ - olur mu ki/ -olur olur/ - yok yaa zor iş sana mı kaldı/ -nesi zor herkes yapıyor/ -yaparım değil mi/ -yaparsın tabii... Bu dönem de pek sürmez sürmemelidir de, tek başına hayal kurmanın sıkıcılığı kendimizi ortak aramaya iter. Çok geçmeden sizin gibi merdivenden düşen güvenilir bir iki dost arasından en güvenilir olana yapışırsınız.

2. Hayaller aleminde fikir üretme (laylay loyloy):

İmkanlarınız çerçevesinde bu süreç 1 ila 15 yıl arasında sürebilir, en kötüsü hiç bitmeyebilir. "İmkanlar"dan kasıt: boşa saçabileceğiniz baba paranız yok ise demektir. Var ise zaten bu aşama kısadır, hemen bulunan en uygun ya da uygun olduğu sanılan girişime başlanır, gerisi kolaydır yetenekler ve piyasa çerçevesinde ya batılır ya da çıkılır. Bu gibi durumlarda batılması çok komaz, para babanındır o düşünsündür, amaan zaten para dediğin mezara mı gidecektir. Bizim gibi ekosistem tipler içinse bu uzun bir süreçtir "kurar ha kurar kuraaar"ız da içimize sinmez bir daha kurarız. Olur olmaz herşeyi düşünür, her nevi iş türü için A, B, C...Z planları yapar, bozar yapar, yine bozarız... Sonra bi dönem cayarız, maaşlı iş güvenli sıcak yuva gibidir, bırakıp da nereye niye gideriz, kırıp dizi otururuz oturduğumuz yerde. Yok hayır artık oturamayız, yine döneriz aynı fikre, kurmaya devam ederiz. Kurulacak işi kafada şekillendirme aşamasıdır yaşanan ve akla olmadık yöntemler gelir, bol bol gülünür, hayaldir beleştir, sınırı yoktur, işin suyu sıkılır, suyundan tatlı limonata yapılır sağa sola ikram edilir, pembe hayalin sarhoş eden neşesine kapılıp epeyce eğlenilir... ohohoho keyiften ölünür... :)

3.Hayali ciddiye alma (ben ağlarım yane yane):

Sonra bir gün, bir arkadaşınıza rastlarsınız, o akıl yoksunu, o bitli Pakize kendi işinin patronu olmuş salınmakta, okulun en yeteneksizi iken, ne yaptı nasıl yaptı ise şimdi patroniçe edalarında üstelik mütevazilik denen erdemin bir çeşit siyasi akım olduğunu sanarak dolaşmaktadır. Alt dudağınız bükülür o akşam, aynadaki yansımayı ters ters kesersiniz, iki çift laf edersiniz kendinize, uzanır tavana bakar bir kaç leke, kabarmış boya keşfedersiniz, dayanamaz hayali ortağınızı ararsınız. Ağlamaklı sesle anlatırsınız olanları, onun da alt dudağı bükülür, hayal aleminden eyleme bir türlü geçememenin mahsunluğu ve utancı çöker... İşte ortak hayalperest tam da burada önem kazanır, "yürü eylem planı başlatıyoruz" der sıkı bir gazla, gözler parlar, mendil çıkar cepten, bu kez buruna değil havaya yükselir, haydaaaa naralarıyla halaya durulur, nın nınınını nını hooppaa.. Oldu bu iş kızım... Biz yapamayacaksak kim yapacak, süperiz biz, hayır 10 numarayız, hayır mükemmeliz, o da değil çok zekiyiz biz kızım... Gerçek? :)

4.Eyleme geçme (yürrü bea):

Artık oturup kurma devri geçmiştir, konu açılınca gülmeler eğlenmeler yoktur, ciddi meseledir, hayat memattır, tatlı limonata yoktur, acı şalgam vardır. Açılacak şirketin internet sitesi, kart bastırmak, grafik tasarım vs. hepsini yapacak donanım damarlarımızdaki asil kanda mevcuttur, kendin pişir kendin ye usulü başlamıştır. Sağda solda tanıdık tanımadık kim var kim yoksa haber salınır, ferman yayınlanır. Yetenek abidesi bile olsanız ve bunu herkes bilse bile durduğunuz yere kimse gelip "al iş, haydi yap da para kazan" demez, çıkıp "niyet ettim ben bu işi yapmaya" diye avazınız çıktığı kadar bağırmanız lazımdır. Utanma sıkılma yoktur her kapı çalınır. Sonra beklenir... Bekleniiiir, bekleniiiir, bekleniiiiir bekleniiir, bekleeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee, bir kaç kapı mutlaka aralanır ki bu bile başarıdır... Olacaktır yakındır, fırtınadan önceki sessizliktir, emin olunmaktadır...

Bitmez...

30 Eylül, Arena, Ozzy!

2010-10-01T15:29:00.017+03:00

"you're all fucking crazy!"

U2'nun yanar döner sahnesini yiyim, Ozzy Osbourne'a bir şey olmasın dedirten, kendimi ilahi aindeymiş gibi hissettiren konser, bu kadarını beklemiyordum ne yalan söyliyeyim. Sıkıldıkça seyircileri köpük banyosu yaptırması, kendisi

de yapıp kedi gibi ıslanması, kova kova suyu izleyicilere şevkle dökmesi, mama I'm coming home!... Metalci, çocuk ruhlu ilah geldi ve gitti... Yine gel yine gel, geeel Ozi Amca yine geeel... :)

rock forever! :)

bronz madalyamı verin çabuk!

2010-09-23T11:51:00.015+03:00

İşine 5 dakikada yürüyerek gitmeye alışmış Avrupa yakası insanını alır haydi bakalım gece Anadolu yakasında kalacak, sabah önce dolmuşa, sonra vapura, sonra yine dolmuşa bineceksin derseniz kabuslarını uyandırabilirsiniz, dikkat edin...

2-3 Anadolu yakası tecrübemle yaptığım, çıkış-varış ayarlı zamanlama hesapları, okulların açılması ile suya düştü. Olimpiyatlar 100m koşusunda vatana madalya ile dönebilecek hızla yetiştiğim vapurda yeni bir dönemin başladığını anlamam uzun sürmemişti. Yine de hiç değilse kaptanın vereceği bir plaket ile ödüllendirilmeliydim.

Bugün tedbirli olacaktım, bu sefer no panic! no running! Asla elime geçmeyecek bronz (bknz. mütevaziyim) madalya için nefes nefese kalmayacaktım: ne kadar ekmek o kadar köfte... Hah, aldığım dersin hakkını verdim, elimi kolumu sallaya sallaya 8.15 vapuruna yetiştim, zamanlama mükemmel. Hesaplar kayda alındı, gerisi zaten kolay, Beşiktaş'ta hemen çıkışta bir taksi-dolmuşa bakar... Taksi dolmuş diye bir kavram çıkmış, onu da yeni öğrendim, bildiğiniz taksiler 4'er 4'er aldıkları insanlar ile dolmuşçuluk yapıyor, sanırım kaçak. Bakalım daha neler öğreneceğim.

8.45 Beşiktaş: Kahpe felek!!! Kader Anadolu'dan Avrupa'ya geçenleri ya da belki de sadece beni sevmiyor olmalı, her zamanki taksi dolmuşların yerinde bir polis motoru, ortalarda ne dolmuş, ne "sıraya girin, binin, durun, hoop arkaya" diyen adam var, olsun biraz bekliyeyim, belki gelir...

5dk sonra, polis buradayken asla o dolmuşun gelmeyeceğine ayılma anı. Harbiye dolmuşuna koş, hayır hayır kuyrukta 150 kişi var, taksi, taksi bul çabuk! Taksilerin hepsi mi dolu olur, boş olan da beni beğenmedi, püf!... Evet geç kalıyorum, şimdi zamanı: panik! "Hepimiz bu lanet yerde ölücez!" Sonunda spontane gelişen C planı, öğrenciliğimin 30M'si derdime yetişiyor, rötarlı ve yine telaşlı da olsa işteyim... Hesapları yeniden yapıcaz, polis faktörü katsayı olarak işleme dahil edildi, 30M "C" planı olarak kayıtta... Yapılan kamu oyu yoklaması ve istatistik raporuna göre, Kabataş denen bölgeden geçiş alternatifi için cesaret toplanacak ve elbet bir gün denenecek... Oldu bu iş!

İyi günler!

*fotoğraf temsilidir. :)

fotoğrafın dili: gider iken...

2010-09-22T09:48:00.012+03:00

“Sabah seni almaya gelirim” diyerek kapadı telefonu. Sabah...

Kış yeni bitmişti, çiçek desenli kıyafetleri ile yollar en güzel kokularını sürmüş, kollarına koyun sürülerini almış, üzerlerinde açık mavi parlak bir örtü, kıvrılıp uzanmış onları bekliyordu... Erkenden yola çıkılacak, feribota doğru nefesler tututalarak bu şehirden kaçılacaktı. Dağların uğruna heyhat, Eskihisar’a kadar onları canından etmeye yeminli E5 yolunun kahrına bile seve seve katlanılacaktı. Feribotta kötü tost ve acı çaydan ibaret, kulağa pek yavan gelen kahvaltının, aslında nasıl eşsiz lezzetler taşıdığını, büyük ihtimalle, onlardan başka hiç kimse bilmeyecekti... Hatta bir köşede, kaçak yakılacak sigara ile küçük bir macera bile yaşanabilirdi. Yalova iyice yaklaşıp, en önde park etmiş motorlarına doğru yürürken hiç kimse onlar kadar heyecanlı, onlar kadar mutlu ve huzurlu da olmayacaktı... Diğerleri arabalarına binecek, kapıları gürültülü ile kapatacak, gerilerden bir çocuk ağlaması, bir kamyon böğürtüsü duyulacak, motorlar birer birer çalışırken telaş ve egzos kokusu feribotu dalga dalga saracak, derken klimalara davranılacak, menfezlerden üfleyen havayı soluyarak ve ne çiçek kokularını, ne rüzgarın sesini, ne yolu ne de yolun olanları sahiplenmeyerek, radyolarından ara sıra gelen cızırtılı sesleri dinler gibi yaparak varmak istedikleri yere hızla yaklaşacak, feribot iskelesinden de aynı hızla uzaklaşacaklardı. İnmeyi beklerken, geride kopan tüm bu kıyamete kör, sağır kalmanın sırrı, en önden ilk inecek olduğumuzu bilmenin rahatlığı mıydı, yoksa çiçekli yolların hayali mi?

Bense feribottan uzaklaşırken sımsıkı sarılacaktım ona, rüzgar gözlerimi yaşartacaktı. Yollar bizi aldıkça yüzümüze vuran kokularda çam, çiçek, toprak birbirine karışırken baharı getirenin tutku olduğundan neredeyse emin olacaktık. Her manzarada dürtecektik birbirimizi “bak, bak ve sen de gör” demenin gururunu, güzelliği kelepir paylaşmanın cömertliğini yaşayacaktık ve işaret parmağının gösterdiği yerde hep hayaller. Tepenin ardından deniz çıksa ilk kez görmüş gibi olacaktık, ormana dalsak sincap arayacaktı gözlerimiz, yamaçların kenarında uçtuğumuzu hayal edecektik, her virajda lunapark neşesi... Bir leylek görsek kendimiz sanacaktık, koyunlara bakıp çobanı soracaktık, köpekler havlayacaktı bize köy yollarında, heyecanlanacaktık. Kaybedilen yolları hep bilmeyenlere soracaktık, her defasında sağ yerine sola, sol yerine sağa sapacaktık. Tesislerde değil, kahvehanelerde karıştıracaktık çayları, muhtar “hoşgeldiniz, yolculuk nereye?” diyecekti, nereye’nin cevabını bilmeyecektik ve bilmememizden memnun tebessümle: “Öyle çıktık geziyoruz işte” ... Pembe yanakları ile 3-5 çocuk toplanacaktı motorların başına, her biri ayrı boyda, kikirdeyerek en çok merak ettiklerini soracaklardı: “kaç yapıyor abi?”, saçlarında gezecekti ellerimiz. Sonra yola dönecektik, ben yine sarılacaktım ona, o dizime dokunacaktı bazen, leylek olacaktık, kırlangıç uçacaktık, otlar çiçekler bürüyecekti üstümüzü, bir uğur böceği, bir kaç kelebek geçecekti, bir arının sesini duyacaktık hep, toprak kokacaktık, kuyu sularının kaygan tadında sarhoş olacaktık ve belki de bahar dağlar kadar bize de gelecekti, yaza kalacaktık...

Sabah olduğunda aşağıda beni bekliyordu, merdivenlerden yuvarlanmamak için heyecanımı bastırarak aşağıya koştum, kask, eldiven, motor sesi, rüzgar serini, sabah güneşi... Ve işte yollardaydık. Gitmeyi bir yerden uzaklaşırken bir diğerine yaklaşmaktan ibaret bir fiil sananların aksine, “gitmekte iken” olanlar için gidiyorduk, tam da hatırladığım, bildiğim, hayal ettiğim gibi...

motorcu kadın olmanın 5 gereği...

2010-06-14T23:02:00.010+03:00

Sıra sıra, renk renk, ufak tefek ayakkabılar arasında en kaba olan, askıdaki minik ceketler içinde en iri mont, sırt çantası, rafın üzerinde duran XS kask…

Bir ev için şüpheli bir durum, muhtemelen Dr. Jekyll gibi değişen biri var… Topuklular uzerindeki hali ile motorcu hali arasında kocaman bir fark olan biri… Motosiklet kullanan kadinlarin hepsi benzer aslında, o kocaman korumalı kıyafetlerin içinde ufak bedenler, narin ruhlar ama yere sağlam basan ayaklar. Bu ülkede kadın olmak kolay degil, motosiklet kullanmak da… Ya motosiklet kullanan kadın olmak?

En basit örnek, bir nikaha gidilecek, elbette bilinen secenekler var, ama trafik olan güzergaha otomobille girmek? Alışmış bünyeler böyle seçenekleri sevmez, yollarda saatlerce camekan arkasında klima soluyarak kendini heba etmez, oturur, rüzgarlı seçeneklerin planını kurarlar: Elbise giymeyiveririz, pantolon üzerine şık bir bluz, topuklular topcase’e hooop; salon önünde değişim süreci, şaşkın bakan bir otopark görevlisi, izlemesinin karşılığı kask teslimatı, rüzgardan akmış rimel ve kaskın sildiği allık tazelemesi. Arka fonda park halinde bir motor, önde yürüyen bir hatun ve müzik “nothing’s gonna change my world”… Motorcu kadın olmanın birinci gereği pratik çözümler bulma yeteneğidir…

Bir de bunun tersi durumlar vardır. Rüzgar serttir, saçların bir daha açılmamak üzere düğüm düğüm olur. Kaskın tependeki saçları tüm görsel beğenilere ters düşecek biçimde yapıştırmayı başarır, gözlerin akar, burnun kızarır. Gittiğin ortamın en sümüklü, en üşümüş, en saçı başı dağılmış kızı olmayı başarırsın ama yine de elinde sallaya sallaya geldiğin kaskla kendini iyi hissedersin…
Motorcu kadın olmanın ikinci gereği en pespaye halinle bile kaskın yanındaysa güzel hissetmektir…

“Vay elinin hamuru ile ha!” demeyin kalbimizi kırıyorsunuz… Elimiz de sadece hamurlu değil, daha çok mürekkepli, hamurlu olanlar da itina ile teşvik edilir… Bu görüşte olanlardan trafikte de mevcut. Mesela aslında hiç kızacağı yokken ve kimse suçlu değilken, birden kaskın içindekinin kadın olduğunu farkediyor, akabinde sinir patlaması. Bakmak, görmek, fark etmek ve sinirlenmek sürecini aheste aheste yaşıyoruz. "Jetonun yavaş çekimde nasıl düştüğünü izliyoruz sayın seyirciler." Sesin de gelmiyor ki camekanli kafesin içinden, sessiz sinema gibi, açılıp kapanan bir ağız, bir şey anlatmaya çalışıyor olmalı “yoksa bu müren balığı mı, bildim di mi?”. Şimdi sıra bende… Motorcu kadın olmanın üçüncü gereği, kadınsın diye köpürenlere gülüp geçmektir…

Çoğu sarı olan araçlara göre erkek dünyasına iğne saplıyorsun, iddialısın, asisin ya da ne kadar korkusuz olduğunu kanıtlamaya çalışıyorsun. O halde onların dünyası olan yollarda almalısın boyunun ölçüsünü: Oyuncak bulmuş gibi davranan, katil olmak ve olmamak arasında pamuk ipliğinde sallanan bu insanların yapabileceklerinin bilmediğimiz sınırları urkutucu. Sadece motosiklet seven insanlarız tıpkı erkekler gibi. Inanın kimse kimseye ne kadar ne olduğunu kanıtlamak için bu makinaları kullanmıyor. Bırakın yollarda bizimle uğraşmayı da sadece rüzgar yaşartsın gözlerimizi…Motorcu kadın olmanın dördüncü gereği rüzgarla yaşaran gözleri rüzgarla kurutmaktır…

“Motosiklet kullanan kadın” kavramı alisilmadik olduğu bizimki gibi ülkelerde kategoriler üstüdür: ya tepki alırsın ya da saygı görürsün, pek ortası yoktur. Motosiklet genel olarak tepki çeken bir araç ama kadin motosiklet kullanicilarinin erkeklere gore daha fazla saygı gördüğü de bir gerçek. Aslina bakilirsa olumlu yanlari olumsuzlardan daha baskin: Bilmem ne hanımken, birden ailenin motorcu ablasi oluverirsiniz. Selamlayanlar, korkutanlardan; helal olsun diyenler deli isi diyenlerden daha fazladır. Motosikletli ilk zamanlarda saçlarımı saklayıp erkek zannedilmenin avantajlı olacağını dusunurdum, sonra fark ettim ki saklamadığımda daha çok saygı görüyorum, yol verenler, gülümseyenler ve en güzeli cama yapışan çocuklar… Bizim ülkemizde sadece kadın olmanin saygı konusunda payina dusen bellidir, motorcu erkekler de trafikte pek nasiplenemez o pastadan, ama oyle saniyorum ki alışılmadık olmanın avantajı ile kadın motorcular cok daha şanslı… Motorcu kadın olmanın beşinci gereği saçları çekinmeden rüzgara teslimden geçer…

Bir tuhaf kar hikayesidir...

2010-01-26T13:38:00.004+02:00

Bendim değil mi günlerdir kardan adam diye kuduran… Şimdi sağda solda gördüğüm kar bazlı adam ve adamcıkların, sürrealist, realist, avangart her ne ise,binbir çeşit çalışmanın, cami bahçesindeki kardan imamın sahiplerini kabiliyetlerinden dolayı kutluyor, kente ve kentliye katkılarından dolayı belediye tarafından birer plaket ile ödüllendirilmelerini öneriyorum.

Kar yağacağı haberini duyduğumdan beri kardam adam yapacağım diye bar bar bağıran, davul çalıp, borazan öttüren, önüne geleni yakasından tuttuğu gibi tipiymiş, geceymiş demeyip buz gibi soğuğa atan, neyseki uyanık kurbanlarının sıcak şarap, kar topu, çay vs gibi kıvırmacaları ile kandırılan ben, dün kardan bir biblo bile yapamamanın hüznünü taşıyarak tüm gün yağan lapa lapa karı seyredip aslında nasıl da güzel bir kardan adam yapabileceğim ile ilgili hayaller kurmuştum… Neden yapmamıştım ki sanki?

Sonrasında her şey ofiste yankılanan erken paydos haberi ile başladı… Yaşasın erkenden evimde olacaktım… Yolda tek başıma arabaların üzerinden kar toplayacak, botlarım hışır hışır karla kaplı sokaklara batarken kar topunu bir süre elimde taşıyacak, başka bir köşede yere atacak, çıkardığı izin derinliğine bakıp gururlanacak, aynı köşede yeni bir kar topu yapacak bunu defalarca tekrarlayarak tek kişilik kar topu oyunum ile evime kadar gidecektim… Öyle de oldu. Alt tarafı bir kaç avuç dolusu kar sokak gezintisi yaptı. Ah deli gibi istiyordum biri bana okkalı bir kar topu atsa da ben de elimdekini kafasına gözüne çaksam, 1. sokak kar savaşları bu vesile ile başlasa, ortalık karışsa, sonra gülmekten çatlayarak eve girsem, neyse… Teşvikiye’nin arkalarına daldıkça önce arabalar ki zaten azdılar ve sonra insanlar azaldı ve yollar giderek kapandı. Mahsur kalmış arabalar gördüm, zavallı sürücüler bir yola bir arabalarına sonra en yakında hangi esnaf varsa, bakkal, sucu, tüpçü, terzi, ona bakıyorlardı : “bi el atın yahu, belki geri çıkar kaçarım”, sucu çocuk: “abi sen niye bu yola girdin ki” ( meali: salaksın abi :)… Araç sürücülerine kalırsa, vay be dünyanın başına büyük bir felaket gelmişti: “Allahım bu lanet yokuşta hepimiz öleceğiiiiiiz”. Yok valla benim ev şura, ben daha milyonlarca yıl yaşarım gibi, az çok erzak da var, biraz idare de ettim mi tamamdır.

Dünyanın sonuna gelmiş sürücüleri ve araçlarını da geride bırakıp, yokuşun artık ulaşılması daha güç derinlerine indikçe, zemindeki kar da yoğunlaşıyordu ve artık -yaşasın- kar topu almak ister gibi yapıp sağda solda ve yukarıda da kimseler yoksa arabaların üzerine atılıp, iz bırakma gibi yeni bir eğlencem de vardı. Bu şekilde 'çaktırmadan sokaktan geçen-usulca süzülen yarı deli' gibi sonunda kendi sokağıma geldim. Fakat o da ne: yığılmış karlara kimse el sürmemiş, sokağın tüm çocukları aynı anda ya hasta ya cezalı olmalı, kaldırımlara basılmamış, en temiz en güzel hali ile sokağım, sanki benim için karla kaplanmış… Manzara karşısında gözümde yıldız da değil flaş çaktı, sonra suratımda bir gülümseme, iş yapmanın marifet gerektiren haliyle dilimin dışarı çıkmamış olduğunu umuyorum, evet ciddi biçimde umuyorum… Birden kendimi yere atıp başladım yoldaki ve kaldırımlardaki karları bir araya getirmeye. Kafamdaki plan belli: toplayabildiğim kadar kar bir araya toplanacak, en az 75 cm boyunda, şanıma yaraşır bir kardan adam yapılacak… Hey heeeyt kaç gündür neden tek başıma yapmak aklıma gelmedi ki! Çalış ece çalış, çalışmayanı kimse sevmez, ha gayret… Ben daha iki avuç karı birbirine yapıştırıp küreselleştirememişken ıssızlığın içinden kaya kaya bir araç gelip dönemediği köşede, yani tam da benim yanımda durdu. Çömelmiş kar avuçlayan ben ve kapıyı açıp can havli ile dışarı bakan adam burun buruna geldik. Adamcağız önce yerde, ırgat gibi çalışan bana, sonra arkaya arabasının tekerleklerine baktı, ben de bir adama bir tekerleklere bakıp biraz utanarak tekrar kar avuçlama işime döndüm. O sırada boş diye sevindiğim o sokakta, daha ileride, başka bi araç vıj cıjt gajırt yapa yapa, hoop diye bağrışa çığrışa geldi… Ben hala yerde… Yanımdaki arabadan adam indi, tekerleklerine zincir takmaya uğraşıyor, ben hala yerde iki avuç karı birbirine yapıştıramamışım, zaten üşüyorum üstelik yorulmaya da başlamışım ve artık yaptığım periyodik hareketlerin kardan adam yapmakla da pek alakası olmadığı besbelli. Sokak ortasında yerde hamur açan bir insanı andırıyor olmalıyım, lakin günlerin hayali var, kolay pes edilmeyecek. Arada bir kalkıp üşümüşlüğün verdiği delice bir telaşla sağa sola koşuyor, kaldırımlardan başka karlar kucaklayıp yığınımı büyütüyorum ya da büyüttüğümü sanıyorum, ama kar sıkışmıyor yine dağılıyor, yine dağılıyor. Yanımda adam zincir takıyor canı burnunda, ben hamur açıyorum yanıbaşında can hıraç… Tövbe tövbe hangimiz deli, tabiki sen, yukardaki sucu çocuk bile ne diyor: “ bu havada bu sokaklara girilir mi?” Adam sana bakıyor, sen bakma, bakmaaa yok gibi yap, deli sanacak kardan adam yaptığını çaktır, haydi çaktır, git kar topla, hayır hayır, toplamak demek taşırken yarısından çoğunu döküp bir avuç kar getirmek demek olmamalıydı. Ha gayet ece, ha gayret, bi kucak daha al şuradan. Belki yerde yapılamıyordur, hatırla: hep arabaların üstündeydi adamlar. Belki de arabanın üstünde kolay yuvarlanıyordur, bence oraya taşı, evet evet öyle yap, şimdi al yerden kümeni oraya götür, al hadi, haydi hooop... Ahaa! elimde dağıldı, onca uğraştığım küme kolumdan düşüp yerle bir oldu.. Devam mı, kardan adam diye tek yaptığım az önce kaymak gibi olan karlı kaldırımda epeyce dağınıklık yaratmak oldu. Adam bana bakıyor olmalı, ama benim ona bakacak cesaretim kalmadı artık. Toz ol Ece toz, gir eve gir! Adamın zincirini takarken düşünecek bir kaç şeyi var artık: senin ne yapmaya çalıştığın, ne tür bir deli olduğun, kara olan hıncının nereden geldiği, nasıl bir çocukluk geçirdiğin… Karar vermemin akabinde saniyeler içinde kendimi eve arkama bakmadan attım, beceriksizliğimin bedelini tırnaklarımın işkenceciler tarafından bir bir sökülmesi şeklinde çektim; camdan iki arabayı da izledim, adam zincirini kardan adam yapmaktan çok daha kolay taktı ve gitti, diğeri gacır gucur ite kaka dura dura kaya kaya uzaklaştı… Bir kardan adamcık hayalim vardı onu da elime yüzüme bulaştırdığım yetmedi, bir de üstüne rezil oldum…

Şimdi düşünüyorum, acaba apartmandan bi’ gören oldu mu?

saydım, çıkmadı...

2009-03-18T11:24:00.003+02:00

ben kendimi saydım

küsurlu rakam çıktım, aklım almadı,

döndüm sağa sola 3-5 bilir sayılana

"sayın bakın kaç taneyim" dedim

bakıp da bilen olmadı

"hepiniz oturun 1... kaldınız" dedim,

herkes kendini "bir" sandı

halbuki herkesin ayrı ayrı çarpanları vardı

permütasyon, kombinasyon, formülasyon

yetmedi, tutmadı, sağlamadı

x geldim x giderim, peki ben = neyim?

Mimlendik...

2009-02-05T09:11:00.010+02:00

Arzu Çur beni mimledi...

Dediki koş git elindeki kitabın 161. sayfasını aç...
Açtın mı hah şimdi 5. satıra bak oradaki cümleyi al, yok onu beğenmedin mi o zaman o sayfadaki 5. cümleyi al... Yaz buraya...

Bir bildiği vardır dedim ve yaptım...

Kum Koleksiyonu, Italo Calvino...

5. Cümle: "Japonya'da görünmez uzaklıklar, görünür olanlardan daha güçlü".

Kitabın henüz o bölümüne gelmedim ama "sadece Japonya'da mı ?" diyesim geldi...

Biraz sağını solunu okuyunca ortaya çıkıyor, bu cümlenin altında önce bahçesinin kapılarını yılda yalnızca 2 kere halka açan, şehirden kanallarla ayrılmış eski imparatorluk sarayları ve halk arasındaki kopmuşluktan bahsediliyor sonra tıpkı saraya gösterilen saygı ve uzak kalmışlık gibi huysuz yaşlı eski kafalı bir kadın ile ona kültürünün gerektirdiği her tür nezaketi ve saygıyı gösteren genç bir kız arasındaki görünmez mesafe, öyleki sarayın kapıları bile yılda iki kere açılırken ve çevresinde kanallar olsa bile köprüleri varken, bu görünmez mesafe arasında ne kapı ne de köprü bulunuyor...

İşte böyle...

Şimdi ben de elim sende yapıyor Elektra'ya dokunuyorum... :)

fotoğrafın dili: gidiyorum...

2009-02-04T18:10:00.011+02:00

Gidiyorum,

Fısıltılı adımlar geçirip ayaklarıma,

Henüz iz değmemiş yollara gittiğim rotayı düşüyorum...

Burnumdaki sızıdan anlıyorum katettiğim mesafeyi...

Haritaların hepsi yalancı şimdi.

Neresi çıplaktı, neresi çimen?

Çamurdan sokaklar neredeydi ya da arnavut kaldırımlar?

Tüm şehir beyazken bilmesi zor: eskiden kime göre neresi siyahtı?

Kardan adamlar her yerde aynı kömür gözlü ve dal saçlı...

Soğukla mı gelecekti eşitlik, kızıyorum...

Gidiyorum,

Hazır bir iz bırakma şansım varken ucuz yollu,

Tüm gücüm ile tabanlarıma yükleniyorum...

Fısıltılarıyla aklımı çelen adımlara inat

Susarak fakat yeşillenmiş hayaller kurarak yürüyorum...

Beni beklemeyin, gittiğim yoldan dönmüyorum...

benim dostlarım...

2009-01-20T13:55:00.011+02:00

Efenim siz siz olun bir iki tane de halk arasında normal kabul edilen, şöyle seri imalattan insan bulundurun çevrenizde. “Ayol ben şimdi buna küserim” diyenleri duyar gibiyim, linç etmeden evvel bi’ durun yahu şikayetçi de değilim, lakin neyiz, niye böyleyiz merak içindeyim… Nitekim kabul buyrun %1 lere falan gidiğim(n)izin. Şimdi çevremde yaşayan tuhaf insanlardan bahsedeceğim kimse takma isimleri üzerine almasın, şimdiden söylüyorum “o sen değilsin” oladabilirsin ama olmadığına inanki bir süre daha hayatta kalayım… Aynası iş değil dosttur kişinin, kendimi değil onları anlatayım da anlayın… Başlıyorum, uçak biletlerim nerede?

Biri Joe, ben de Mike şimdiden iğrençleştik farkındayım. Bu canım bir tanem yegane yakınım süprizlerin kralıdır, mesela sessiz bir sokakta bağırarak berbat şarkılar söyleyebilir, utanıp tanımıyor taklidi yapmanız, kızım sussana diye fısıldamanız nafile isminizle seslenip sizi rezil edebilmek için tüm gücünü kullanır. Ben yorgunlıktan can çekişirken inadına enerji patlaması yaşayabilir, ufacık cüssesiyle bir adamı dövebilir, en sinir bozucu şeye kahkaha ile gülebilir, “ah” desen bir saat sonra şehrin öteki ucundan yanınıza gelebilir, canııım aslında hiç de fena biri değildir. Bir buluşmada “ben pek içki içmem bilirsin” derken bir hafta sonra ard arda indirdiği 4 koca bira ile oha, çüş, yuh dedirtebilir. Renk uyumuna kıldır morla yeşili üstüste giyebilir, onunla da kalsa iyi üzerinde bir yerlere sarıyı ve maviyi de iliştirip benetton reklamı gibi yanınızda gezebilir. Anaokulundan yeni fırlamış görüntüsü ile en acılı lahmacun kıvamlı konunuza kahkahayla gülebilir “kusura bakma ama komik geldi” derken, iki tane çakasınız gelir, yapamaz sinirden gülersiniz de aldığınız “e sen de gülüyosun” cevabı ile gerçekten güldürebilir. “Hayır canım ben sinirden gülüyorum, bak bir kere daha söylüyorum canını alıcam şuracıkta, faili meçhul yapıcam seni, 3 e kadar bile saymıcam, kaç…” Kardeş gibi oldun atsam atılmaz, satsam satılmaz mecburen seviyorum seni…

Diğerine “Küçük” diyeceğim o kendini bilir… Böyle ufak bişidir kolumun altına sığıverir, zaten bunların hepsi bana inat miniciktir, ben de yanlarında böyle sen de elektrik direği ben diyim kalas gibi bir şey oluveririm. Kendimi deve gibi hissettirmeyi görev bilmiş özel olarak tutulmuş, eğitilmiş bana karşı bir çeşit yasadışı hareketin temsilcileridir, ele başlarını yakaladım yakalıcam az kaldı. Herneyse, bu ufacık şeyin ufacık kafasına onca aklı nasıl tepiş tepiş sığdırmışlar anlamam ama kafadaki sıkışıklıktan olmalı ki onca lök gibi oturmuş bilginin, yaşam deneyiminin altından bile fırlayıp taşma ve coşma hali içerisinde hayat sürmektedir. Bir insan her cümleyi nasıl “hahahahah” diye katılarak bitirebilir ve aklım ermiyor o küçücük bünye nasıl bu kadar çok sıvı tüketebilir. Bu normal olabilir mi düşündükçe ürperesim geliyor, bak bak tüylerim diken diken oluyor. Hani sıkıldın mı, moralin mi bozuk, al yanına, ooooh sevgi, şevkat, stand up hepsini sömür dön geri, işte öyle gönüllü ilaç niteliğindedir. “Ne gam kalır ne kasvet” yalanım varsa şurdan şuraya gidemeyeyim, vallahi. Kültürel, edebi kişiliğine geldin mi de bi durucan, önünde eğilicen sonra götün götün geri dönücen… O zaman ayılacak “bu zirzop diyeceksin aynı zamanda bir leo, bir son mohikan, bir mammamia, bir totoro, bir italo calvino, bir don kişot, bir esmeralda”… Onun hoppidi hoppidi, şıkıdım mıkıdım görüntüsüne aldandın yandın, akıl oyunlarında el ense ile bir hamlede mindere oturtur da kasendeki ağrıdan 3 hafta yürüyemezsin vallahi. Ne derse yaparım, çekirgesiyim beni yetiştirip çayıra salacak inşallah… İnsandır sonuna kadar ve “çatlaktır ışığı sızdıran”…

Biri benden büyük “Abi”m, büyük diyorsak işte öyle, yaşıtım olsa bu kadar olamaz, motosikletine tapar, o da kesmez kocca arabasını satar bir tane de scooter alır… Bmw markasını namusu gibi kollar, yaşıtları evde pijama terlik tv şeklinde takılırken, o ikitekerleklisiyle dağ bayır yol şeridi kovalar. “Gezelim” sihirli kelimesidir, ikincisi de “eğlenelim”… Etkinliklerden haber edicidir, büyük olan o olsa da arayan sorandır, halimi merak edendir, gidon tutumanın verdiği alışkanlıktan olsa gerek en özgüvensiz zamanda en iyi gaz verendir… Arka selesi bana rezervedir… Yorucu üşütücü bir gezide benzin istasyonunda karizmadan bi haber “hava ayaz mı ayaz” şarkısını kötü seslerimizle çığırırken diğer yandan benimle halay çekendir. İşte öyle bir şeydir, tatlı ve şeker.

Biri uzun zamandır sesi çıkmayan dostumdur, sağolsun az biraz kendimi ufak tefek hissettirendir. Feminenlikte sınır tanımayandır. Aç kalsak ne iş yaparız hayalleri içerisinde en saçma sapan fikirleri birlikte bulduğum insandır, yine aynı fikri dallandırıp budaklandırıp, çiçek açtırıp birlikte saatlerce güldüğüm şahıstır. Duyguludur, hassastır, gurmedir, iyi aşçıdır, satıcıdır. Öyle değil ciddi ciddi profesyonel satıcıdır. Satış departmanlarının arayıp da bulamadığı elemandır. En inanmadığınız konuda öyle konuşur, öyle örneklemelerde bulunur ki hala inanmıyor olsanız da tek çıkar yol kendinizi inandırıp artık bu ızdıraptan kurtulmaktır… Taklit ve söylem ustasıdır, o konuşur siz “me”lersiniz… Özlediğim şahıstır.

Bir de kendini bulma peşinde, ülke ülke dolanan kadim dostum vardır, sürekli bir yerlere kendine bir amaç bulmaya gider gider gelir, tutunamayanımdır, kararsızımdır. Gitme der yoluna yatarım yine gider de şükür ki her seferinde döner. Her muhabbetimiz bir şekilde “ ne yapar ne ederiz de bu hayatta nasıl yırtarız”a ulaşır. Durmaksızın ve bıkmaksızın birlikte iş kurma hayalimiz vardır. Çok zengin olmanın binbir planını üşenmemiş yapmışızdır, düş ortağımdır. Ne şirketler, ne mimarlık ofisleri, ne mağazalar zinciri kurmadığımız kalmıştır, hepsi de havadır civadır, serde tembellik var ya planları hayata geçirdiğimiz olmamıştır. O çalışan kafayla nasıl kendini “loser” ilan eder şaştığımdır. Çılgındır, ama nasıl oluyorsa bir o kadar çekingendir, sözünü esirgemeden söyleyendir fakat insan kırmaktan da nefret edendir, mert kızdır…

Tüm bunlardan başka, külotlu çorapla motosikletine bindiğini farketmeyen mi ararsın, fal fal diye kudurup her seferinde bi daha falcıya gitmeyelim diyen mi, dünyanın en komik ve absürd çocukluk anılarına sahip olan mı, gps’i yanındayken dahi yolunu bulamayan mı, saatlerce hiç durmadan tepinircesine dans edebilen mi, alkolizm sınırına ramak kalmışken zayıflamak uğruna bir daha ağzına içki sürmeyen mi (bu arada azmin sonu mükemmel), motosikletine insan muamelesi yapan mı, ya da taksi deseni yaptırıp üzerine de taksi yazdıran mı, yaz sıcağında gördüğü bir şelaleye girmek uğruna insanların içinde soyunup donla ortalıkta dolaşan mı, hayatında belki de ilk kez camiye gidip orada gülme krizine tutulan mı, yazar olan mı, müzisyen olan mı, mesleğine lanet yağdıran mimar mı, kocayı boşayıp hayata yeni baştan ve bu kez herkesten de sıkı tutunan mı, parasızken borç veren mi, ağır abla ağır abi olup bir anda karizmayı dağıtmaktan çekinmeyen mi, kafası kızıp Bursa’ya iskender yemeye gidip dönen mi, asabi patronuna “ama bakın siz böyle konuşunca nasıl da ellerim titriyor” diyen mi, sigara almaya gidiyorum diyip ofisten çıkan ve bir daha dönmeyerek istifa eden mi, 20 kişi olunca kamp ortamında "neşeli sandalyeler" oynayanlar mı, sürekli platonik takılıp sonunda aşklarıyla kanka olup herşeyi mahveden ve hergün ağlayan mı, bisikletle yaptığı deliliklerle “yerel jackass” ünvanına hak kazanan mı, örnekler bitmez, bitmez…

İşte böyle bir ortamda normal olduğunu ileri sürdüğüm bir yaşam sürdürmeye çabalıyorum, varın siz düşünün ne kadar başarıyorum... :) Ve ben tüm bu güzel insanları bunlar olduğu için çok seviyorum…

hoşgeldin...

2009-01-14T11:13:00.012+02:00

Her şey çalan bir telefonla başladı ve uzaaak geçmişimin artık benden çoook uzak bir insanı bir anda döndüverdi hayatıma. Çalan telefonu hayretten bir süre açamayan ben, bir basit "alo" ile unutulmuş tüm anılarımı geri kazandım, tüm tozlu defterleri buldum ve artık kapanmış olan bir döneme geri ışınlandım...

İsmi bile artık pek de aklıma gelmezken, anılar birer birer silinmeye yüz tutmuşken, bir kahve eşliğinde dostça sohbet edebilmemiz ancak bir hayal iken, çıkıp gelmişti hayatıma işte. Hala aynı çocuklardık karşılıklı oturunca... Geçen yıllar içerisinde çok şey yaşamış ve artık olgunlaşmış sanarken kendimizi, birbirimiz için hala eski toy ve saftık, ve ancak biz görebilirdik gözlerdeki o şifreleri... Nasıl da elimde olmayan şeylerin, elimde olmayan sonuçları yüzünden kızıp kırılmıştı bana, ve ben ne çok anlam verememiştim çocukça uzaklığına. İşte şimdi karşımda tüm kızgınlıklarından arınmış... Gözleri yaşlı, içi alev alev yanarken bir tek benim onu anlayabileceğime, tek ilacın bende olabildiğine inanmış... Ve onca sene sonra ne güzel ki zor zamanında aklına adım takılmış...

Hoşgeldin eski dost, başım üstünde yerin, ne de iyi yaptın geldin... :)

yağardım...

2009-01-07T12:52:00.002+02:00

Bıraksalar yağardım,
Bıraksalar düşerdim damına iri damlalar gibi,
İslerden ebrular çalışarak
Güvercin pisliklerinden lunaparklar kurarak
Sızarak düşerek yuvarlanarak
Antenlere selam çakarak
İnerdim camına kendime hayran,
Akardım
Önce hızla, sonra yavaş
Durur akar durur,
Su olmaktan ellerim buruşur
Bakardım içeri
Görürdüm seni elbet.
Utanır arkama saklar mıydım griliğimi?
Ve sen bir ölüyü örter gibi
Ya da bir duvarı boyar gibi
İndirirdin perdeleri bir telaş...
Ve ben toplayarak yolumdaki tozları
Kahve tonlardan kloş eteklerime,
Akarak düşerek yuvarlanarak
Toprağı bulana kadar inerdim...
Açma vaktinde perdeleri
Güzel kokular saçardı toprak
Nedenini bilmezdin...
Ve camda gri-kahve bir çizgi
Diğer gri-kahve çizgiler gibi,
Görmezdin...

Beklentim: Beklentisizlik...

2009-01-06T10:06:00.004+02:00

En büyük beklentim: hiç bir beklentimin olmadığı bir hayata, boyuta, mertebeye, adı artık her neyse ona ulaşmaktı, şu an sahip olduğum zihinsel ve ruhsal yeteneklerle tamamen imkansız olana yani.

İmkansız, çünkü beklentisizliğe ulaşma yolunda sayısız beklenti ile dolup taştım. Takmışım koluma içi beklentilerle dolu bir çanta, her gün işten eve, evden işe, bir o odaya bir bu odaya, sokağa, pazara, balkona, yatağa her an her dakika, üşenmiyor, sıkılmıyor, safça inançlarla bazen de kendi kendimi gaza getiren yalanlarla, yapışmışçasına taşıyorum. İçi öyle dolu ki ağzı kapanmıyor, omzum taşımıyor, yenileri sığmıyor, eskileri patlıyor. Her birinin irili ufaklı dalları, yaprakları, sarmaşıkları, çiçekleri hatta üzerlerinde besledikleri tek hücreliler, bol hücreliler: börtüler böcekler, solucanlar, kuşlar, gergedanlar,… var. Kendi yaşam döngüsüne sahip bir çeşit flora kurmuşum bilmeden ellerimle: yapı taşı gibi, kalp gibi, kan gibi, damar gibi, güneş gibi besliyolar yaşam enerjimi, onlarsız nasıl hayatta kalırdım hatırlamıyorum… Tüm bu yükü her gün peşimde sürükleyerek ya da daha yüksek ihtimalle ben onların peşinde sürüklenerek, belki, bir gün, bir ihtimal beklentisizlik mutluluğuna ulaşabileceğimin hayaliyle yaşıyorum… Her isteğim, her rüyam, hayatıma giren her yeni insan, her yeni gün için yeni bir ek ve o iğne atsan yere düşmeyecek sık ormanda yeni bir ağaç, çalı, tepe vs… Ve haykıran saf bir kız çocuğu gibi umut: “Büyüyünce beklentisiz olucam ben anne!”

Nirvana'ya ulaşsam, başka türlü bir spiritüel boyuta taşsam, bir iksir falan bulsam kurtulabilir miyim ki bu lanetten? Aksi halde pek imkansız görünüyor sıradan insanın, sıradan bir kentte, sıradan yaşantısı içerisinde, tüm bu yükleri kaldırıp duvarda patlatması, eti tırnaktan ayırması ve huzur içerisinde süzülerek yaşaması… Tam da buydu düşüm işte: karmaşadan sıyrılmış, olabildiğince yalın, huzurlu, şeffaf ve uçar gibi özgür hayat, belki fonda tatlı bir müzik… Ama ben aksine, hedeften uzaklaşarak; sevdim, sevilmeyi bekledim; güldürdüm, güldürülmeyi bekledim; koştum, ulaşmayı bekledim; çalıştım, kazanmayı bekledim; hakkını verdim, adalet bekledim; oy verdim, refah bekledim; diledim, olsun bekledim; besledim, büyüsün bekledim; iyi oldum, takdir bekledim; bekledim bekledim bekledim… Ben hep bir şeyler bekledim ve hala da beklerim, her şeye dair bir beklentidir besledim, üzüldüm, sevindim, coştum, durdum, sustum, konuştum, yaşadım ama tüm bunları beklentilerime endeksledim…

Halbuki, ben hep beklentisiz olabilmeyi düşledim.

Çünkü beklentisizlik içsel özgürlüktü ve onu istemek bile farkındalık yolunda bir adımdı, azımsanmayacak…

konfeti-us derki...

2009-01-05T19:06:00.005+02:00

"Yanlışınız var toprak kanla sulanmaz ve hatırlayın çiçekler suyu sever, çocuklarsa şekeri..."
çiçek konfeti

bu bir yeni yıl mesajıdır... :)

2008-12-31T11:50:00.009+02:00

Masal gibi bir yıl olsun ya da masallara inanılacak kadar saf ve temiz...
Güzel bir yıl olsun, hayallerimizin kudretini de geçmiş...
Mutlu bir yıl olsun, sadece ben ya da sen değil, tüm sevdiklerimiz...
Sağlıklı bir yıl olsun, sinek avlasın hastaneler...
Şekerli bir yıl olsun, rekor kırsın pastaneler...
Coşkulu yıl olsun, dolsun taşsın meyhaneler...

Yeni yıla yine yeni umutlarla: "merhabaaaa"... :)

bu bir yeni yıl mesajı değildir...

2008-12-29T14:41:00.006+02:00

Yeni yıl geliyor beklentileri dizginlemeli.
"Bu yılı senin için güzelleştirmek isterim" diyen çıkarsa, nasıl hiç inanmadığını haykırmalı...

dinle: Cem Adrian "emir"

2008-12-26T11:34:00.013+02:00

Cem Adrian'nın "Emir" isimli albumü bugün müzik marketlerde satışa çıkıyor...

Cem Adrian'ı ilk dinlediğimde şaşkınlıktan ağzım açık kalmış, o sesin, sözlerin, müziğin bana hissettirdiklerini tarif edememiştim... Müziğin akışı içinde ilerleyen o insan sesi, bir insana mı ait yoksa başka dünyadan birine mi bilememiştim. Ses telleri normal bir insanınkinden 3 kat daha uzun olan sanatçının sesini ve şarkılarını ola ki duymayanlar varsa çok şey kaybetmekteler bilsinler ve daha fazla zaman kaybetmeden dinlesinler.

2005 yılında "Ben Bu Şarkıyı Sana Yazdım", 2006'da "Aşk Bu Gece Şehri Terketti" albümlerinden sonra şimdi, 2008'in bu son günlerinde 3. album "Emir" kesinlikle edinmeye değer... Bu arada albüm için çekilen fotoğrafları da çok beğendiğimi belirtmeden geçemeyeceğim... :)

Bir önceki albümünden en sevdiğim:

"aşk bu gece şehri terk etti", dinleyin!

http://www.cemadrian.com/cemadrian/

fotoğrafın dili

2008-12-25T10:20:00.008+02:00

kapatıyorum kendimi içime,
kilitliyorum ellerimi hiç açılmasın diye
içimde bir ben daha var
gülerken ağlayabilen, sorarken cevap beklemeyen,
konuşurken susmayı, susarken konuşmayı özleyen
bir yanı çocuk, bir yanı ihtiyar
bir yanı akıllı, bir yanı deli
bir yanı allar-morlar içinde şenlikli,
öteki griler arasında düşünceli
biri var içimde bulunmak istemeyen,
bulana aşkını verebilen,
bulana dostum diyebilen
biri var fakat bulunmak istemeyen...
örtüyorum yüzümü ellerimle,
bakmayın, görmeyin, bulamayın, bilemeyin beni diye...

KIŞ..."kışt!"

2008-12-23T10:16:00.016+02:00

Onu bunu bırakın da kış geldi yine… Artık mekanımız sağı solu önü arkası kapalı sobe!… Tekrar tekrar solunup ortama bırakılan bol karbondioksitli, biraz da nikotinli bir karışımı hava niyetine çekip içimize ardından yine aynı yerine bırakmamız farzdır. Plastikmiş, kağıtmış hepsi palavra içimize kadar işlemiş geri dönüşüm bilinci diye buna derim ben işte…

Bundan böyle, ışıklar erkenden yanacak ve perdeler de erkenden kapanacak: "Bakmayın, görmeyin, bilmeyin, höt hüt" ya da “ooo seyrül sefadasınız bakıyorum, biletin var mı delikanlı” dercesine… Her akşam aynı saatte karşı apartman sakinleriyle perde kapatma turnuvasında buluşulacak, kurallar basit: önce gözgöze geliyoruz sonra aynı anda panikle kaçırıyoruz o gözleri, ve bu esnada daha önce hiç insan görmemiş de ilk kez bir tanesine denk gelmişiz ifadesini iyi yapmak işin inceliği. Sonunda da asık suratlarımız ile korniş yakarak çekiyoruz perdelerimizi… Halbuki sırf kuralları çiğnemek adına gözlerinin içine baka baka ne çok gülümsemek istiyorum karşı apartmandaki o nemrut teyzeye…

Bu sıralar sokakta kediler de giderek azalıyor mu ne, nerede bunların geri kalan yarısı? Üşüdüklerinde kaçtıkları yer her neresiyse, ben de oraya mı kaçsam girsem diyorum da bazen, çok sürmüyor vazgeçiyorum hemen, bir mevsimlik aşkım kalorifer peteklerim yolumu gözler... Arı olsam ancak bu kadar sevebilirdim petekleri… Sonra çıkıp perdelerin arkasındaki sokağa minik hayvanlarımın minik kaplarına akşam mamalarını bırakıyorum, gel pisi pisi!…

Postacı filmindeki Şaban’nın yürüme yarışındaki hali gibi insanlar nereye yetişiyor ki böyle, hayırdır ben de mi koşsam? “Sayın seyirciler her kış yapılan Geleneksel Soğuktan-Borandan Kaçma Yarışı aynı hızla devam etmekte, ulan hala evrimleşemedik, her kış üşüyoruz.” Araba tekerleklerine kilitli bir sürü yalvaran göz görüyorum, insanoğlu için yeni yıkanmış gıcır bir pantolonla çamurlu sokaklarda dolaşmak, bir köpek için sokakta yaşamaya çalışmaktan daha zor olmalı... Düşünebilen canlı olma temiz pantalonla mı simgelenir?

Yapraklar ola ki düşecek toprak bulmuşsa gübre olma yolunda: başka yerde şiirsel anlamı olabilir fakat bu şehirde ağaçların büyük kıyağıdır yapraksızlık… Kuru dalların ardında açığa çıkan deniz manzaralı evleri satmanın tam vaktidir mesela. Fakat “çok guzsel denüz manzarası da var abla” derken alacağınız komisyonun tatlı hayaliyle gevşeyip, açık etmemek kati suretle gereklidir… Satmaya niyeti olmayanlar için diğer ve asıl güzel alternatif, pencerede oturup, pencerede derken apartmanın cephesinde değil, içeride cama yakın bir koltukta oturulacak diyorum, sadece kışın görünen denizin keyfini iki yudum çayla çıkarmaktır ki oyum bu seçenekten yanadır… Sadece kışın görünen bir manzarası bile olmayanlar ise perde yarışlarında altın, gümüş ve bronz için ter dökmeye devam etmekle yetinecektir ya da bir film izlerken kahve içsinler, kitap okusunlar, sohbet falan etsinler ne bileyim işte ben mi söyliyeceğim her şeyi…

Kış geldi diye Mısır Çarşısı'nda gerdan kıran, beline ceket asıp kıvırtan esnaf olduğu söylenir, söylenmese bile olabileceğine inanmak güzel… Aktarlara da gün doğmuştur elbette… Mevzim nezle, grip, bilimum tıksırıp pıksırma mevsimidir ki zencefil, tarçın adaçayı, ıhlamur… vs her derde deva kocakarı ilaçları yok satmaktadır. Doğalgaza dar yetişen paradan sonra doktora yetişemeyen paraların tam karşılığıdır, hatta üstüne gidip turşu suyu içecek yanında da döner ekmek yiyecek bir miktar para kalması kuvvetle ihtimaldir…

Av mevsimi açılmıştır... Evlerde delici aletlerin taze et avına çıktığı zamanlardır: "kazak eseri" yaratma hayali ile yanımıza aldığımız o masum görüntüleri ardında boy boy, numara numara şişler “ah ulan ah şimdi Bayrambaşa’da olacaktım” diye birbirine caka satmaktadır… Sokağa çıkamayan ev teyzelerinin diğer kısmı ise tığlara kendini adamaktadır ki onlar şişler gibi açık vermemekte zarif görüntüleri ardına başarıyla gizlenmektedir, yere balan yürek yakan bu delikanlılar öldürücü olmasalar da çok canlar yakabilmektedir…

Kırsal kesimde küçük-büyük başlar ve kümes hayvaları hepten siyamlaşıp tek yekün halde ilkel bir “heating system” oluştururken medeni dünyada genetik kodlarımıza kazınmış bu davranış biçimi sevgililer arasında sürdürülerek gelecek nesillere aktarılmaktadır. Kış mevsimi, aşıkları ısınma maksadı ile sobaya yapışır gibi birbirine yapıştırır, yaza da allah kerim…

Hala şanslı bir kısım sobalı evde ise kestane kokuları yükselip şehrin geri kalanına “o gazı aldınız ya işte bunu kaybettiniz” diye avaz avaz bağırmaktadır. Bir yanı pembe diğer yanı bej, çift renkli insanların yaşadığı evlerde bu sıradandır ve artık sadece geçmişe özlem duyan bir kısım kombili ev insanının tatlı anıları arasındadır…

Mevsim kıştır, yorgan-döşek zamanıdır, insanlar yatakta duran kelleler görüntüsünde kundaklı bebekler misali uymaktadır… Bense sönmüş petekler saatinde, oturmuş kış geldi diye bu yazıyı yazmaktayımdır: netice itibari ile aile arasında akıl küpü olduğuma dair söylenti de yalanlanmış bulunmaktadır… :)

rakılı anıya simitli giriş...

2008-12-13T01:23:00.013+02:00

"Ne gam kalırdı,
Ne kasvet,
Bir de simit ağacı olaydı,
Bizim sayılırdı saadet... " Orhon M. Arıburnu

Tatile girdim vakti bol buldum, ipini koparmış çayıra salınmış küçükbaşlar gibiyim ya, ne yapsam, ne etsem derken boğuluyorum... Bol vaktin yan etkisi çene düşmesi vakası oldum ben, yoksa tanıyanlar bilir normalde çok az konuşurum... Az konuşurum evet ve yalan söylediğim de görülmüş şey değildir... (inandınız mı?:)

Her neyse, boş boş bakınırken Orhan Veli geldi aklıma birden. Nereden geldi? Elbetteki tamamen gökten... Önce "bir de simit ağacı olsaydı" dizesini hatırladım saçma bir şekilde aniden, hemen ardından "bunu Orhan Veli yazmamıştı" dedim kendi kendime "zekice" bir hamleyle... :) Ne zaman aklıma gelse önce Orhan Veli yazmış hissine kapılırım kapılmamla panikleyip anında lafı çevirmem de bir olur, yine aynını yaşamıştım işte... Pek tabi Orhan Veli yazmamıştı bunu, O az daha uyanık çıkmış demişti ki "rakı şişesinde balık olsam" (ben de karpuza çekirdek mi olsam)... Bak bak bak! düşüncelerim nereden nereye gidiyor izle, rakı dedim ya bu sefer de aklıma yakın tarihte katıldığım bir rakı gecesi düştü... "O gece birbirinden hanım (kendimi de çaktırmadan hanımlığa kattım ya oh) 6 hanım Nevizade koordinatlarında, duvarında onlarca çerçeve arasında bir çerçevede "meyhanede şarkı söylemek katiy'yen memnudur" yazan bir mekanda, beyaz örtülü dikdörtgen bir masada, rakı denilen, şeffaf fakat su ile karıştırıldığı vakit beyaz renge bürünen, anason kokulu, acımsı şekerli geleneksel lezzetli keyif verici sıvılarımızı yudumlar iken ne de hoş vakit geçirmiştik" dedim içimden... (içimden bu kadar uzun cümle kurmuş olabilmem de ayrıca şaşırtıcı:)

Gece biterken kahvelerimizi içip, kızkıza muhabbetin dibine vurup, bir kaç da içli türkü mırıldanırken gözlerdeki ışıltının İstiklal Caddesi'ndeki lambalara nasıl açık ara fark attığını söylememe gerek yok sanırım... O gece civarda, o beyaz örtülü masadakilerden daha güzel, daha mutlu, daha özgür, daha sevimli, daha akıllı kimsecikler olduğunu da zannetmem...

Beni de o keyifli masada ağırladıkları, 5'i benimle 6'ya tamamladıkları ve tanıma fırsatı verdikleri için hepiciğine teşekkür ederim...

Unuttuğumdan değil ama yaşadıklarımın birden aklıma geliş şeklini düşününce, nereden nereye....

"Eskiler alıyorum
Alıp yıldız yapıyorum
Musiki ruhun gıdasıdır
Musikiye bayılıyorum

Şiir yazıyorum
Şiir yazıp eskiler alıyorum
Eskiler verip Musikiler alıyorum

Bir de rakı şişesinde balık olsam..." Orhan Veli Kanık

postiş teknolojisi...

2008-12-12T00:26:00.000+02:00

çılgın dost: "ben karar verdim peruk alıcam, neredeyse kullanmayan kalmadı artık..."

uçuşuk (gereksiz benzetmeler gıraliçası) : yaaaa benim başım kel mi? ben de alırım peruk...

çılgın dost: e ama saçın uzun senin...

uçuşuk: daha da uzun olsa hoş olmaz mı? :)

çılgın dost: olmaz mı hiç, olur tabi, yürü o halde gidiyoruz!

uçuşuk: nereye yürüyoruz gidiyoruz?

çılgın dost: ?? hmm

çılgın dostun hısımı, uçuşuk'un da hısımıdır dediğim şahs-ı çok muhterem yol gösterici, dükkan bulucu zeki ve çevik kaşif: aha da işte burada perukçu, buraya yürüyorsunuz, şaşkınlarım benim! :)

çılgın dost: gel seni bi öpiim hısımım... :)

uçuşuk (ağzı kulaklarında) : ehehe çok küssel olcaz, laylay loy... :)))

Böyle bir diyaloğun sonunda, çok mu zeki yoksa pek de zeki değil mi kestirmesi zor olan iki kahraman süslü, suratlarındaki aşırı dozda gülümseme ifadesi ile perukçu dükkanından içeri girer. Kaçmak için debelenen dükkan sahibini tutukları gibi yerine oturttuktan sonra, peynir dükkanına salınmış fareler gibi başlarlar eşelemeye... O andan itibaren tüm konuşma baloncukları karışır, havada uçuşanlar şunlardır:-)

"Ben bunu takıp denicem bi'"

"bunun kısası yok mu"

"peki ya bunun uzunu"

"bi de kızıllı siyahlısı olaydı iyiydi, tastamam cadı olurdum o vakit :)"

"buradan çıkınca süpürgeciye uğrayalım aksesuarın da olur, ahahaha"

"ahahaha halime baak :)"

"saçcı bey vallahi alıcıyız :)"

"ahaha bana bakın neye benzedim"

"hahaha evet beslemelere benzedin"

"saçcı bey bize bunun kızılını da bulsan diyoruz"

"koyu kızıl olaydı iyiydi"

"ayol nasılım bi bak"

"nataşalara benzedin derhal çıkar, matruşka bebeği kılıklı"

"perukları bırak postişlere bak"

"bu saçıma hiç uymadı püf!"

"uydu takalım senin kafaya, o uyar"

"doktor bey ben bööööyle uzuuuun ve düz istiyorum, rengime de uysun"

"yok öle kalmadı, dalgalı var"

"kalmamış kısayı al sen"

"olmaz uzun istiyorum ben, napalım takalım şu dalgalıyı kafaya"

"vallahi alıcıyız satıcı bey, sen bi de şunun bi ton koyusunu versen"

"bu nasıl sence"

"bak bu tam sana göre"

"bunun düzü mü olsun"

"peki benimkinin hangisi olsun"

"of saçı uzun saç ister bu da"

"aç gözlüyüm ben kızım daha daha daha uzuuun, nihhoh haha"

"kızmıyosun dimi satıcı bey, ihihi :)"

"?!*"

"1 saat oldu ama kızmaz, kaprisli değil sevimliyiz biz, dimi saçcı bey :)"

"saçcı beeeey"

"bu oldu", "bu da oldu", "şu mu yoksa"

"bi' de kırmızı ruj sürüp bakayım nasıl oldu"

"aa çok zekice, ben de rujlu bakıcam"

"ay sigara içmeliyim, hadi artık seç"

"buyrun efenim, burada için"

"yihhuuuu" (koro şeklinde) (bahane ile mevzu yaklaşık 30 dk daha uzar)

"bak uçuşukcum ben bunu alayım diyorum, kısayı da sen al, benden olsun"

"saç mı ısmarlıyosun sen bana? ahahaha :)"

"almam kısayı yaaa peruk olduğu teğ 500 metreden belli"

"al bence, yine de sen blirsin ama al bence, sence?"

"ama çok peruk gibi"

" e peruk değil mi? :)"

"peki bu uzun beni çok şey mi gösterdi?"

"ney?"

"şey"

"yok, iyi oldu iyi"

"iş yerinde bunu, gece çıktığımda bunu takarım o halde"

"hee.... baak banaaa"

"ben bunu da şunu da alıyorum"

"al tatlım sana çok yakıştı"

"ben de bunu alıyorum takayım kafama"

"saçcı bey biz yine geliriz" :)

"harika olduk"

"ne diyorsun süper olduk" :)

"bunu çok önceden düşünmeliydik :)"

"bu kadar eğleneceğimi bilsem daha önce giderdim perukçuya"

İki çılgın süslü bir o kadar da komik hatun, yeni saçlarıyla kazandıkları yeni güzelliklerini evlere dağılıp heba etmek istemez "bir yerlerde içelim dertleşelim der" ve 2 bira ile bol kahkahalı masaları başında neşeli günlerini daha da neşeli biçimde noktalar...

Sonuç: Postiş teknolojisinin bu kadar eğlenceli olduğunu bileydik daha önce bu işe girmez miydik?

Merak: Tüm perukçularda üzeri kırmızı çarpı işaretli resimlerimizin asılı olmasının bir anlamı olmalı... ?*! :S

dinle: "blues traveler"

2008-12-11T22:02:00.000+02:00

Hiç "Blues Traveler" dinlediniz mi?

En azından bir yerlerde kulağınıza çalınmış olduğuna eminim... Biraz olsun blues ya da rock müziğe ilginiz varsa, hatta hiç yoksa da mızıka ile nasıl solo atıldığını kulaklarınızla duymak, mutlu olmak için deneyin... İnsanın içinde kıpırtılar yaratan, antideprasan gibi bünyeye seratonin salgılatan, tonton vokalin gıdıklayıcı ses tonu ile gülümseten şarkılarının akışına kapılın...

Blues Traveler kimmiş?

"1987’de Princeton New Jersey’de kurulan Amerikalı Blues-Rock grubudur. Vokal ve armonikada John Popper, gitarda Chan Kinchla, bateride Brendan Hill ve basta Bobby Sheenan orijinal kadrosunu oluşturur. Basçı Bobby Sheenan’ın 1999’da uyuşturucu nedeniyle ölümündan sonra, gruba basçı Tad Kinchla ve klavyeci Ben Wilson katılmıştır.Tarz olarak çeşitli bir müzikleri vardır. Genel olarak Blues-Rock başta olmak üzere, deneysel Rock, Folk/Country Rock ve Soul müzikten etkilendikleri görülmektedir..."

'94 senesinde çıkardıkları Four albümlerindeki Hook isimli parçayı özellikle öneririm...

tatil benim neyime...

2008-12-10T21:21:00.000+02:00

Tatil diye diye kudurdum ya, ondan işte... Pek istedim, aman pek heveslendim, 10 gün evde mal gibi otururum da yine de sıkılmam yeter ki tatil olsun işe gitmeyeyim, Gestapo patronumu görmeyeyim dedim ya. "Bayram bi' gelsin, her günü ayrı hayat, oh ne rahat, sefam olsun" dedim ya, ah ondan belki de... İş yok, güç yok, dert yok, tasa yok, sabahtan akşama kafa dinlemece, yan gelmece, nefis anne yemekleri yemece, göbek şişirmece, "işte cennet"... Gibi dimi? Hah ha ha! mutluluk kolay mı sandın cicim, ben sandımdı, yanılmışım. Sen böyle amaçsız koyun gibi mutlu, mesut, şuursuz gülüp eğlenirken sinsi ve sebepsiz bir sıkıntı küçük sessiz adımlarla gıdım gıdım yaklaşıyor, yaklaşıyor, yaklaşıyor (korku filmi ambiyansı şeklinde) ve bir anda flaş çakar gibi yanıbaşında bitiveriyor. Edepsiz ya, bi' de "nassı yedim koca tatilini" der gibi pişkin pişkin sırıtıyor. Ah bileydim düşer miydim bu hallere, heveslenir miydim bu tatile? Ev tatili, çokca yatma, bolca semirme tatili, bana göre değil imiş. Maksimum 2 günden sonra afakanlar yanıma yanıma koşuyor, darallar orama burama yapışıyor, duvarlar giderek daralıyor "aah ne yapsam", "offf günler ne uzun", "ay bi koşsam mı", "oy yoksa yürüsem mi", "kitap, kitabım nerede?" diye diye günlerim geçiyor, ah gençliğim çürüyor şu tatilde (bunu ben mi dedim)... Evde yatarmışmış, 10 gün şuuru yitik dolansa da koymazmışmış: Yok, tutmadı kehanet, kedimsiz, "fiti"msiz, kardeşimsiz hareketsiz ev tatili bana uymadı... Bekle Gestepo'm patronum amirim az kaldı, topu topu bir kaç gün sonra sen elinde kırbaç, ben bileğimde zincir mutlu mesut bir ofiste geçinir gideriz. Dediğin gibi: "Tatil bizim neyimize, geliyorum bekle"... :( :

Herkese mutlu bir tatil dönüşü dilerim... Hava atanı yolarım... :)

masmavi denizimsin...

2008-12-10T17:55:00.002+02:00

Martılar uçuşur gözlerinin ufkunda,
Deniz kabuklarına sızmış müziğinle salınırsın,
Envai çeşit hayat yaşatıp derinlerinde,
Sonsuz ihtimaller beslersin ellerinle...
Kutsal sakinliğinle durur, içten içe çalkalanırsın...
Su sensin, yaşam sensin, mavi sen...
Hem uzak, hem en yakın sen:
En mütevazi halinle pürüzsüz yekpare...
Beyaz bir yelken gibi dolanıp eteklerime,
Rüzgarlarına kapılıp savrulasım gelir
Süzülüp bir kıyından diğerine,
Kulaç atıp kucaklayasım gelir...
Burnumda kokun,
Kulağımda aynı ses,
Güneşi sende batırıp, sende doğurasım gelir...
Dalgalarında çalınırken müziğin,
Ufukta bir şeyler görür gibi,
Notaları tellere vurur gibi,
Kıyılara çarparsın kendini,
Uzanıp elimle okşayasım gelir
Bir gözyaşıyla bile olsa suya dönüşüp
Seninle deniz olasım gelir...
.
25.07.2008
.

Güzel tesadüflere...

2008-12-10T17:51:00.001+02:00

En güzel anlar tesadüfi yaşananlardır...

Tesadüfen biraraya gelenlerin şaşkınlıktan sevimli bakan gözleridir en güzeli...

En olmadık yerde, en beklenmedik zamanda, en alakasız şeyi görmenin dumurudur en komiği...

Bir kış günü tesadüfen girdiğin kafede, tamamen şans eseri, dünyanın en güzel, en sıcak, en tatlı şarabıyla karşılaşmanın tadıdır damakta kalan...

Hiç umulmadık bir zamanda uzanan bir eldir en derde deva...

Bir "hadi" ile atılan öncesi olmayan, planı yapılmayan, hayali kurulmayan adımlardır...

Akla gelen ilk şeylerden ibarettir en iyi muhabetler, çok yoğurup şekillendirmeden bir çırpıda dudaklardan dökülenlerdir...

En güzel zamanlar tesadüfen yaşananlardır. Günün kırmızı pakette sunulan süprizi gibi, karşına bir anda çıkanlardır, açtığında içinden yaylı oyuncaklar fırlatır gibi... Bir balıkçı oltasının kendini suya salıvermesi kadar umursamaz rastgelelikleriyle zihnin en doğal hallerini anadan üryan açık edip, bazen pembeleşmiş olsa bile mutlu yüzler yaratanlardır, kalbinin hala aynı yerinde durduğunu bir parmak şıklatması kadar rahat hatırlatanlardır ...Güzel tesadüfleriniz olsun... :)

25.11.2008

konfeti-us der ki...

2008-12-10T17:46:00.001+02:00

Bazen öyle bir taş düşerki kafana, taşa değil kafana kızarsın...

terlikleri sevmez misiniz?

2008-12-10T17:43:00.001+02:00

Terliklerimi severim :)

Usulca yanyana bir kanape dibinde,

Kapının eşiğinde ya da herhangi saçma bir köşede

Sabır taşı duruşlarını severim...

Tekini bulup tekini aramayı,

Bir tekme ile ayağımdan savurmayı,

Kış günlerinde yumuşacık postlarını,

Komşuya "şlap şulup" mesajlarını,

Tek kalanın doğasına aykırı duruşundaki mizahı,

Terliklerimi severim,

Birbirine cuk oturmuş o iki işe yaramazın,

Birlikte "bir şey" olmasına imrenirim... :))

31.10.2008

Uzun bir "es"ten sonra yine...

2008-12-10T17:39:00.000+02:00

Kendimi her nereye kaldırmışsam bulmam zaman aldı... Unutulmuş bir rafta rastladım, toz tutmuş, açık kahve ve gri tonlara bürünmüştüm, üfleyince dev bir toz bulutu kalktı üstümden: "burada ne çok kalmışım"... Hiç derdim değildi tozlar ya da renkleri, canlarını okumak bir silkelenmeye bakardı. Sonra, yine yıldızlar çakardı eteklerimde, "gözlerimde karanfiller açardı"...

Hey heeeyt!, döndüm işte, şöyle bir açılın hele... Yeterli bir ilham verin o tozlu etekliye, geçerli bir sebep ya da... Dağları yıkmaz mı, kuşanıp kılıçları iki tekerliyi dağ bayır koşturmaz mı? Şeytanla geçip maytabını, nanik yapıp kaçmaz mı? En antik efsanelerin en garip yaratıklarını takıp peşine, sokak sokak gezdirmez mi, çekip üstüne kısa bir pantalon bütün zilleri çalmaz mı... Güneşleri doğurtup elleriyle, her güne ayrı ayrı yeni isimler takmaz mı? Haftayı 8 gün, günü 35 saat yapmaz mı? O tozlu rafın gri-kahve tonlarda etekli kızı, durduğu raftan inip dans etmeye başlarsa, uçuşan gri tozlarını peri tozu yapmaz mı? Açılın, işte geldim buradayım... :)

24.07.2008

hayal ediyorum...

2008-12-10T17:33:00.000+02:00

Bir gün, sırf o an içimden geldi diye en programsız, en rastgele haller içerisinde, tek bir çanta ile dünyanın herhangi bir köşesine gitmeyi,
Kendime şöyle en kırmızısından bir F650 gs almayı,
Güneşin doğuşunu sahilde oturup seyretmeyi,
Kendime ait bir iş kurmayı,
Her sabah kuş sesleriyle uyanmayı,
Karşımda hep gülümseyen bir yüz görmeyi,
Bahçesinde bir köpek, bir kaç tavşan, bir grup ördek olan pek de küçük olmayan :), şirin bir evde yaşamayı,
Bir ağaç dikip büyüdüğünü izlemeyi,
Sevince sevilmeyi,
Piyangoda büyük ikramiye kazanmayı,
Sayısalda 6'yı tutturmayı,
Az çalışıp çok kazanmayı,
Az gidilmiş, az bilinen masalsı yerlere gitmeyi,
Helikopter almayı, (herşey bitti o kaldı :))
Sadece ben istediğimde görünmez olmayı,
Bu listeden maddeler silebilip, maddeler ekleyebilmeyi... vs.
Hayal ediyorum... :) Atla deve değil aslında, çok tok gözlü çıktım çook... :)

11.06.2008

yalnızlık

2008-12-10T17:27:00.000+02:00

Kapı çalanlar, hatır soranlar, yanında olan ya da olur gibi yapanlara rağmen bir şekilde tek başınalık döner dolaşır gelir paçama yapışır, biçare biçerim yalnızlığı, durmaksızın, orta yerinden, inadıma... Bu inatçı yapışkan duyguyu sevmiyorum... Ve en sevmediklerim arasında ilk sıraya yerleştiriyorum.

Yalnızlığa dayanırım da, bir başınalığa asla.
Yaşlanmak hoş değil öyle duvarlara baka, baka.
Bir dost göz arayışıyla.
Saat tıkırtısıyla…
Korkmam, geçinip gideriz biz mutlulukla.
Ama;
"Günün aydın, akşamın iyi olsun" diyen biri olmalı.
Bir telefon sesi çalmalı ara sıra da olsa kulağımda.
Yoksa, zor değil, hiç zor değil,
demli çayı bardakta karıştırıp, bir başına yudumlamak doyasıya.
Ama; "Çaya kaç şeker alırsın ?"
Diye bir ses sormalı ya ara sıra…

CAN YÜCEL

07.05.2008

Çizgi olacaksın...

2008-12-10T17:20:00.002+02:00

Karamelli bulutlar geldiğinde, çikolata yağacak yeryüzüne, bir karış açılmış ağzınla göğe döneceksin.

Uçurumdan düştüğünü farketmediğin sürece hiç sorun yok, farkındalığına sınır çekeceksin.

Şemsiyeni açıp pencerenden atlayabileceksin ve bir tabak fasülye ile uçabileceksin tekrar aynı yerine.

Şaftın kaymışsa dert etme, bir silkelenmeyle düzeleceksin.

En kötü günün tek sebebi, kafana inen dev kaya parçası olacak. Olsun, tepsi misali de hayatına devam edebileceksin.

Akıllara zarar icatlar yapacak kadar hesap, kitap bileceksin, gel gör ki hepsi fos bile değil "fıs" çıkacak. Hiç aldırış etmeyeceksin...

Atletleri kıskandıracak kadar hızlı koşacaksın, fakat hep tam önünde, bir direk peydahlanacak hızını kesmek istercesine.

Düşerken el sallayacaksın millete, salak bir gülümseme ile, boğulurken nefesini sayacaksın korkusuzca, 3-2-1 diye...

Balık tutmaya kalkışsan, dev köpek balığı kapacak seni, "rastgele"nin böylesine jüriden şaşkın bir ifade.

Kızdığına tekmeyi basacaksın, uçacak taa Çin'e, ufukta ufalan slüetine bakacaksın tebessümle.

Sevdiğinde gözlerin yerinden fırlayacak, "doink" gibi bir efektle.

Tam başardım derken, hep hazin bir son bulacak seni, o ne azimdir, yılmayacaksın. İnat bu ya kendinden emin, şen kahkahalarla tekrar tekrar saldıracaksın.

En mantıksız olanı yapacak, en mantıklı olanmış gibi yan gelip keyfine bakacaksın.

Hep ekspres olacak posta servisi, Acme'den her sipariş daha o an havadan inecek, tam da ayağının üzerine.

Bir elinde örs, matkap, testere, herneyse, hep gereken aleti tutuyor bulacaksın kendini. Fakat iş kullanmaya gelince, fazla amatörce.

Çizgi film tadında bir hayat yaşayacaksın, bir elinde lolipop şekeri ile el sallayacaksın o fazla gerçekçilere... Yüzünde umursamaz, aptal bir gülümseme, kara tahtayı silip, planlara baştan başlayacaksın... Hayatta kalabilmek için önce çizgi olacaksın...

29.04.2008

Şarkılar söyleyemedi çocuklar...

2008-12-10T17:09:00.002+02:00

"Bak işte yaklaşıyor fırtına,

Bak yine yükseliyor dalgalar,

Yıllardan sonra yollardan sonra

Şarkılar söylüyor çocuklar

Yıllardan sonra yollardan sonra

Yeniden yanyana onlar

Ne geçmiş tükendi ne yarınlar

Hayat yeniler bizleri

Geçse de yolumuz bozkırlardan

Denizlere çıkar sokaklar..."

yeni türkü

Şarkılar söyleyemedi çocuklar... Yanyana da duramadı, sisler içerisinden delip geçen buz gibi nehirler vardı, köprüsüz... Kimine göre doğru kimine göre yanlış, kime ne, hani fikrini söylemekti doğrusu, söyleyemediler... O an özgürlük hangi kuyunun dibinde idi bilinmez, sokaklarda kime sorsan, bugün hiç görünmedi derdi. 2 yanlış ses, bir kaç karanlık ve bir grup kanatsız oturmuş yazmışlardı koskocaman puntolarla "aklının yetmediğinden kork, aklının yetmediğine korku ver": sınırlar, parmaklıklar, tenlerde patlayan, yürek acıtan sesler ver. "Vur eline sağlık" diyenleri de duydum, vurulanları da gördüm: 2 araya kaynayan yanlışı çıkartınca gerisi tomurcuk çocuklardı, elleri nasırlılardı, saçları kırlılardı; babaydı, evlattı, insandı ve ne arsası, ne arabası, ne barkı sadece inandığı bir fikri vardı ismine kayıtlı, doğruymuş yanlışmış kime neydi, çıkıp söylemek hakkı vardı! İki çift söz kaldı kursağında söylenmemiş; bir kaç göz doldu, birinin boğazı düğümlendi, biri tükürdü ayakları dibine tiksinerek, diğeri kınadı fikrini, kimi başı dik yürüdü, kimi alkışladı elleri çatlayana dek, kimi uzandı yere yüzükoyun, kimi hayallerini attı çöpe, kimi içinde kızgınlık büyüttü, kiminin canı yandı... kimi şarkısını aldı, gitti...

Özgürlük hangi kuyunun dibindeydi bilinmez, o gün şarkılar söyleyemedi çocuklar, sokaklar öksüz kaldı...

01.05.2008

Umut Et!

2008-12-10T16:57:00.000+02:00

Daha çocukken öğrendik yarını, "baban yarın gelecek" dedi annem, peki yarın ne zamandı? "Uyuyup kalkıcaz yarın olacak"tan ibaret kısa vadeli umutlar beslemeyi öğrendik, uyuma ve uyanmalar arasıydı zaman dilimleri. Şimdi dakikalarla yarışırken, "uyuyup kalkıcaz" hesabı eski süksesini çoktan kaybetmiş görünüyor. Kafalar içerisinde binbir sorunla boğuşurken kimi zaman uyuyup uyanmayıveresi geliyor insanların. Ertesi gün gelip kapısına alacaklı gibi dayanacak bir yığın işi, gücü, sorunu, memleketin saç baş yolduran meseleleri, o, bu derken, yarından umudu kesmemek de kolay iş değil tabi... Eskinin ayla güneş arasında sıkışmış umutları çoktan kişilerin bizzat kendilerine bağlı umutlara dönüştü bile. Akla gelen gelmeyen envai çeşit hayat mücadelesi içerisinde, bir tek aynı eski bilindik ışık kaldı hala yolu açan; umut... Basit ve mantık dışı gören çoktur belki, o kadar uzun zaman oldu ki uyuyup kalkmaktan ibaret zaman hesabını geçeli, umut bile ilkelleşti bizim için. Tükenen tüketici toplumunun, tükenen Polyannacı fenomeni... Mantığımızı kullanmayı da öğrendik çünkü dakikaları sayarken. Artık herşeye hakim mantığımız var ve akabinde ihtimal hesaplamalarımız, ihtimal hesaplarının kesin sonuçları, kesin sonuçların doğuracağı kesin gerçekler beklentisi. Kesin sonuçları!... Peki ya bilinmeyen değişkenler; görünen, elle tutulan, hesaplananlar değil de yeni, başka, nefes aldıkça karşımıza çıkması kaçınılmaz yeni ihtimaller? "Uyuyup kalkıcaz" ve yeni bir gün doğacak fikri? Halbuki ihtimaller tüm hesaplara karşı, göremeyeceğimiz kadar saklı, sayamayacağımız kadar çok ve ne zaman çıkıp şaşırtacağını asla bilemeyeceğimiz kadar süprizli. İhtimaller hep düşündüğümüzden, düşünebileceğimizden daha sırlı ve dünya döndükçe tüm umutları beslemeye daima yetecek kadar besili...

Umut etmeyi sürdür, çünkü yaşam hesaplanamaz ihtimaller üzerine...

21.04.2008

İlhamım "PERVANE"

2008-12-10T16:31:00.000+02:00

Bilgisayarın başına otur zaten başındasın haftanın 5 günü 9 saat. Hadi bu kez bir başka otur, "iki satır yaz güzelim şenlenelim, zamanıdır" dedi pervane. İşe güce boş vermiş her boş gezen gibi elimden bir şey gelmez eğdim ince boynumu. Üstelik kimin haddine pervaneye baş kaldırmak. Pervanedir, olur olmaz yerde alıverir hıncını; sıkıverir, bilemedin, daha kötüsü, sıktırıverir üzerine saldığı birine ümüğümü. İçtim çayımı kahvemi, yaptım tüm ritüellerimi bir bir (sanırsın ain var, alt tarafı bir şeyler karalamak için iki kıvranıcam, üç de takla atıcam). Oturdum hiç insani bulmadığım buz gibi camdan sayfamın başına, bir iki insani şey yazmaya ki a!a!... Buyur buradan yak, hani benim pervane. Ülen pervane, ülen pervasız, ülen vicdansız, oturttun beni, yaz dedin, at dedin, tut dedin, zaten sıkkınsın iki açıl dökül dedin. Oturdum, açtım sayfayı, koydum parmakçıklarımı bilmem kaç tuşlu zımbırtıya, tıkır tıkır sesler gelmeliydi, tıkırtılardan senfoniler çalınmalıydı, parende, ters parende, üçlü "axel"larla uçmalıydım, dinle de bak, bak da ağla. Bırak senfoniyi bir "dıt" yok, bırak parendeyi daha bir adım yok, melül melül bakıyorum cama (cam da pek temiz, hmm, afferim bana).

Benim ilham, nam-ı diger pervane, olur olmaz bir şey estirir, hep de olur olmaz bir zamanda. Hooouup! Bi' sevinir coşarım, bi' celallenir yükselirim, bi' gelirim gaza, bi' çömelirim yere (köpek ısırmaz derler o konumda, ne alakaysa). Tam başlayacağım söze daha da kötüsü başlamışım, ya da tam yap dediği her ne akla ters haltsa yapacağım, bi dönerim ki gitmiş. Ama ben başlamışım, dönüşü yok. Sözse çıkmış ilk heceler; eylemse, gelmişsin gaza atmışsın bir adım. Benim ani duruş uzmanı olmama şu kadar kaldı, pervane hala adam olamadı. Ciyaaavk! diye bir acı sesle dur, yine geldin pervanenin oyununa. Ülen pervane sen adamı rezil de edersin vezir de, bilirim sıklıkla da rezil edersin. İnsanların ilhamı gelir başlar ve bitirirler: eserler çıkar, şakılar, şiirler, ne besteler, ne resimler, ah o ne renkler. Benimki bir gelir, bir gider, dolanır, şöyle bir bakar döner kapıyı kapar, elleri cebinde, ağzında bir saz, yalın ayak, başı kabak, kısa donlu, keyif düşkünü, dolanır durur kafamın içinde. Yine aynı hikaye, saldı çayıra gitti, otobanın ortasında kapıyı açtı atıverdi. Ben de elim klavyede melül melül bakakaldım daha da kötüsü dona kaldım... İnat ettim yazıcam, inat ettim benim ilham kaç paralıkmış renkli afiş yapıp asıcam. İlham perisi derler yalan "ilham delisi" denen Pervane'ye inat yazıcam, önce yaparsın edersinlerle, tatlı dillerle, klasik bir besteyle gel, sonra sır ol git. Hangi vicdana sığar ki bu ekiş... Bir kursağım varsa bile tıkanmaktan yok oldu... İki çift söz birikti içimde, gelince okur utanırsın. Bana bak Pervane, kabak lastiksin, bozuk gitarsın, alçaksın, kalpsizsin, zalimsin zulm edensin, döneksin, kopuk debriyajsın, eksik ekipmansın... Yazdım işte...

15.04.2008

"es"

2008-12-10T16:23:00.000+02:00

Söylenmemiş sözler vardır. Bir insan ne kadar söylenmemiş söz biriktirebilir, ne kadar biriktirmesi normal ne kadarı anormaldir... Kimine göre korkak, kimine göre nazik, kimine göre cesurdur bu gizemli koleksiyoncular. Kimileri ise bilir susulan her sözle kaç fırtına diner. Biriktirmek caiz midir, yoksa söylenmemişse bir söz, söz olmaktan mı cayar?

Özellikle öğrencilik yıllarımda yaptığım hiç de fena sayılmayacak pot kırma kariyerimi saymazsak, hiç bir zaman geveze ya da patavatsız olmadım, olduğum anlarım olmuştur her normal insan kadar, ama çok utanmışımdır sonrasında. Fakat keyfim de yerindeyse konuşmaya her zaman bayılarak neşe içinde atladım. Bu bünyede bir şahsiyet olarak söylenmemiş söz koleksiyoncularının o az detaylı, çok susmalı bana göre daha özgür olan dünyalarına imrene imrene, günün birinde karar verdim ben de hayatta bazı şeylere daha sık "es" vermeye ve söylenmemiş daha çok söz biriktirmeye. Benim biriktiricilik içine atmak sanılmasın, es geçmek diyelim biz buna. Sözcüklere bir sus verip, tutup çekip pencereden atmak gibi bir şey... Epey sonra gidip camdan attığım sözleri alıyorum. Önce bakıyorum bir kısmı pencereden fırlatılmanın şiddeti ile uçmuş gitmiş, kimi asi tip özgürüz diye naralar atarak ayaklanmış kaçmış, geri kalanlar da bana yetiyor da artıyor zaten, "düşün önüme gidiyoruz söz bozuntuları sunum yapıcaz" diyorum... Yine de sus ve sözlerini pencereden at işinde ilk 5e girecek kadar başarılı sayılmam sanıyorum...

Sözlerimle sustukça bir sürü gereksiz kelimeyi özgürlüğüne kavuşturuyorum, bir gün yolda yürürken uçup gidenler ve ayaklanıp kaçan asilerle selamlaşacağımı biliyorum, " aa bu benim sözüm" "aa bu ne zamandır hatırlamadığımdı" içimde bir yerde değiller, hepsi özgür, kimseler görmeden duymadan önce yarattım sonra saldım onları, pencereden aşağı... Sustukça gördüklerim de arttı, gözden kaçırdıklarım başkaları konuşurken yakaladıklarıma dönüştü. Öyle anlar olduki sustukça ve dinledikçe, dili döndürmenin ve kelimelerden ibaret sesler çıkarmanın manasızlığı daha da bir aklıma düştü. Konuşup o acayip seslerden oluşan, kimbilir kimlerin, kimbilir hangi uçmuş geçmiş zamanda anlam yüklediği bilmem kaç heceli kelimeleri kullanmanın manasız yanı su yüzüne çıktı: Ben koymadım ki kafamda elini kolunu sallayıp gezen ne idüğü belirsiz şeyin adını, -mış'lı geçmiş zamanda çok uzaklarda bir başkası olmalı. Benim düşüncelerimin bir kelimesi, hadi bilemedin kelimelerden oluşan bir cümlesi var mı acaba ki dile getirip güya kendimi ifade etmenin tatminiyle ortalıkta dolaşıcam. Bir de "anlamadın sen beni" diye diye feryat figan yırtınıcam. En güzeli, hemen şimdi bir "es"...

09.04.2008

Hakkımda en geçmiş zaman...

2008-12-09T23:35:00.000+02:00

Ben şehirde büyümedim, babamın görevi gereği oturduğumuz 8 blokluk 3er katlık apartmanlardan oluşan lojman şehirden uzakta, Gökova santraline 15 dk mesafede, termik santral manzaralı bir dağın başındaydı. Varın siz düşünün bir çocuk için ne güzel anılar verir bir dağ... Yakındaki köyün insanları bizim binaların oturduğu yere "akrepli tepe" derlermiş. Uydurma bir isim olmadığını anlamamız çok uzun sürmedi...

Çocuktuk, çocukça şeylerden ibaret dört dörtlük bohem bir hayat yaşadık. O zamanlar yayınlanan ve müptelası olunan çizgifilmleri; Voltran'ı, Heman'i, Heidi'yi kaçırmamak için sabahın köründe Tv karşısına geçerdim. Heidi gibi bulutların üzerine çıkmayı çok hayal ettim, olmadı, Newton izin vermedi. Cep telefonsuz yıldızlı yıllardı, gittiğimiz yeri bizden başkası bilmezdi, merak eden bir hışımla telefona sarılamaz sabırla beklemeyi bilirdi, günün sonunda paket halinde sunulacak bir azar olsa da merak eden ve edebilecek olanlara aldırmamak da bizim uzmanlık konumuzdu. Bilgisayar ve sanal arkadaşlardan da çok şükür ki mahrum kaldık. Kolumuzu omzuna attığımız, düşünce yerden kaldırdığımız ya da bazen düşürüdüğümüz, bisikletimizi ödünç verdiğimiz, bisikletini ödünç aldığımız, diken savaşı yaptığımız, canı yandı mı ağlayan 3 boyutlu gerçek arkadaşlarımız vardı. Hiç bir 3d program o teknolojide bir arkadaş yapmayı hala başaramadı.

Etrafı sarılı bir site bile olsa neticede dağın başındaydık işte: Bisikletle gezerken önümden yılan geçtiği de oldu, babamın çitin dışına çıkmayın uyarılarını hiçe sayıp dağ bayır dolaştığım da, dolaşırken o civarda çok olduğu söylenen yaban domuzu gördüğümüzü sanıp deliler gibi kaçtığım da... Çoban köpeği de kovaladı, tavuklarım da oldu her biri bir köpek kadar evcil. Saatlerimi harcardım kümeste döven tavuklarla dövülenleri ayrı saflarda oturtmak için, nedendir hiç anlamam dövülenler gider inatla dövenlerin yanına tünerdi. Tavuklara yer göstericilik yapmamın karşılığını hiç bir zaman alamasam da her akşam ısrarla dövenlerle dövülenler itinayla tarafımca ayrılırdı. Şimdi düşününce o tavuklardan sık sık farksız bulduğum olur insan psikolojisini. Bazen yakındaki köye yollanır, oradan taze köy yumurtası, süt alırdık, zaten köpek kovalama macerasını da o zaman yaşadık. Köpek dediğim ayıdan bozma, kürkü kürk, dişleri diş, cüssesi şu anki benden bile kat be kat büyük. Daha bitmedi: Çete kurduğum oldu: çeteye güzel gizli bir yer bulundu ve sonrasında o gizli yeri başka çeteye satma macerası... İtiraf ediyorum evet, ben o zamanlar devletin arazisini başka çocuklara sattım, ancak içlerinden birinin annesinden sponsorluk talep etmesi ile o parayı hiç alamadım. Bisikletle son sürrat yokuş aşağı inerken, karşı istikametten üzerime dümdüz süren bana gıcık arkadaşımın, ben de inatla üzerine sürüp, o hızla kafa kafaya çarpışıp en büyük bisiklet kazamı yaptım, korkusuzluğu kanıtlamak can acıtabilirmiş ezbere aldım. Kafam da yarıldı, dizim de, ayak parmağım da: Anestezisiz dikiş attırmanın acısını gel de bana sor. Ne dikiş, ne de kazalar yaşadıklarımın en kötüsü yanında hiç bir şeydi; bir gün bir at sineği sürüsünün tam içinde kaldım, saçlarımın arasına onlarcası girdi. İnsanı yay gibi geren böcekli, yaratıklı korku filmi sahnelerinden birinin tam ortasındaydım. Hayatımın bu en büyük kabusu sayesinde hala böceklerden ölesiye korkarım... Evcilik de oynadım futbol da, diken savaşı da yaptım, uçurtma da uçurdum... En güzel "bot yutan" çamuru bulup, bir güzel yoğurup sanat esercikleri de yaptım köfte de. Binalardan birinin duvarını boyumuzun yettiği yüksekliğe kadar çamurla da sıvadım, sanırım inşaat işine o zamanlar başladım. İşin kötüsü kaç sene sonra o çamur sıva hala oradaydı. Yağmurda tombul solucanlar topladım, toprak dolu bir kasede besledim, kaseyi sulamayı unuttuğumda öldüklerini görüp günlerce üzüldüm. Baharda dağlarda çiçekler topladım, yağmurda bilerek isteyerek ıslandım... Dandik bir gitar bozuntusu ile uyduruk besteler de yaptım, okey oynarken abartısız yaklaşık 20 taş da çaldım. Bu taş çalmada o kadar ustaydım ki çok uzun süre sonra sürekli kazanmam sonucu duyulan şüphe üzerine yakalandım. Kimseler inanmaz ama uzay gemisi bile gördüm. Öğleden sonra güneşin etkisini kaybetmesi ile çıktığım sokaktan gece yarıları döndüm. Ben sevgiyi, kavgayı, paylaşmayı, kaybetmeyi, dostluğu, doğayı, doğayı, doğayı... ve geri kalan herşeyi Ege'nin Manhattan gibi ışıklı santral manzaralı o dağında öğrendim. Lojmanlar şehir merkezine taşındığında ben zaten neredeyse büyümüştüm, çocukluğum ise Heidi misali hala o dağdadır... Emin olduğum bir şey var; şehir merkezi ve çocuk birbirine yakışmıyor, özgür olmalı, doğada olmalı, gitmeli, koşmalı, kaybolmalı, gerçek arkadaşları olmalı bir çocuğun.

Bu enteresan çocukluk yıllarından sonra, duruşum, motosiklet merakım, kaçıp gitmelere olan hevesim, bir yerde 3 gün duramayışım, kapalı bir yerde kalamayışımla bazen deli bazen akıllı olduğumu düşünenler oluyor, normal olduğumu hiç iddia etmedim ki. Zaten normal olduğumu düşünenler de pek normal değildi... ;)

"çocuklardık parlak yıldızlardık o zaman"

04.10.2008

konfeti-us dedi ki...

2008-12-09T23:23:00.001+02:00

Konfeti-us dediki: "bu çukur kurtarılmış bölge oldu, kaç git çekirge bilinmeyen, görünmeyen yeni ve derin bir çukur kaz, sok kafanı içine, en azından daha özgür olduğuna inandır kendini, daha bi' şımar, coş, eğlen, koş, dur... Belki aklın başına gelir de cümle alem bir çileden kurtulur"...

"Konfeti kafa işte... heh!" desek de, netice itibari ile geldik kurulduk yeni malikanemize... :)

Han'fendiler ve efendiler,
Yeni blogum bana, size, ona buna, kediye köpeğe, çoluğa çocuğa, adama kadına, ota böceğe, kurda kuşa, akıllıya deliye hayırlı uğurlu olsun, dilerim... :)