I'M BACK! :)

Ey Galyalılaaaar, merhaba!

Ben geldim, hayattayım, ölmedim...

Hayat bana bir tur attırdı başka duraklara indim, yaşadığım yeri hayatımı anlamımı değiştirdim, ben şimdi yeni bir gökyüzü altında aynı insanım, en azından aynı olma çabasındayım. Olanlar ve olacaklarla ilgili yazacak bir sürü şey biriktirdim... Neler mi yaptım, önce eski gestapo patronumu dava ederek işten ayrıldım, yeni bir işe başladım, asker beklemeye devam ettim, asker karşıladım, nişanlandım, o işten de ayrıldım, kedimden gözyaşları içerisinde ayrıldım, evlendim, yeni iş buldum, hamile kaldım, işten ayrıldım, geldim... :)

Bekleyin yazacak çok macera biriktirdim... ;)

Pek yakında bu sayfada!

Göğe Bakma Durağı, T. Uyar

"şairlere inanalım, iyisi mi perdeyi aralayıp bir göz bebeği sığacak kadar bile olsa, göğe bakalım sevgilim, ayrı şehirlerden aynı göğe."

ikimiz birden sevinebiliriz göğe bakalım
şu kaçamak ışıklardan şu şeker kamışlarından
bebe dişlerinden güneşlerden yaban otlarından
durmadan harcadığım şu gözlerimi al kurtar
şu aranıp duran korkak ellerimi tut
bu evleri atla bu evleri de bunları da
göğe bakalım

falanca durağa şimdi geliriz göğe bakalım
inecek var deriz otobüs durur ineriz
bu karanlık böyle iyi afferin tanrıya
herkes uyusun iyi oluyor hoşlanıyorum
hırsızlar polisler açlar toklar uyusun
herkes uyusun bir seni uyutmam bir de ben uyumam
herkes yokken biz oluruz biz uyumayalım
nasıl olsa sarhoşuz nasıl olsa öpüşürüz sokaklarda
beni bırak göğe bakalım

senin bu ellerinde ne var bilmiyorum göğe bakalım
tuttukça güçleniyorum kalabalık oluyorum
bu senin eski zaman gözlerin yalnız gibi ağaçlar gibi
sularım ısınsın diye bakıyorum ısınıyor
seni aldım bu sunturlu yere getirdim
sayısız penceren vardı bir bir kapattım
bana dönesin diye bir bir kapattım
şimdi otobüs gelir biner gideriz
dönmeyeceğimiz bir yer beğen başka türlüsü güç
bir ellerin, bir ellerim yeter belleyelim yetsin
seni aldım bana ayırdım durma kendini hatırlat
durma kendini hatırlat

durma göğe bakalım

Turgut Uyar

Ah benim sevgili susamuru otokom, arıyorum sabahtan beri yoksun, her aramam nöbette cevabı ile geri dönüyor, artık aramaya da utanıyorum, dün çok hastaydın nasıl bu kadar nöbet tutulur diye de düşünüyorum...

diye yazıyordum ki aradın: ah, al işte mutluluğa yeni bir tanım... en son konuştuğum ve neredeyse yalvararak "görürseniz ne olur söyleyin" dediğim asker kapatır kapatmaz ahizeyi seni görmüş meğer karşısında... Evrenin bilmem ne yasaları, arada bir de olsa harika iş çıkarıyorsunuz, gönülden dilediğimde, eh işinize de gelmişse yapıyorsunuz, eksik olmayın... :)

Sevgilim, sesini duydum, iyiydin ya, o yeter bana, öpüyorum doyasıya...

her renk sende

Yeşilsin, benim yeşilim

Dağların, baharın, kırların yeşili

Yuva gibi, masal gibi, bereket gibi

Suyu bol bulmuş ormanlar gibi

Gözlerimi huzura doyurur gibi

.

Mavisin,

Bir dalgalı, bir sakin sular gibi

Ufukta yaşayan dağlar gibi

Fırtınalı bir lacivert gibi

Tertemiz, berrak can katar gibi

Gökten yağıp saçlarıma

Sırıksıklam eder gibi...

.

Turuncusun,

Güneş gibi, gülümser gibi, açar gibi,

Bir yanıp bir sönen ışığımın kaynağı gibi

Som altından kopmuş da yanıma düşmüş gibi

Soğuklardan sakınıp

Sıcak ülkelere kaçırır gibi...

.

Siyahım ve beyazımsın

Toprağımın karası, suyumun aydınlığısın

Her gece yıldızlı yorganım

Her sabah yüzümü öpen ışığımsın

Varlığım, yoluğumsun, yoksunluğumsun

Grilere karışmayanım,

Rüzgarlara kapılmayanımsın...

.

Kırmızısın, kıpkırmızı, kan kırmızı

Yanan yakan ve ısıtansın

Bir kıvılcıma tutunup sımsıkı

Büyüyen, güçlenen, sahip olansın

Yol açan, önüne katansın

Ben uyurken tan yerini kızıla boyayansın

Renginle donatıp dört yanımı

Yanaklarımı ala,

Dudaklarımı kana bulayansın

.

Her renksin, rengarenksin, ışığın eserisin

Cümbüşüsün şenliğisin bakışlarımın

Görülmemiş, söylenmemiş, bilinmemiş

Uzak dağların eteklerine yerleşmiş

Nadide gökkuşağımsın...

gözlerin istanbul oluyor birden

"

seninle bir yağmur başlıyor iplik iplik,
bir güzellik doğuyor yüreğime şiirden.
martılar konuyor omuzlarıma,
gözlerin istanbul oluyor birden.
akşamlardan, gecelerden, senden uzağım
şiirlerim rüzgardır uzak dağlardan esen
durgun sular gibi azalacağım
bir gün, birdenbire çıkıp gelmesen.
şarkılarla geleceksin, duygulu, ince
yalnız gözlerime bak diyeceksin.
ellerim usulca ellerine değince
kaybolup gideceksin
bir elim seni çizecek bütün pencerelere
bir elim seni silecek.
kalbim: ebemkuşağı; günde bin kere
senin için yeni baştan can kesilecek.
ne güzel seni bulmak bütün yüzlerde
sonra seni kaybetmek hemen her yerde
ne güzel bineceğim vapurları kaçırmak
yapayalnız kalmak iskelelerde.
seninle bir yağmur başlıyor iplik iplik,
bir güzellik doğuyor yüreğime şiirden.
martılar konuyor omuzlarıma,

gözlerin istanbul oluyor birden.

"

yavuz bülent bakiler